Καθιστική διαμαρτυρία μαθητών στη Μυτιλήνη

Καθιστική διαμαρτυρία δεκάδων μαθητών σχολείων της Μυτιλήνης χθες μπροστά στο Αστυνομικό Τμήμα (φώτο από τα Αιολικά νέα)

Δεκάδες μαθητές από πολλά σχολεία τηςΜυτιλήνης προχώρησαν σήμερα σε καθιστική διαμαρτυρία μπροστά στο Αστυνομικό Τμήμα της Μυτιλήνης. Με λουλούδια, κιθάρες, κείμενα για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, οι μαθητές με το δικό τους τρόπο τίμησαν τον δολοφονημένο συμμαθητή τους απαιτώντας ένα καλύτερο κόσμο, όπου τα παιδιά δεν θα σκοτώνονται με σφαίρες, αλλά θα μπορούν να έχουν ένα κόσμο που ονειρεύονται. Με μόρφωση, δουλειά, ασφάλεια, και δικαιώματα.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Σκέψεις υπό βροχίν...

Σκέψεις υπό βροχίν...

Του Γιάννη Μπουρνού*

*Ο Γιάννης Μπουρνούς είναι μέλος της Γραμματείας του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας Συνασπισμού. Ήταν υποψήφιος Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στο Νομό Λέσβου στις Εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου.

Αναδημοσίευση από το ΕΜΠΡΟΣ

...Ο χειμώνας θα είναι καυτός, τόσο για την αντιδημοκρατικά κυβερνώσα «πλειοψηφία» του 41% και των 152 βουλευτών, όσο και για όσους, αντί να παίρνουν θέση για τα οξύτατα κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας, βαυκαλίζονται με πολιτικά κενές, γηπεδικού τύπου σκιαμαχίες για την εκλογή του νέου Προέδρου-Εκπορθητή της εξουσίας...

Πολλοί έγραψαν –ορθώς, κατά την ταπεινή μου άποψη- πως οι κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος, με αποκορύφωμα την εξέγερση του Πολυτεχνείου, έβγαλαν την ελληνική κοινωνία από τη ντροπή της, από την ακινησία, την απάθεια και την ιδιώτευση απέναντι σ’ ένα καθεστώς που απαγόρευε, επιτηρούσε, συνελάμβανε, φυλάκιζε, βασάνιζε και εξόριζε –αλλά δεν κατάφερε ποτέ να εξοντώσει- την αντίθετη άποψη.
Κάτι παρόμοιο γράφτηκε και για το πανεκπαιδευτικό κίνημα, που τα τελευταία δύο χρόνια ξύπνησε την κοινωνία μας από το λήθαργο της «κοινωνικής ειρήνης» και της ανικανότητας αντίδρασης, μπροστά σε μια σειρά από νομοθετικές αλλαγές που τινάζουν στον αέρα εργατικές, κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις, που κάποτε μας εξασφάλιζαν μια αξιοπρεπή ζωή. Η γενιά του Άρθρου 16, παρότι λοιδωρήθηκε και απαξιώθηκε από τους οπαδούς της «τάξης και της ασφάλειας», κατάφερε να προσφέρει μια μοναδική και υπερπολύτιμη υπηρεσία στην ελληνική (και όχι μόνο) κοινωνία: Κατάφερε με την αλύγιστη και αγωνιστική στάση της να αποσοβήσει το ενεδεχόμενο οριστικής ποινικοποίησης, όχι απλώς ενός κινήματος, αλλά ολόκληρου του αξιακού κώδικα που γεννά και αναζοπυρώνει κοινωνικές και πολιτικές αντιστάσεις ενάντια στις λεγόμενες «κυρίαρχες» πολιτικές, κάθε φορά που διαπιστώνεται πως αυτές οι πολιτικές προσβάλλουν στοιχειώδη δικαιώματα, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Η «προίκα» που άφησε αυτό το κίνημα γίνεται ιδιαίτερα διακριτή το τελευταίο διάστημα:
- Κοινωνικές ομάδες δραστηριοποιούνται σε τοπικό και εθνικό επίπεδο για τη διάσωση του περιβάλλοντος και του δημόσιου χώρου.
- Τα εργατικά συνδικάτα δείχνουν να ξυπνούν από το γραφειοκρατικό τους λήθαργο και ήδη προετοιμάζουν τις αντιστάσεις τους έναντι της πιο απάνθρωπης αναδιάρθρωσης που έχει υποστεί ποτέ το ασφαλιστικό μας σύστημα (γιατί είναι απάνθρωπο να παίρνεις σύνταξη στα 70 και τα 75).
- Οι μαθητικές κοινότητες ξαναβγάινουν στο δρόμο! Κλείνουν τα σχολεία τους, ανοίγοντας τα, ταυτόχρονα, στην κριτική σκέψη, τη συζήτηση, την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα, αξίες που για πολλά χρόνια μετά την παγκόσμια ήττα της Αριστεράς παρέμεναν βαθιά χωμένες στο συρτάρι του «σύγχρονου τρόπου ζωής», του άκρατου αναταγωνισμού και της πιο ακραίας ιδιώτευσης.
- Οι φοιτητικοί σύλλογοι γεμίζουν τη φαρέτρα τους με νέο κόσμο από τους νεοεισελθόντες στα πανεπιστήμια, που αντιλαμβάνονται πως η αναγνώριση των «πτυχιών» των Κέντρων Ελευθέρων «Σπουδών» αποτελεί ταφόπλακα για το δημόσιο, δωρεάν και ακαδημαϊκό χαρακτήρα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.

Ο χειμώνας θα είναι καυτός, τόσο για την αντιδημοκρατικά κυβερνώσα «πλειοψηφία» του 41% και των 152 βουλευτών, όσο και για όσους, αντί να παίρνουν θέση για τα οξύτατα κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας, βαυκαλίζονται με πολιτικά κενές, γηπεδικού τύπου σκιαμαχίες για την εκλογή του νέου Προέδρου-Εκπορθητή της εξουσίας...
Ας μην εξαντλούμε τη διάθεσή μας για κοινωνική αλλαγή σε μια «αντισυμβατική» απάντηση σε ένα τηλεφωνικό γκάλοπ ή στο απογευματινό μούντζωμα των θιάσων των τηλεπαραθύρων. Έχουμε τη δύναμη να κάνουμε τους ισχυρούς, αδύναμους. Έχουμε τη δύναμη να δείξουμε στο δρόμο και στους κοινωνικούς χώρους που ζούμε, σπουδάζουμε και εργαζόμαστε, ότι εμείς είμαστε η πλειοψηφία. Εμείς, που δεν ανεχόμαστε να παίζουν με την αξιοπρέπειά μας και να μετατρέπουν τη ζωή μας σε επιβίωση. Εμείς που δεν ανεχόμαστε να παρακολουθούν τις ζωές μας με μια εφιαλτική, γενικευμένη εφαρμογή της οργουελιανής κοινωνίας της επιτήρησης. Εμείς που δεν ανεχόμαστε κάποιοι τυχάρπαστοι ακροδεξιοί και «υπερπατριώτες» -της πολιτικής και όχι μόνο- να καπηλεύονται την επιθυμία μας για μια Ελλάδα αυτόνομη πολιτικά, παραγωγική, πρωταγωνίστρια στον πολιτισμό, τις επιστήμες και τους αγώνες για ειρήνη, στα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Εμείς, οι πολλοί και οι πολλές, που μάθαμε –επιτέλους- ότι μπορούμε και να νικάμε. Να μην το ξεχάσουμε, αλλά να το κάνουμε πράξη καθημερινά, τώρα που το δίκαιο της ανάγκης το επιβάλλει.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Που θα πάει πια αυτή η κατάσταση;

Ανακοίνωση του ΔΑΜΑΣ Μυτιλήνης

Η απερισκεψία των υπεύθυνων για τα σχολεία του νησιού και όλου του νομού Λέσβου φαίνεται για ακόμη μία φορά με την έναρξη της σχολικής χρονιάς.
Έχει περάσει περίπου 1,5 μήνας και σε πολλά σχολεία λείπουν ακόμα βιβλία για βασικά μαθήματα, σε πολλά λύκεια και κατευθύνσεων, που αναγκάζει τους καθηγητές να βγάζουν τόνους φωτοτυπιών, και αυτό όχι πάντα. Αυτό το πρόβλημα είναι κυρίως ευθύνη του Υπουργείου που δεν έχει στείλει ακόμα τα βιβλία

Άλλο ένα χρόνιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η εκπαιδευτική κοινότητα της Λέσβου είναι η έλλειψη σχολικών κτιρίων. Το Αθλητικό Γυμνάσιο Μυτιλήνης (Τ. Α . Δ.) στεγάζεται σε παλιά αποδυτήρια του σταδίου. Το Ειδικό Εργαστήριο (Ε. Ε. Ε. Ε. Κ.), όπως 3ο Λύκειο, 5ο- 2ο Δημοτικό και άλλα σχολεία, στεγάζονται, μερικώς ή πλήρως, σε λυόμενες αίθουσες με στοιχειώδη θέρμανση. Τα Ε. Π. Α. Λ. έχουν ένα συγκρότημα κτιρίων το οποίο, με την πρώτη βροχή, είτε πλημμυρίζει, ή αρχίζει να αποσυντίθεται σαν κύβος ζάχαρης. Όλα τα παραπάνω είναι απλά παραδείγματα τα οποία είναι γνωστά στις δημοτικές και νομαρχιακές αρχές του τόπου.

Η έλλειψη καθηγητών σε σχολεία της πόλης, αλλά κυρίως των χωριών του νομού, είναι άλλη μία κουκκίδα που προστίθεται στη λίστα ντροπής των προβλημάτων. Αυτή η έλλειψη προκαλεί καθημερινά πολλά κενά των μαθητών. Και αυτό την στιγμή που υπάρχουν τόσοι αδιόριστοι καθηγητές…

Τέλος, πρέπει να γίνει αναφορά και για το Μουσικό Σχολείο της πόλης, το οποίο αντιμετωπίζει σχεδόν όλα τα παραπάνω προβλήματα.. Εδώ και μια 10ετία περίπου ζητάει από τους υπεύθυνους φορείς, κτίριο για τη στέγαση του και ειδικούς χώρους για μουσική. Επίσης, έχει κάθε χρονιά έλλειψη βιβλίων και καθηγητών μουσικής, με αποτέλεσμα να χάνουν πολλές ώρες κάθε βδομάδα. Αφού, λοιπόν, οι δημοτικές αρχές δεν παίρνουν στα σοβαρά αυτά τα θέματα, πώς να μπορέσουν να τα πάρουν τα παιδία; Από τους περσινούς απόφοιτους, στην Γ’ βάθμια εκπαίδευση πέρασαν οι δύο από τους οκτώ μαθητές της Γ’ λυκείου.

Αυτή η απαρίθμηση των προβλημάτων περιέχει τρεις φορές την λέξη «έλλειψη». Χρησιμοποιώντας την για ακόμη μία φορά, θα μιλήσουμε για ΕΛΛΕΙΨΗ δραστικών μέτρων στη λύση των προβλημάτων αυτών από τους υπεύθυνους φορείς. Κάντε επιτέλους κάτι για να λέμε ότι έχουμε την αξιοπρεπή εκπαίδευση που δικαιούμαστε…Άλλωστε η δουλειά των μαθητών είναι να διαβάζουν, να παρατηρούν και να αντιδράνε…

Δίκτυο
Αυτόνομων
ΜΑθητικών
Σχημάτων Μυτιλήνης

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...