Αμφισβήτηση των κομμάτων, μα κυρίως του πολιτικού συστήματος

Η αποχή που καταγράφηκε στις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου είναι για τα ελληνικά δεδομένα πρωτοφανής. Το εκλογικό σώμα καταγράφηκε σε 5.261.036 άτομα έναντι 7.355.026 τον Σεπτέμβριο του 2007. Η αποχή υπολογίζεται ότι αγγίζει ή ξεπερνά κατά τι το 30% περίπου του εκλογικού σώματος. Οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις προέβλεπαν μία αποχή της τάξης του 18%, με σκληρό πυρήνα «σίγουρης αποχής» το 12%. Το γεγονός ότι καταγράφηκαν εντέλει δέκα μονάδες και πλέον παραπάνω δείχνει ότι έλαβε χαρακτήρα «κοινωνικού ρεύματος» με προφανείς πολιτικές επιπτώσεις.

Ο κυριότερος λόγος της αποχής (αφορά το 60% περίπου των «απόντων») οφείλεται στην προϊούσα διαδικασία πολιτικής αποξένωσης και κυνισμού («δεν εκφράζομαι από κανέναν», «η ψήφος μου δεν έχει βάρος», «δεν ασχολούμαι με την πολιτική») που διαπερνά σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Η κρίση του μεταπολιτευτικού δικομματισμού ως κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ των κομμάτων εξουσίας και της κοινωνίας έχει ανοίξει τον δρόμο για μια συνολική αμφισβήτηση όχι απλώς των κομμάτων αλλά συνολικά του πολιτικού συστήματος διακυβέρνησης.

Η κρίση αυτή αφορά πλέον και την «Ευρώπη», η οποία δεν αντιμετωπίζεται με την ελπίδα και προσδοκία μιας καλύτερης ζωής, αλλά με επιφύλαξη, αδιαφορία ή και φόβο.

Πολιτικές μετακινήσεις και ανακατατάξεις

Αλλά και το εκλογικό σώμα που προσήλθε εντέλει στην εκλογική διαδικασία εμφάνισε σοβαρή κινητικότητα στις επιλογές του, δείγμα της μεγάλης ρευστότητας που διαπερνά την ελληνική κοινωνία.

Η Ν.Δ. απώλεσε το 26% των ψηφοφόρων της (συσπείρωση 74%), αιμοδοτώντας κυρίως τον ΛΑΟΣ με περίπου 3 ποσοστιαίες μονάδες στο σύνολο του εκλογικού σώματος. Η σχέση Ν.Δ.-ΛΑΟΣ υπήρξε η βασικότερη σχέση που καταγράφηκε στις εκλογές, επηρεάζοντας μαζί με το ύψος της αποχής, το τελικό καταγεγραμμένο ποσοστό. Η μείωση της διαρροής της Ν.Δ. προς τους Οικολόγους-Πράσινους (κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου «φούσκωσε» έως και στο 10% της δύναμης της Ν.Δ.) μείωσε σημαντικά το τελικό ποσοστό των τελευταίων.

Το ΠΑΣΟΚ απώλεσε (σε μια πολύ ευνοϊκή γι’αυτό συγκυρία) το 12% των ψηφοφόρων του που προσήλθαν στην κάλπη, χωρίς ωστόσο να κατευθυνθούν οι διαρροές του ομοιόμορφα.

Το ΚΚΕ κατέγραψε συσπείρωση 78%, χάνοντας το 5% της δύναμής του προς το ΠΑΣΟΚ, από 2% προς τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Οικολόγους-Πράσινους και 12% προς τα «άλλα κόμματα». Δεν δείχνει πολύ «συσπειρωμένο» και φαίνεται να ανακουφίστηκε από το καταγεγραμμένο ποσοστό που θα μπορούσε να είναι αρκετά μικρότερο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε τον χαμηλότερο βαθμό συσπείρωσης από όλα τα εντός Βουλής κόμματα (64%). Η βασική του διαρροή υπήρξε προς τους Οικολόγους-Πράσινους (16% της δύναμής του και περίπου 0,7% στο σύνολο του εκλογικού σώματος). Η χαμηλή συσπείρωση και η αποχή των νεαρότερων ηλικιών όπου εμφάνιζε ισχυρό ρεύμα τον καθήλωσε στο 4,7%.

Το εκλογικό αποτέλεσμα και οι τάσεις που περικλείει

Παρά τη σημαντική αποχή τα κοινωνικά-δημογραφικά χαρακτηριστικά της ψήφου παρέχουν μια ασφαλή ένδειξη για τις βαθύτερες διεργασίες που συντελούνται στο εκλογικό σώμα.

Η Ν.Δ. καταγράφηκε ως κόμμα των μεγάλων ηλικιών (55 ετών και άνω) και του μη-ενεργού πληθυσμού (39%). Συρρικνώθηκε δραματικά στις μικρότερες ηλικίες, στον ενεργό και άνεργο πληθυσμό και στα πιο μορφωμένα στρώματα. Κυριάρχησε στον αγροτικό πληθυσμό, στους συνταξιούχους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και στις νοικοκυρές, ενώ κράτησε την επιρροή της στους επαγγελματίες και βιοτέχνες.

Το ΠΑΣΟΚ, όσο κι’αν φαίνεται παράδοξο, ακολουθεί κατά πόδας την κοινωνική γεωγραφία της Ν.Δ. Με εξαίρεση την ηλικιακή κατηγορία 18-24 ετών όπου κατέγραψε ποσοστό 43% (το οποίο όμως οφείλεται και στη μεγάλη αποχή της κατηγορίας αυτής που έβλαψε περισσότερο τα κόμματα της αριστεράς), οι καλύτερες επιδόσεις του βρίσκονται όπως και της Ν.Δ. στις μεγαλύτερες ηλικίες (55 ετών και άνω), στον μη-ενεργό πληθυσμό (42%), στους συνταξιούχους και στις νοικοκυρές. Αντίθετα, δεν εμφανίζει ανάκαμψη σε καμία δυναμική ηλικιακή ή επαγγελματική κατηγορία.

Η σύγκλιση των εκλογικών σωμάτων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ οφείλεται στο ότι και τα δύο κόμματα βρίσκουν την υποστήριξή τους στα πιστά στο «δικομματισμό» κοινωνικά στρώματα. Η βασική διχοτομική γραμμή του εκλογικού σώματος, όπως και στις εκλογές του 2007, δείχνει ότι από τη μια μεριά συγκροτείται ένα «παλαιό εκλογικό σώμα» που μένει πιστό στην παράδοση των δύο κομμάτων εξουσίας της μεταπολίτευσης (μεγαλύτερες ηλικίες, μη-ενεργός πληθυσμός, αγροτικές και ημιαστικές περιοχές) και από την άλλη ένα «νέο εκλογικό σώμα» που αποδεσμεύεται από αυτά και κινείται δυνητικά σε μια σειρά από επιλογές (νεότερες ηλικίες, ενεργός πληθυσμός και κυρίως μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα, αστικές περιοχές.)

Το ΚΚΕ βρίσκει τη μεγαλύτερη υποστήριξή του στην ηλικιακή ομάδα των 45-54 ετών, στον άνεργο (16%) αλλά και τον ενεργό πληθυσμό (9%), στους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα (11%), αλλά και στην παραδοσιακή για αυτό κατηγορία των επαγγελματιών/βιοτεχνών (9%). Η εκλογική του βάση είναι αρκετά ισορροπημένη και σταθερή, χωρίς εκπλήξεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκει τη μεγαλύτερη υποστήριξή του στην ηλικιακή ομάδα των 45-54 ετών (8%) και σε αυτήν των 25-34 ετών (7%). Μεγάλη απογοήτευση η διάψευση της επιρροής του στη μικρότερη ηλικιακή ομάδα 18-24 ετών (5%), ποσοστό ωστόσο που οφείλεται στη μεγάλη αποχή και στην αδυναμία να μετουσιωθεί σε εκλογική προτίμηση η τεράστια δημοσκοπική συμπάθεια που καταγραφόταν στα επίπεδα του 15%. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκει ποσοστά μεγαλύτερα από το εθνικό του ποσοστό σε όλες τις επαγγελματικές κατηγορίες του ενεργού πληθυσμού, αλλά εκμηδενίζεται σχεδόν στις κατηγορίες των συνταξιούχων και των νοικοκυρών. Τα ποσοστά του στη μισθωτή εργασία και στους ανέργους (7%) έχουν διευρυνθεί σημαντικά, έχει συγκρατήσει τα ιστορικά υψηλά ποσοστά του στα επιστημονικά ελεύθερα επαγγέλματα (8%), εμφανίζεται πλέον και στην αγροτική ψήφο (6%), όμως η υστέρηση στις μεγαλύτερες ηλικίες και στο μη-ενεργό πληθυσμό είναι εντυπωσιακή.

Το εκλογικό σώμα των Οικολόγων-Πράσινων εμφανίζει μεγάλη αναλογία με αυτό του ΣΥΡΙΖΑ, ένδειξη ότι η εκλογική τους σταθεροποίηση αφαίρεσε από τον τελευταίο ένα μεγάλο κομμάτι «δυνητικής» (δημοσκοπικής) ψήφου. Μεγάλη τους επιτυχία η καταγραφή σε 9% της ψήφου των 18-24 ετών, ποσοστό που θα ήταν σίγουρα ακόμα μεγαλύτερο αν η αποχή ήταν μικρότερη.

Τέλος, ο ΛΑΟΣ βρίσκει τη μεγαλύτερη υποστήριξή του στις μεσαίες ηλικιακές ομάδες 25-54 ετών με ποσοστά που φτάνουν το 10% περίπου, δείχνει μεγάλη επιρροή σε ανώτερα και μεσαία κοινωνικά στρώματα (εργοδότες 14%, ελεύθερα επαγγέλματα (15%), στον ενεργό (10%) και άνεργο πληθυσμό (13%). Το εκλογικό του σώμα βασίζεται σε δυναμικές παραγωγικές ομάδες, δεν είναι ηλικιακά γερασμένο ούτε παραγωγικά ανενεργό. Το στοιχείο αυτό δείχνει ότι ο ΛΑΟΣ έχει σοβαρή ιδεολογική επιρροή και αποτελεί ισχυρό πολιτικό μόρφωμα.

Οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις, τα exit polls και το τελικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ

Ορισμένες κρίσιμες αποσαφηνίσεις

Είναι απολύτως εύλογο το ερώτημα τι συνέβη τελικά με το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ και πώς κατέληξε από τη «δημοσκοπική υπερεκτίμηση» στο ισχνό 4.7% των ευρωεκλογών. Και είναι απολύτως εύλογο, ειδικότερα, να αναρωτιέται κανείς γιατί οι εκτιμήσεις της VPRC την τελευταία εβδομάδα έφερναν το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στο 7% (με διάστημα εμπιστοσύνης +-1.5%) και την Κυριακή με το exit poll στο 6.5% (με διάστημα εμπιστοσύνης +-1%).

Για εμάς τους ερευνητές της VPRC η απάντηση φάνηκε πολύ απλή την επομένη των εκλογών (όταν είχε αποσαφηνιστεί ο τελικός αριθμός του εκλογικού σώματος) και σχετιζόταν με το εύρος και τη δομή της αποχής, η οποία ήταν αδύνατον να εκτιμηθεί νωρίτερα με ακρίβεια. Συγκεκριμένα:

Η μεθοδολογία του exit poll της VPRC (τηλεφωνική έρευνα καταγραφής ψήφου την ημέρα των εκλογών) έχει θεωρητικά το πλεονέκτημα της δυνατότητας να προσεγγίσει καλύτερα το ποσοστό της πραγματικής αποχής, αφού ο πληθυσμός της έρευνας δεν είναι μόνον όσοι/ες προσέρχονται στην κάλπη, αλλά και όσοι/ες δεν έχουν σκοπό να προσέλθουν.

Με το ερωτηματολόγιο της έρευνας καταγράφαμε το ποσοστό όσων είχαν ήδη ψηφίσει (κατά τη στιγμή της συνέντευξης), όσων σκόπευαν να ψηφίσουν αργότερα και όσων σκόπευαν να απόσχουν. Τα τελικά ποσοστά των τριών υποκατηγοριών στο exit poll διαμορφώθηκαν ως εξής: 47.5% είχε ήδη ψηφίσει κατά την ώρα της συνέντευξης, 36.7% θα πήγαινε αργότερα να ψηφίσει και 15.7% δήλωνε εξαρχής ότι θα απόσχει από τις εκλογές. Το ποσοστό της αποχής (16% περίπου) προσέγγιζε το μέσο ποσοστό που καταγραφόταν στις προεκλογικές δημοσκοπήσεις (18%) και ήταν ούτως ή άλλως πολύ μεγάλο για τα ελληνικά δεδομένα. Με βάση τα στοιχεία των ερευνών, από πουθενά δεν προέκυπτε ότι η αποχή σχεδόν θα διπλασιαζόταν, θα έφτανε το 30% του εκλογικού σώματος και άρα θα βάρυνε καταλυτικά στο ποσοστό ορισμένων κομμάτων. Το ένα τρίτο των ψηφοφόρων που δήλωσε την Κυριακή ότι θα ψηφίσει αργότερα (σε λίγες ώρες) τελικά δεν προσήλθε στην κάλπη.

Το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στον πληθυσμό που είχε ήδη ψηφίσει καταγραφόταν στο 4.5%. Το ίδιο ποσοστό στον πληθυσμό που θα πήγαινε αργότερα να ψηφίσει καταγραφόταν στο 8%. Ανάλογη διαφοροποίηση καταγραφόταν και για τους Οικολόγους-Πράσινους με το πρώτο ποσοστό να φτάνει το 3.2% και το δεύτερο το 4.9%. Οι διαφοροποιήσεις αυτές είναι στατιστικά σημαντικές μόνον για τα δύο αυτά κόμματα, αφού όπως φαίνεται από τα δεδομένα της έρευνας τα υπόλοιπα κόμματα δεν επηρεάζονται ούτε θετικά ούτε αρνητικά. Με άλλα λόγια, η αποχή της τελευταίας στιγμής, αυτή που δεν δηλώθηκε ούτε την ίδια ημέρα (απόκρυψη στάσης) επηρέασε σημαντικά τα καταγεγραμμένα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ και των Οικολόγων-Πράσινων, που υπό «κανονικές συνθήκες αποχής» θα κυμαίνονταν περίπου στο 6.5% για τον ΣΥΡΙΖΑ και στο 4.5% για τους Οικολόγους-Πράσινους, ενώ πιθανόν θα ενίσχυε και τα «λοιπά κόμματα». Την εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνει και η δημογραφική-πολιτική προέλευση της αποχής της τελευταίας στιγμής (περισσότερο ηλικιακές ομάδες 18-34 ετών στις πόλεις, περισσότερο «αριστερής» προηγούμενης ψήφου).

Παραμένει βεβαίως το ερώτημα για το πώς διαμορφώθηκε το τελικό ποσοστό του ΛΑΟΣ. Η απάντηση και εδώ δεν είναι περίπλοκη. Ο ΛΑΟΣ καταγραφόταν στις προεκλογικές έρευνες περίπου στο 5%, εμφάνιζε ανοδικά ποσοστά σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2007 και, το κυριότερο, είχε μεγάλη συμπαγότητα, τόσο κοινωνική όσο και ιδεολογικο-πολιτική, ως εκλογικό σώμα. Αρα, σ' ένα μικρότερο αριθμητικά εκλογικό σώμα λόγω αποχής αυτονόητα θα ενισχυόταν ποσοστιαία, απέναντι σε κόμματα πιο «χαλαρής εκλογικής βάσης». Από την άλλη πλευρά, δεν πρέπει να αποκλειστεί η πιθανότητα της απόκρυψης ψήφου για τον ΛΑΟΣ στις έρευνες, γεγονός που συνδέεται είτε με το αίσθημα προσωρινότητας για την επιλογή αυτή είτε με το αίσθημα της υποστήριξης μιας «απονομιμοποιημένης» και πολιτικά μη-ορθής επιλογής.

Ανάλυση του Χριστόφορου Βερναρδακη από την Αυγή

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Γιατί ΣΥΡΙΖΑ;

Το #2 τηλεοπτικό 10λεπτο from SYRIZA on Vimeo.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

"Σοκ" ανεργίας και στο Β. Αιγαίο

Με ρυθμούς που προκαλούν “σοκ”, καθώς περισσότεροι από 30.000 συμπολίτες μας βγαίνουν κάθε μήνα εκτός αγοράς εργασίας, αυξάνονται οι άνεργοι από την εμφάνιση της κρίσης και έτσι, μέσα σε μόλις ένα τετράμηνο (Οκτώβριος 2008 - Ιανουάριος 2009), υπερβαίνουν τους 120.000, με την κυβέρνηση σε ρόλο παθητικού θεατή που αρκείται σε προεκλογικές φιέστες εντυπώσεων σε βάρος των ανέργων. Αποτέλεσμα ήταν η ανεργία να εκτοξευθεί στο τέλος Ιανουαρίου κατά 1,4 εκατοστιαίες μονάδες σε ετήσια βάση (9,4% από 8,0% τον περυσινό Ιανουάριο) σημειώνοντας τη μεγαλύτερη αύξηση τα τελευταία χρόνια.

Σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία, οι άνεργοι στο Β. Αιγαίο, διπλασιάστηκαν σε σχέση με τον περσινό Ιανουάριο (από 4,1% στο 8,2%).

Η αγωνία κορυφώνεται στους κλάδους του τουρισμού και της οικοδομής όπου όλοι οι εμπλεκόμενοι απεύχονται τα χειρότερα, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε γενικότερη οικονομική τραγωδία.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Δύο ή δέκα χρόνια κρίσης;

Το νεοφιλελεύθερο καθεστώς συσσώρευσης κεφαλαίου βρίσκεται σε συστημική κρίση επειδή το πλασματικό κεφάλαιο δεν αυξάνεται πλέον, αντιθέτως μειώνεται παρά την δραματική προσπάθεια των κυβερνήσεων να διασώσουν την "αξία" του. Η "διόρθωση" που πρέπει να γίνει μόνον στις ΗΠΑ είναι η απαξίωση περίπου ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων πλασματικού κεφαλαίου.

Η μεγάλη πλειοψηφία των οικονομολόγων εξακολουθούν να θεωρούν την κρίση ως καθαρά νομισματικό φαινόμενο, το οποίο βεβαίως έχει επιπτώσεις στην "πραγματική οικονομία". Θεωρούν δηλαδή ότι οι βασικοί χειρισμοί αφορούν στη διαχείριση του χρήματος, στη διαχείριση της χρηματοπιστωτικής σφαίρας της οικονομίας, η οποία νοείται ως διακριτή, εξωτερική, από την "πραγματική οικονομία".

Δεν χρειάζεται ωστόσο να είναι κάποιος οικονομολόγος (ή μήπως ακριβώς αυτή είναι η προϋπόθεση;) για να αντιληφθεί ότι η τρέχουσα κρίση είναι συστημική, με την έννοια ότι δεν αποδίδει πλέον το νεοφιλελεύθερο καθεστώς συσσώρευσης κεφαλαίου, δηλαδή ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας της καπιταλιστικής οικονομίας, που εκτός από την απρόσκοπτη λειτουργία των αγορών, είχε θέσει στον ίδιο τον πυρήνα της λειτουργίας του τον απελευθερωμένο χρηματοπιστωτικό τομέα -και πορευόταν με αυτά, ικανοποιητικά μέχρι κάποια στιγμή.

Πιο συγκεκριμένα, η ανάπτυξη του καπιταλισμού υπό το καθεστώς του νεοφιλελευθερισμού βασίστηκε στη διόγκωση του χρέους των νοικοκυριών το οποίο κάλυψε εν μέρει το χάσμα ανάμεσα στο τρέχον εισόδημά τους από εργασία και στον αναγκαίο μισθό, δηλαδή σε εκείνον τον μισθό που εξασφαλίζει στις εργαζόμενες τάξεις τη δυνατότητα να διάγουν βίο αξιοπρεπή με βάση τα καταναλωτικά πρότυπα της εποχής μας. Καλύφθηκε με τον τρόπο αυτόν το έλλειμμα ζήτησης που υπό κανονικές συνθήκες θα υπήρχε εξαιτίας της υστέρησης της αγοραστικής δύναμης των μισθών έναντι της παραγωγικότητας της εργασίας (δηλαδή έναντι του γενικού εμπορευματικού πλούτου της εποχής μας).

Αυτός δε ο δανεισμός τροφοδοτούσε την διόγκωση του πλασματικού κεφαλαίου, δηλαδή διαδοχικές κερδοσκοπικές φούσκες που δημιουργούσαν μια διογκούμενη απαίτηση του χρηματιστικού κεφαλαίου επί των μελλοντικών κερδών των μη-χρηματιστικών δραστηριοτήτων της οικονομίας και επί των μελλοντικών εισοδημάτων της εργασίας (σε τελευταία ανάλυση επί της παραγωγικής εργασίας, που παράγει την προς διανομή αξία στο σύνολό της). Για όσο καιρό η κεφαλαιοκρατική τάξη μπορούσε να πιστεύει ότι η διογκούμενη απαίτηση που θεμελίωνε με τον τρόπο αυτόν επί της μελλοντικής παραγωγής θα μπορούσε όντως να ικανοποιηθεί, το νεοφιλελεύθερο καθεστώς συσσώρευσης κεφαλαίου απέδιδε. Το παιχνίδι της προεξόφλησης, όμως, τελείωσε όταν έγινε αντιληπτό ότι οι απαιτήσεις του κεφαλαίου επί της εργασίας δεν θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν. Είχε έρθει η ώρα της απαξίωσης του πλασματικού κεφαλαίου.

Το νεοφιλελεύθερο καθεστώς συσσώρευσης κεφαλαίου βρίσκεται σε συστημική κρίση επειδή το πλασματικό κεφάλαιο δεν αυξάνεται πλέον, αντιθέτως μειώνεται παρά την δραματική προσπάθεια των κυβερνήσεων να διασώσουν την "αξία" του. Η "διόρθωση" που πρέπει να γίνει μόνον στις ΗΠΑ είναι η απαξίωση περίπου ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων πλασματικού κεφαλαίου.

Με αυτούς τους όρους, η αποκατάσταση της λειτουργίας του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος συσσώρευσης κεφαλαίου φαίνεται μάλλον απίθανη. Πολύ περισσότερο που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και οι κυβερνήσεις επιχειρούν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που αποτελεί προϋπόθεση για την έξοδο από την κρίση: επιχειρούν να αποτρέψουν την απαξίωση του πλασματικού κεφαλαίου μέσω μιας ψευδο-επικύρωσης της "αξίας" του αγοράζοντας τα παλιόχαρτα των τραπεζών και διαχέοντας τη ζημιά, μέσω της δημοσιονομικής πολιτικής, στο σύνολο της κοινωνίας.

Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, πόσο θα διαρκέσει η κρίση; Δύο ή δέκα χρόνια;

Του ΗΛΙΑ ΙΩΑΚΕΙΜΟΓΛΟΥ από την ΑΥΓΗ

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Κρίση και ανεργία

Δεν είναι η έξοδος από την κρίση που θα οδηγήσει σε μείωσης της ανεργίας. Είναι η μείωση της ανεργίας και η επιδίωξη της πλήρους απασχόλησης ο δρόμος για την έξοδο από την κρίση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κρίση που ζούμε θα οδηγήσει σε αύξηση της ανεργίας, ενδεχομένως και δραματική. Οι διαστάσεις βεβαίως της αύξησης αυτής θα εξαρτηθούν όχι μόνο από την ένταση της επερχόμενης ύφεσης, όσο -και κυρίως- από τη διάρκειά της. Δεν αποκλείεται καθόλου -όπως έγινε και με την κρίση της δεκαετίας του ’70- η μεγάλη ένταση του προβλήματος να εκδηλωθεί όχι στο αρχικό στάδιο της ύφεσης, αλλά στα ύστερα στάδιά της. Αυτό δε σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι δεν πρέπει από τώρα να τεθούν σε επιφυλακή, ότι δεν πρέπει η κοινωνία να τεθεί από τώρα σε κατάσταση συναγερμού.

Πολύ περισσότερο που το επερχόμενο νέο κύμα αύξησης της ανεργίας βρίσκει την κοινωνία αθωράκιστη. Οι όποιοι θεσμοί προστασίας των εργαζομένων και των ανέργων είναι ατροφικοί ή διάτρητοι, το δε «μοντέλο ανάπτυξης», βασισμένο στον καταναλωτισμό και στο δανεισμό, έχει οδηγηθεί σε χρεοκοπία.

Εκτός αυτού, είναι ήδη εμφανείς οι προσπάθειες ορισμένων επιχειρηματιών να αξιοποιήσουν τον κίνδυνο της ανεργίας ως άλλοθι για να κερδίσουν περισσότερα από λιγότερους εργαζόμενους, να απαιτήσουν ακόμη μεγαλύτερη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, να αποσπάσουν περισσότερο δημόσιο χρήμα για να αποκαταστήσουν ελλείμματα της ανταγωνιστικότητάς τους και να στηρίξουν την κερδοφορία τους.

Είναι λοιπόν επείγουσα η ανάγκη να υπάρξει ένα σύστημα προστασίας των εργαζομένων από αυθαίρετες ή εκβιαστικές απολύσεις. Είναι επείγον να εισαχθεί, να οριοθετηθεί και να θεσμοθετηθεί η έννοια της μη αιτιολογημένης απόλυσης και να προστατευθούν οι εργαζόμενοι τουλάχιστον απ’ αυτήν.

Ένα δεύτερο πεδίο άμεσης παρέμβασης είναι η προστασία των ανέργων από τη φτώχεια και την ανέχεια. Το ισχύον σύστημα είναι διάτρητο. Μόλις το 15% των ανέργων παίρνουν ένα επίδομα, ισχνό και για μικρό χρονικό διάστημα.

Είναι, λοιπόν, επείγουσα ανάγκη να συγκροτηθεί ένα σύστημα προστασίας των ανέργων καθολικό και αποτελεσματικό, χωρίς υποκριτικά εμπόδια και ανυπέρβλητες προϋποθέσεις στην πρόσβαση σ’ αυτό.

Το τρίτο επίπεδο είναι η άμεση παρέμβαση του κράτους για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Το κράτος δρα ήδη –και διεθνώς και στη χώρα μας– ως δανειστής και ως μέτοχος της «τελευταίας καταφυγής» για τις τράπεζες. Πρέπει να κάνει το ίδιο ενεργώντας και ως εργοδότης της τελευταίας καταφυγής. Και είναι υποκριτές όσοι ονομάζουν κρατισμό το δεύτερο και κοινωνική πολιτική το πρώτο.

Βεβαίως, το ζητούμενο εδώ δεν είναι ένα κράτος «αποθήκη ανθρώπων» χωρίς πραγματικό αντικείμενο εργασίας, όμηροι της εκάστοτε εξουσίας. Το ζητούμενο είναι ένα πρόγραμμα διαφανές, καλά σχεδιασμένο, ψηφισμένο από τη βουλή, κατά τις επιταγές του συντάγματος, το οποίο θα προβλέπει συγκεκριμένες θέσεις εργασίας, αδιάβλητες διαδικασίες πρόσληψης, όπου υπάρχουν συγκεκριμένες ανάγκες και διαγράφεται ορατό, θετικό για την κοινωνία αποτέλεσμα.

Η κατασκευή κοινωνικών υποδομών, όπως δημόσιων και δημοτικών βρεφονηπιακών σταθμών και σχολείων, η κάλυψη κενών θέσεων σε νοσοκομεία, η στελέχωση ελεγκτικών μηχανισμών, είναι μερικά από τα πολλά παραδείγματα που μπορούν να αναφερθούν. Ένα τέτοιο πρόγραμμα 100.000 νέων θέσεων εργασίας τουλάχιστον έπρεπε ήδη να έχει διαμορφωθεί. Οι τεράστιοι πόροι που διασπαθίζονται σε προγράμματα δήθεν κατάρτισης και δήθεν «ενεργητικές πολιτικές» απασχόλησης θα έπιαναν καλύτερα τόπο αν οι όποιες καταρτίσεις ή ενεργητικές πολιτικές εντάσσονταν ως υποστηρικτικοί μηχανισμοί σε τέτοια προγράμματα απασχόλησης.

Τα παραπάνω όμως δεν αρκούν. Η ανεργία στη χώρα μας δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της κρίσης αλλά και ένα πρόβλημα που υπήρχε και πριν την κρίση. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η ανεργία ήταν διαρκώς παρούσα καθ’ όλη τη διάρκεια του πρόσφατου «αναπτυξιακού κύκλου». Συγκεκριμένα σε όλη την περίοδο 1994-2005 το ποσοστό ανεργίας δεν έπεσε ούτε για ένα έτος κάτω από το 10%, παρά την ταχεία οικονομική μεγέθυνση. Και η κάποια στατιστική μείωση της ανεργίας μετά το 2006 οφείλεται στην επέκταση της μερικής απασχόλησης και των ευρωπαϊκών προγραμμάτων τύπου stage πρόσκαιρης συγκάλυψης της ανεργίας.

Δεν είναι επομένως η έξοδος από την κρίση που θα οδηγήσει σε μείωσης της ανεργίας. Είναι η μείωση της ανεργίας και η επιδίωξη της πλήρους απασχόλησης ο δρόμος για την έξοδο από την κρίση. Αυτό όμως απαιτεί ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης, δηλαδή ένα νέο σύστημα παραγωγής και διανομής του πλούτου, στον αντίποδα του μοντέλου που διαμορφώθηκε υπό την ηγεμονία των νεοφιλελεύθερων ιδεών από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Χρειάζεται η οικονομία και η κοινωνία να ανασυγκροτηθούν στη βάση νέων ιεραρχήσεων στις οποίες οι ανάγκες των ανθρώπων, της φύσης και της κοινωνίας θα ανακτήσουν την πρωταρχικότητα που τους ανήκει. Το αίτημα «οι άνθρωποι πάνω απ’ τα κέρδη» δεν είναι μόνο ένα σύνθημα αλλά και μια πολιτική και προγραμματική κατεύθυνση, που η τρέχουσα κρίση καθιστά ακόμα πιο αναγκαία και πιο επίκαιρη.

άρθρο του Γιάννη Δραγασάκη στην "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ"

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Οι αριθμοί της κρίσης...

Πληθωρισμός: Στο 1,8% τον Ιανουάριο. Ο κόσμος μειώνει τις αγορές του.
Βιομηχανία: Μείωση κατά 8,7% της παραγωγής τον Δεκέμβριο.
Δείκτης Κύκλου Εργασιών στο Λιανικό Εμπόριο: - 1,1 (Νοεμ. 08/Νοεμ. 07).
Οικοδομή: Πτώση 30,4% της δραστηριότητας τον Νοέμβριο.
Ανεργία: Κύμα απολύσεων, εκβιασμοί από εργοδότες.

Μέσα σε αυτό το χαμό η κυβέρνηση λέει ότι "έχει σχέδιο". Μυστικό βέβαια...

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Η φτώχεια ακουμπάει 2,12 εκατ. Πολίτες

Tα δόντια της σε 530.101 Έλληνες έδειξε πέρυσι στη χώρα μας η φτώχεια με αποτέλεσμα να ανεβούν στα 2,12 εκατ. τα άτομα που δίνουν μάχη για την επιβίωση με τους αγρότες, τους συνταξιούχους και τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα να αποτελούν τις κοινωνικές ομάδες που δέχτηκαν το μεγαλύτερο «χαστούκι».

Από το σύνολο του πληθυσμού σχεδόν ένας στα δύο δεν μπόρεσε να κάνει διακοπές τουλάχιστον για μία εβδομάδα, ενώ αυξήθηκε δραματικά ο αριθμός των πολιτών που δεν έχουν ικανοποιητική θέρμανση στο νοικοκυριό τους, αδυνατούν να καλύψουν τα οικονομικά τους «ανοίγματα» και δεν αντέχει η τσέπη τους για να καταναλώνουν κάθε δεύτερη μέρα κρέας, κοτόπουλο ή ψάρι.

Από την επιμέρους επεξεργασία των στοιχείων της έρευνας προκύπτει ότι ένας στους τρεις (35% έναντι 27% το 2007) αντιμετώπιζε δυσκολίες στην πληρωμή των οικιακών λογαριασμών (νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, φυσικό αέριο), ένας στους τέσσερις δεν μπορούσε να αποπληρώσει τη δόση διάφορων δανείων ή της πιστωτικής του κάρτας (26% από 19%) και ένας στους δέκα δεν ήταν συνεπής στην καταβολή του ενοικίου ή της δόσης για το στεγαστικό του δάνειο (13% από 12%).

Το ποσοστό των πολιτών οι οποίοι πληρώνουν μηνιαίως κάποιο ποσό στις τράπεζες για την εξόφληση καρτών, δόσεων ή δανείων αυξήθηκε το 2008 κατά 7 ποσοστιαίες μονάδες στο 45%. Από τους πολίτες αυτούς το 77% επιβαρύνεται «πολύ» και «αρκετά» στα οικονομικά του από τις υποχρεώσεις αυτές, ενώ το 29% επιβαρύνεται «πολύ».

Ως εκ τούτου η VPRC καταλήγει στο συμπέρασμα ότι από το σύνολο του πληθυσμού το ένα τρίτο των πολιτών (34,5%) βρίσκεται «πιεσμένο» πλέον από τις πάσης φύσεως δανειακές του υποχρεώσεις, ποσοστό που το 2007 έφτανε στο 29,5%.

Ακόμη πιο αναλυτικά, το 61% των μισθωτών του Δημοσίου βρίσκεται χρεωμένο με δόσεις, πιστωτικές κάρτες και δάνεια, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα φτάνει το 56%.

Τα πράγματα ενδεχομένως να ήταν χειρότερα για τα περισσότερα νοικοκυριά εάν δεν ήταν ενισχυμένος ο θεσμός της οικογένειας στην Ελλάδα.Το 32% των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα (571.096 άτομα) έχουν οικονομική βοήθεια από την οικογένεια, στους δημοσίους υπαλλήλους το ποσοστό διαμορφώνεται στο 20% ενώ στο σύνολο του πληθυσμού ανέρχεται στο 22%. Βοήθεια από την οικογένεια λαμβάνει και σημαντικό ποσοστό νοικοκυρών και συνταξιούχων (13% των νοικοκυρών και 9% των συνταξιούχων).

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&subid=2&ta

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Ο αριθμός της ημέρας: Στο όριο της φτώχειας 2 εκατ. Έλληνες

Στο όριο της φτώχειας ζουν 2 εκατομμύρια Έλληνες, ενώ είμαστε "δευτεραθλητές" στο ποσοστό φτώχειας σε όλη την Ευρώπη, σύμφωνα με έκθεση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής.

Μάλιστα, σύμφωνα με την ΟΚΕ, η κατάσταση λόγω της οικονομικής κρίσης θα επιδεινωθεί περαιτέρω.
Στην έκθεσή της η ΟΚΕ προτείνει, άμεση κατάρτιση εθνικής στρατηγικής που θα προβλέπει κατοχύρωση ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, επίδομα ανεργίας στο 80% του ημερομισθίου του ανειδίκευτου εργάτη και αναδιαμόρφωση του φορολογικού συστήματος.

Σύμφωνα με την επεξεργασία στοιχείων από εγχώριους και διεθνείς οργανισμούς, ενώ, στην Ευρώπη των "27" έχουμε το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας (21%) μετά τη Λετονία.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Ο αριθμός της ...ημέρας: Κρίση

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, το 2009 το παγκόσμιο ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά ένα αναιμικό 0,5%. «Υπολογίζουμε ότι η παγκόσμια οικονομία ουσιαστικά θα ακινητοποιηθεί», τόνισε ο επικεφαλής οικονομολόγος του οργανισμού Ολιβιέ Μπλανσάρ. Υπενθυμίζεται ότι οι αναλυτές του ΔΝΤ, τον περασμένο Νοέμβριο και αφού είχε κλιμακωθεί για τα καλά η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, υπολόγιζαν ότι η παγκόσμια οικονομία θα «έτρεχε» φέτος με ρυθμό ανάπτυξης 2,2%. Αλλά και για το 2010 το ΔΝΤ διορθώνει τις προβλέψεις του προς τα κάτω -από 3,8% σε 3%- παρά τα εντυπωσιακά «πακέτα» αναθέρμανσης της οικονομίας σε σχεδόν ολόκληρο τον πλανήτη και παρά τις δραστικές μειώσεις επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες.

Τη μεγαλύτερη συρρίκνωση θα αντιμετωπίσουν οι αναπτυγμένες οικονομίες, της τάξης του -2%, (προβλέπεται μείωση 2% στην Ευρωζώνη, 2,6% στην Ιαπωνία και 2,8% στη Βρετανία) ενώ σκληρή είναι και η πρόβλεψη για την υποχώρηση του αμερικανικού ΑΕΠ το 2009, κατά 1,6%. Θετικοί, αντίθετα, θα είναι οι ρυθμοί ανάπτυξης στην Ινδία (5,1%) και την Κίνα (6,7%), ωστόσο ο προβλεπόμενος ρυθμός ανάπτυξης της τελευταίας είναι χαμηλότερος από το ποσοστό εκείνο που θεωρείται απαραίτητο για να αντέξει στην κρίση η τεράστια κινέζικη αγορά εργασίας.

http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=431824

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

O ΣΥΡΙΖΑ ανοίγει το διάλογο για την παιδεία στην κοινωνία

Δείτε στο video την ομιλία του Αλέκου Αλαβάνου στη Βουλή.

Σχετικά κείμενα: Ο ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκου Αλαβάνου στην προ ημερησιας διαταξης συζήτηση για την Παιδεία
Δευτερολογία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκου Αλαβάνου στην προ ημερησιας διάταξης συζήτηση για την Παιδεία

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Γεωργικές επιδοτήσεις: Η Ελλάδα έχει πληρώσει πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ πρόστιμο από το 1999 μέχρι σήμερα!

Μέτρα στήριξης ύψους 500 εκατομμυρίων ευρώ για τους αγρότες ανακοίνωσε ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Σωτήρης Χατζηγάκης.

Αλλά:...
Υπερβαίνουν το 1 δισεκατομμύριο ευρώ τα πρόστιμα που έχει πληρώσει η Ελλάδα, δηλαδή οι Έλληνες φορολογούμενοι, για κακοδιαχείριση των αγροτικών επιδοτήσεων από το 1999 μέχρι σήμερα. Επιπλέον, έχει ήδη δρομολογηθεί από την Κομισιόν η διαδικασία παρακράτησης του 10% των κοινοτικών πόρων που λαμβάνουν οι Έλληνες αγρότες για στρεμματικές ενισχύσεις και μέτρα αγροτικής ανάπτυξης.

Σύμφωνα με την Κομισιόν, οι αιτίες της απώλειας των κοινοτικών πόρων είναι πολύ συγκεκριμένες και διαχρονικές. Έχουν να κάνουν με καθυστερημένους και αναξιόπιστους ελέγχους, με απουσία ελαιοκομικού μητρώου καθώς και την μη σωστή λειτουργία του συστήματος καταγραφής ζώων.

Εξαιρετικά απαισιόδοξη εμφανίζεται η αρμόδια Επίτροπος σε ό,τι αφορά το μέλλον των γεωργικών επιδοτήσεων στην Ελλάδα και υπενθυμίζει πρόσφατη ανακοίνωση της Επιτροπής, της 16ης Ιουλίου 2008, σύμφωνα με την οποία, οι έλληνες αγρότες κινδυνεύουν να απολέσουν το 10% των επιδοτήσεων τους εξαιτίας της συνεχιζόμενης ανικανότητας των ελληνικών αρχών να προχωρήσουν σε ένα αξιόπιστο σύστημα πληρωμών και ελέγχου.

Σχετικό κείμενο: Γεωργικές επιδοτήσεις: Η Ελλάδα έχει πληρώσει πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ πρόστιμο από το 1999 μέχρι σήμερα!

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Το ΤΕΜΠΜΕ και οι μικρές επιχειρήσεις...

Το νέο πρόγραμμα του ΤΕΜΠΜΕ αποβλέπει, μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, να βοηθήσει τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις να σταθούν στα πόδια τους με τη χορήγηση άτοκων δανείων για κεφάλαια κίνησης.

Οι όροι και οι περιορισμοί, όμως, που τίθενται από το πρόγραμμα καθώς και η απαράδεκτη στάση των τραπεζών, το έχουν καταστήσει στην πράξη ανεφάρμοστο και στην ουσία δώρο-άδωρο.

Ειδικότερα από το πρόγραμμα αποκλείονται στην πράξη πλήρως ιδιαίτερα οι πολύ μικρές επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης, λόγω έλλειψης ρευστότητας, αν και είναι αυτές που το έχουν περισσότερο ανάγκη.

Όροι που τίθενται στο πρόγραμμα ως προϋποθέσεις συμμετοχής των μικρών επιχειρήσεων, ιδίως τα τρία συνεχή χρόνια κερδοφορίας, η εξαίρεση νεοσύστατων, μέχρι τριών χρόνων, επιχειρήσεων κ.α, αποτελούν ανυπέρβλητα εμπόδια στη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων επιχειρήσεων που χρήζουν άμεσης ανάγκης διευκόλυνσης για να μην κλείσουν και να διατηρήσουν τις θέσεις απασχόλησης.

Οι τράπεζες, παρά τη «χαριστική» ενίσχυσή τους με 28 δις ευρώ, εκβιάζουν και εκδηλώνουν απροθυμία υλοποίησης στην πράξη του προγράμματος, μη θέλοντας να αναλάβουν και το παραμικρό εύλογο «ρίσκο» στη χορήγηση δανείων.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

3.280 άνεργοι στη Λέσβο τον Οκτώβρη του 2008

Στο 1,9% "κατεβάζει" την ανεργία στο Β. Αιγαίο τον Οκτώβρη του 2008, η τελευταία έρευνα εργατικού δυναμικού της ΕΣΥΕ. Δηλαδή πάνω κάτω 2.000 "άτομα".

"Για την εξαγωγή των μηνιαίων εκτιμήσεων χρησιμοποιήθηκε το υποσύνολο του δείγματος της τριμηνιαίας έρευνας Εργατικού δυναμικού, το οποίο ερευνήθηκε κατά μήνα Οκτώβριο, δηλαδή 28.024 άτομα που ανήκαν σε 11.727 διαφορετικά νοικοκυριά." μας πληροφορεί το σχετικό δελτίο τύπου.

Αυτό σημαίνει ότι ρώτησαν πάνω - κάτω 500 "άτομα" στο Β. Αιγαίο, πάνω - κάτω 250 στη Λέσβο και κατέληξαν ότι οι άνεργοι στη Λέσβο είναι πάνω - κάτω 1000, βία 1500 "άτομα"!

Για την ίδια όμως περίοδο (Οκτώβρης 2008) ο ΟΑΕΔ αναφέρει (μόνο για τη Λέσβο) καταγεγραμμένους 3.280 ανέργους. Δηλαδή (χοντρικά) ένα ποσοστό πού (μόνο για τη Λέσβο) αγγίζει το 10% του ενεργού πληθυσμού.

Αυτό για να μαθαίνουμε με βάση ποια δεδομένα σχεδιάζονται οι "ενεργητικές πολιτικές καταπολέμησης της ανεργίας"

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Καταλυτική η παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ στην αλλαγή του αναπτυξιακού νόμου

Ανακοινώθηκε σήμερα ότι αυξάνονται τα ποσοστά της επιπλέον επιχορήγησης στα πλαίσια του αναπτυξιακού νόμου, που αφορούν την Λέσβο και το Β. Αιγαίο. Οι μικρές επιχειρήσεις ουσιαστικά "παίρνουν" το σύνολο του επιπλέον ποσοστού (που φθάνει το 20% - από 7% που ήταν μέχρι σήμερα).

Δεν θέλουμε να "βλογήσουμε τα γένια μας", αλλά η παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή την υπόθεση ήταν καταλυτική!

Ο ΣΥΡΙΖΑ (με τους βουλευτές του Γ. Δραγασάκη και Μ. Παπαγιανάκη) κατέθεσε στις αρχές του 2008 αναφορά των τριών επιμελητηρίων του Β. Αιγαίου με την οποία ζητούνταν η τροποποίηση του αναπτυξιακού νόμου.
Στην συνέχεια, με βάση την απάντηση που δόθηκε από το υπουργείο Οικονομικών, με την οποία το υπουργείο ισχυρίζονταν ότι τα ποσοστά χρηματοδότησης ήταν δίκαια, αποδείξαμε τεκμηριωμένα, γιατί πρέπει να αλλάξουν αυτά τα ποσοστά χρηματοδότησης.
Ταυτόχρονα ο βουλευτής μας Γ. Δραγασάκης κατέθεσε ερώτηση στη βουλή, με την οποία ζητούσε την αλλαγή των ποσοστών επιχορήγησης.
Στην βάση της απάντησης του υπουργού οικονομικών, με την οποία "άνοιγε ένα παράθυρο" και όταν ο υπουργός (τότε) Αιγαίου κ. Βουλγαράκης, ο βουλευτής κ. Γιαννέλης και ο νομάρχης κ. Βογιατζής έλεγαν ούτε λίγο ούτε πολύ ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει με τον αναπτυξιακό, εμείς επιμείναμε για την ανάγκη έντασης της προσπάθειας από όλους τους τοπικούς φορείς.

Μετά από ένα χρόνο και παραπάνω, αυτή η προσπάθεια είχε αποτέλεσμα. Η κινητοποίηση των τοπικών φορέων και η καταλυτική και τεκμηριωμένη υποστήριξη της υπόθεσης από τον ΣΥΡΙΖΑ ανάγκασαν το υπουργείο να αλλάξει τον αναπτυξιακό.
Δεν πρέπει όμως να εφησυχάζουμε.

Όπως έχουμε ήδη ανακοινώσει, από την 1/11/2011 τα ποσοστά χρηματοδότησης στα πλαίσια του αναπτυξιακού, αλλά και άλλων προγραμμάτων, θα μειωθούν κατά 10%. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγκαιρα έχει κινηθεί σε αυτή την κατεύθυνση με ερωτήσεις τόσο στην Ευρωβουλή, όσο και στην ελληνική Βουλή.

Θα πρέπει οι τοπικοί φορείς να πάρουν και αυτή την υπόθεση στα χέρια τους, έτσι ώστε, σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνούν τα νησιά μας να μην στερηθούν πολύτιμους πόρους.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Ο αριθμός της ημέρας....

Περισσότεροι από 17 εκατομμύρια πολίτες της ΕΕ ψάχνουν δουλειά και οι εργοδότες καλούνται να μην το παρακάνουν με τις απολύσεις.

Στις χώρες που επλήγησαν πρώτες και περισσότερο, όπως η Ισπανία, η ανεργία έχει ήδη πάρει για τα καλά την ανιούσα: χθες τα στοιχεία του ισπανικού υπουργείου Εργασίας έδειξαν ότι η ανεργία ξεπέρασε τα 3 εκατ., καταγράφοντας αύξηση 47% μέσα στο 2008 και φθάνοντας στα επίπεδα των προηγούμενων 12 ετών. Ακόμη και χώρες όπως η Γερμανία, οι οποίες γνώρισαν μια σχετικά καλή συμπεριφορά της απασχόλησης, είδαν από τον Δεκέμβριο την ανεργία να εκτινάσσεται.

Συνολικά στην Ευρώπη μέσα στο 2008 προστέθηκαν πάνω από 1 εκατ. άνεργοι, σύμφωνα με τα στοιχεία της Εurostat, φθάνοντας πλέον στα 17,5 εκατομμύρια.

Σχετικό link: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=967356

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Μια πρώτη προσπάθεια θεωρητικής αποτίμησης

Eν μέσω των κινητοποιήσεων, ήδη από την πρώτη εβδομάδα τους, οι «Αναγνώσεις» της Αυγής, αναγγείλανε αυτό το αφιέρωμα. Μια προσπάθεια προσέγγισης του κοινωνικού φαινομένου της Εξέγερσης των Νέων που μας συγκλονίζει, απ' τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου μέχρι σήμερα...

Διαβάστε:
«Εξεγερμένη Ελλάδα, δέξου τον σεβασμό μας...» ..
Η κρίση της θεωρίας ως ευκαιρία..
Η παράδοξη συνθήκη των νέων..
Η Γλώσσα των Συνθημάτων..
Οργάνωση, Λόγος και Ρεπερτόριο της εξέγερσης Μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα..
Η ερμηνεία του κόσμου και η αλλαγή του...
Για την εξέγερση των νέων..

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Σκηνικό τρομοκρατίας

Σε μια κρίσιμη καμπή των νεολαιίστικων και ευρύτερων κοινωνικών αγώνων, την παραμονή του πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου της Παρασκευής, η οργάνωση - φάντασμα "Επαναστατικός Αγώνας" πυροβόλησε, τα ξημερώματα, στα Εξάρχεια, εικοσιενάχρονο αστυφύλακα των ΜΑΤ και τον τραυμάτισε σοβαρά. Η ΕΛ.ΑΣ. συνδέει τους δράστες με υπολείμματα της "17Ν" αναβιώνοντας το φάντασμα της τρομοκρατίας.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να εντάξει το γεγονός στην προαποφασισμένη δεξιά στροφή και να δικαιολογήσει την απόφασή της να περιορίσει το πανεπιστημιακό άσυλο, αλλά και να εμπεδώσει κλίμα φόβου, ώστε να ανακοπεί η δυναμική των νεολαιίστικων κινητοποιήσεων.

Διαβάστε:
Ανακοίνωση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ για τη δολοφονική επίθεση κατά αστυνομικού
"Και εποίησεν κράτος εν βραχίονι αυτού ο Κύριος..."
ΕΞΑΡΧΕΙΑ 2009 Επίθεση με 31 σφαίρες σε ΜΑΤ...εξοστρακιζονται... δύο τραυματίζουν μπάτσο..
Πολιτική ευθύνη (του Πρετεντέρη από το Βήμα)

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Χωρίς συγκρούσεις δεν γίνονται αλλαγές στην κοινωνία

"Παρά τις σκληρές επιθέσεις, που δεν ήταν μόνο πολιτικές αλλά επιδιώκανε να μας καταστήσουν αποδιοπομπαίο τράγο, αντέξαμε. Και δεν μετακινηθήκαμε χιλιοστό"

δηλώνει -με ικανοποίηση- ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκος Αλαβάνος, με αφορμή τα τελευταία γεγονότα. Και συμπληρώνει με νόημα: "Είναι αδύνατο να γίνουν αλλαγές στην κοινωνία χωρίς συγκρούσεις. Η πορεία προς ανατροπές δεν μπορεί να έχει την ασφάλεια σχολικών γυμναστικών επιδείξεων. Δεν πρόκειται να υπάρξουν νέοι συσχετισμοί και μετασχηματισμοί με τις ευλογίες του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης ή με τις ευχές του δελτίου των 8.00 του Mega".

Ειρήνη στη Μέση Ανατολή χωρίς δίκαιη λύση δεν θα υπάρξει

* Συγκλονισμένη η κοινή γνώμη παρακολούθησε τη σφαγή στη Γάζα με την υποστήριξη του Μπους, τη σιωπή Ομπάμα και την αμήχανη αντίδραση της Ε.Ε. Το σχόλιό σας.

Σε κάθε έκρηξη στο Μεσανατολικό μπορούν να εντοπισθούν οι ιδιαίτεροι παράγοντες που την προκαλούν. Σήμερα είναι ο κυνικός ανταγωνισμός των ισραηλινών κομμάτων για τις εκλογές του Φεβρουαρίου. Η δημιουργία τετελεσμένων, όχι τόσο για να αποκλείσουν μια αλλαγή πολιτικής, όσο για να δώσουν στον Ομπάμα τη δικαιολογία να συνεχίσει την αμερικάνικη παράδοση της συμμαχίας με τον θύτη ενάντια στο θύμα.

Ο πολιτικός εμφύλιος ανάμεσα στον μειωμένης απήχησης πια πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής και τη Χαμάς, με τις τυφλές ρίψεις πυραύλων παρέχει στην ισραηλινή κυβέρνηση άφθονα προσχήματα. Ας μην ξεχνάμε βέβαια εδώ αυτό που γράφει ο Ισραηλινός συγγραφέας Άμος Οζ στην «Ιστορία αγάπης και σκότους»: «Εγώ τη λέξη δολοφόνος δεν θα τη χρησιμοποιήσω για αυτούς που έχασαν τα χωριά τους».

Αυτός ο κύκλος βίας και θανάτου, που βιώνουν οι έγκλειστοι στο πιο πολυάνθρωπο και πυκνοκατοικημένο γκέτο του κόσμου, θα σπάσει μόνο αν σταματήσουν να υπάρχουν κατακτητές και κατακτημένοι. Αν μπει τέρμα στον εποικισμό. Δημιουργηθεί ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος από το οποίο δεν μπορεί να έχει αφαιρεθεί όλη η Ιερουσαλήμ. Χωρίς δίκαιη πολιτική λύση οι ιεροί τόποι των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών θα γίνονται κάθε λίγο κόλαση.

* Η πρόσφατη έρευνα της Public Issue δείχνει μεγάλη κρίση των θεσμών και ιδίως των κομμάτων και των συνδικάτων. Ανησυχείτε μήπως η μπάλα πάρει και τον ΣΥΡΙΖΑ;

Ο κίνδυνος πάντα υπάρχει αν με την παρουσία μας γινόμαστε μέρος ενός ξεπερασμένου πολιτικού συστήματος. Η τάση ενός μικρού έστω μέρους της κοινωνίας προς όποια σχήματα έχουν το όνομα «οικολόγοι» δείχνει ότι για κάποιους τουλάχιστον με επιθυμία για αλλαγή ανήκουμε κι εμείς ακόμα στο γκρίζο τοπίο, δεν είμαστε χώρος έντονων χρωματισμών για το αύριο.

Έχει επομένως μεγάλη σημασία η εναλλακτικότητά μας, η οποία δεν αρκεί να είναι επικοινωνιακή. Να είναι επί της ουσίας, στο πολιτικό πρόγραμμα, στις μορφές δράσης, στην κουλτούρα. Πράγματα όχι κατ' ανάγκην εύκολα, ούτε όμως αδύνατα. Αυτή την εναλλακτικότητα τη δείξαμε αυτές τις μέρες με το κίνημα των μαθητών. Θα τη συνεχίσουμε και θα της δώσουμε βάθος.

* Τελικώς τι ήταν τα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή;

Ένα πράγμα ή μια κατάσταση αποκτά ταυτότητα ανάλογα με το όνομα που δίνουμε. Πολύ περισσότερο αν βρίσκεται εν εξελίξει, με άγνωστη ακόμα την έκβαση. Άλλοι ονόμασαν τις κινητοποιήσεις χουλιγκανισμό, έργο ξένων δυνάμεων, δουλειά των κουκουλοφόρων γιατί έτσι θέλουν να καταλήξουν. Εμείς τις είπαμε κοινωνική εξέγερση, όχι μόνο γιατί είδαμε αυτό το στοιχείο από τις πρώτες μέρες, αλλά γιατί θέλουμε να επεκταθεί το πνεύμα γενικής αμφισβήτησης και νέων αξιών και να παραμείνει η νεολαία ένα συλλογικό υποκείμενο που θα επηρεάζει τις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες περισσότερο από τις δημοσκοπήσεις.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και ένα κίνημα πολιτισμού -αρκεί κανείς να ανοίξει το YouTube ή το Facebook για να δει στα συνθήματα, τις αφίσες, τις περιγραφές, μια έκρηξη έμπνευσης, επινοητικότητας, αισθητικής, ποιητικότητας. Είναι και μια μορφωτική επανάσταση: ανοίγουν ξανά τα βιβλία: ο Μαρξ, ο Ουγκό, ο Μποντριγιάρ, ο Ζίζεκ. Από μια άποψη αυτές τις μέρες του δρόμου άνοιξαν για πρώτη φορά τα σχολεία.

Μέσα σε δύο βδομάδες αναδείχνονται νέοι ηγέτες - ένα δείγμα τους είδαμε στη συνάντηση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ με δεκαπενταμελή στη Βουλή: νέοι καλλιτέχνες, νέοι δημοσιογράφοι. Είναι ακόμα μια ανατρεπτική κίνηση στον χώρο της ενημέρωσης. Για πολλούς έχει τελειώσει το πρότυπο της μονόδρομης, παθητικής ενημέρωσης μέσα από την τηλεόραση. Ανθίζουν τα blog, oι διαδικτυακοί τόποι διαδραστικής επικοινωνίας, όπως το TVXS.

* Για ποιο λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ δέχτηκε τόσο μεγάλη επίθεση από πολλαπλά και διαφορετικά κέντρα; Δεν είναι λίγο συνωμοσιολογικό ότι συνασπίστηκαν όλοι εναντίον του;

Δεν είναι όλοι. Όταν μπαίνουμε σε περιόδους κοινωνικών συγκρούσεων βλέπουμε να διαμορφώνονται τρεις ζώνες σε πολιτικό επίπεδο. Μια του σκληρού συστήματος, με επίκεντρο τη Ν.Δ. Μια αντισυστημική, όπου κεντρικό ρόλο παίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και μια ζώνη κεντρώα, συνεχούς αμφιταλάντευσης, που καλύπτεται από την αξιωματική αντιπολίτευση.

Το σημαντικό είναι ότι, παρά τις σκληρές επιθέσεις, που δεν ήταν μόνο πολιτικές αλλά επιδιώκανε να μας καταστήσουν αποδιοπομπαίο τράγο, αντέξαμε. Και δεν μετακινηθήκαμε χιλιοστό. Και η θέση μας μπορεί να γίνει αποδεκτή ευρύτερα, έστω και ως δεύτερη σκέψη.

* Παίρνοντας αφορμή από τη δήλωση του Λ. Κύρκου, έχουν σχέση με την αριστερά τα φαινόμενα βίας;

Εμάς μας εμπνέουν προσωπικότητες όπως ο Γκάντι, ο Μάρτιν Λούθερ Κιγκ, ο Μαντέλα, που έφεραν επαναστατικά αποτελέσματα με ειρηνικές πολιτικές μορφές πάλης. Ιστορικά, σε όλες τις κομβικές στιγμές, η αριστερά ήταν το αντικείμενο της βίας όχι το υποκείμενο. Αυτή είναι η μια μεριά όμως. Υπάρχει και η άλλη. Είναι αδύνατο να γίνουν αλλαγές στην κοινωνία χωρίς συγκρούσεις. Η πορεία προς ανατροπές δεν μπορεί να έχει την ασφάλεια σχολικών γυμναστικών επιδείξεων.

Δεν πρόκειται να υπάρξουν νέοι συσχετισμοί και μετασχηματισμοί με τις ευλογίες του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης ή με τις ευχές του δελτίου των 8.00 του Μega. Αν όντως επιδιώκουμε ριζοσπαστικές αλλαγές, στο ταξίδι, παρότι εμείς δεν τους κουβαλάμε μέσα στην ψυχή μας, θα συναντήσουμε και τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες και τον άγριο Ποσειδώνα.

* Πού στηρίζετε την κατηγορία περί "ιδιότυπης κυβέρνησης συνεργασίας" Ν.Δ.-ΚΚΕ και ΛΑΟΣ;

Στα επίσημα πρακτικά της Βουλής, στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2009.

* Με την εξεταστική "έκλεισε" η υπόθεση του Βατοπεδίου; Μήπως ξεχάστηκε όπως και τα υπόλοιπα σκάνδαλα;

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ θα επαναφέρει το θέμα μετά τις διακοπές για τη συγκρότηση της Προανακριτικής. Δεν θα ξεχάσουμε το Βατοπέδιο, όπως δεν θα ξεχάσουμε και τη Μονή Τοπλού.

Νομίζω όμως ότι υπάρχει κάτι βαθύτερο. Τα θέματα αυτά δεν τα ξεχνάει η κοινωνία και ιδιαίτερα η νεολαία. Το σύνθημα που αυθόρμητα, έξω από τη δική μας γνώριμη συνθηματολογία, έχει κυριαρχήσει ενάντια στους αστυνομικούς μας δεν λειτουργεί κυριολεκτικά. Εκφράζει μια ευρύτερη καταγγελία του συστήματος με τη διαφθορά, τους υπουργούς τροφίμους της Siemens, την αυθαιρεσία, τον ηλεκτρονικό αυταρχισμό, την ανεργία, τη φτώχεια.

Μαζί με τις συνέπειες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης από την κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου η Ελλάδα αντιμετωπίζει και μια βαθιά εσωτερική σήψη. Αυτό κάνει την Ελλάδα αδύναμο κρίκο για το σύστημα στην Ευρώπη. Αυτό εξηγεί, για τους πιο διεισδυτικούς τουλάχιστον διεθνείς αναλυτές, γιατί ένα κίνημα αμφισβήτησης της νεολαίας, που είναι διεθνές, χωρίς σύνορα, επιλέγει ως σημείο αφετηρίας του τον τόπο μας.

* Βλέπετε πιθανό το σενάριο των εκλογών την άνοιξη; Υπάρχουν δυνατότητες ανάκαμψης για την κυβέρνηση μέσω του επικείμενου ανασχηματισμού;

Δεν φαίνεται κάτι τέτοιο. Και τίποτε δεν αποκλείεται για τις πρόωρες εκλογές. Είμαστε ήδη σε εκλογική περίοδο, μικρής ή μεγάλης διαρκείας. Υπάρχει όμως κάτι γενικότερο, που πρέπει να το έχουμε υπόψη στον ΣΥΡΙΖΑ. Το απρόβλεπτο. Πόσοι περίμεναν πριν από ένα χρόνο την κατάρρευση των καπιταλιστικών τραπεζικών και επενδυτικών κολοσσών στις ΗΠΑ και την Ε.Ε.;

Ακούγαμε τον Λαφαζάνη και τον θεωρούσαμε ακραίο. Πόσοι περίμεναν την τόσο σύντομη κατάρρευση της Ν.Δ.; Πόσοι περίμεναν αυτό το ξέσπασμα των δεκαεξάχρονων με τις διαστάσεις που πήρε; Ζούμε σε μια εποχή μη προβλέψιμη, αντισυμβατικών εξελίξεων, που μας επιβάλλει τη συνεχή ανανέωση του τρόπου σκέψης μας και δίνει στην αριστερά πρωτοφανείς δυνατότητες να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις.

Οι ανησυχίες των δυνάμεων του συστήματος

* Η λύση, είπατε, δεν είναι η συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ. Βλέπετε πιθανό αυτό το ενδεχόμενο και από ποιους εκπορεύεται; Ποια μπορεί να είναι η απάντηση απέναντι σε ένα τέτοιο σενάριο;

Πιστεύω από δυνάμεις του συστήματος που συλλαμβάνουν την ταχύτητα και το βάθος της οικονομικής επιδείνωσης και της κοινωνικής έκρηξης που μπορεί να υπάρξει, τους κινδύνους για τα εδραιωμένα συμφέροντά τους και την ανάγκη ακύρωσης της παρέμβασης της ριζοσπαστικής αριστεράς. Για τον ίδιο λόγο άλλοι θέλουν να ξανακουρδίσουν τον δικομματισμό ή να φρεσκάρουν το σύστημα με νέα ελεγχόμενα σχήματα.

* Ο Γ. Παπανδρέου σας εγκάλεσε για "μικρή ανταπόκριση" στις προτάσεις που σας απευθύνει το ΠΑΣΟΚ για διάλογο. Υπάρχουν περιθώρια ουσιαστικού διαλόγου με τη σοσιαλδημοκρατία;

Ανούσιο διάλογο δεν κάνουμε με κανέναν. Ουσιαστικός ήταν και ο διάλογος με τον πρωθυπουργό για τα γεγονότα, αλλά σε πλήρη διαφωνία. Από εκεί και πέρα τις συνεργασίες τις καθορίζει η προγραμματική συμφωνία. Δώσαμε στη δημοσιότητα πρόσφατα τα 15 κεντρικά σημεία μας. Είναι σαφές ότι οι προγραμματικές αποκλίσεις των δύο χώρων δεν επιτρέπουν ευρύτερη συνεργασία.

Από εκεί και πέρα είναι σαφές επίσης ότι το ενδιαφέρον του ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται και εξαφανίζεται ανάλογα με τις δημοσκοπήσεις του σήμερα και αποκλειστικά για τις δημοσκοπήσεις του αύριο. Αυτό το κατανοούν πια και οι οπαδοί του. Από εκεί και πέρα ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει, όπως πάντα, να κάνει προτάσεις κοινής δράσης σε ειδικά θέματα και προς την κοινωνία και προς τον χώρο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης.

* Το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, εδώ και ένα χρόνο έχει στο επίκεντρό του τη νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία με πυρήνα τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Το σχέδιο αυτό ανταποκρινόταν στη διαφαινόμενη ανατροπή των συσχετισμών, καθώς το ΠΑΣΟΚ έπεφτε και ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξευόταν στις δημοσκοπήσεις. Σήμερα, που υπάρχει μια νέα καταγραφή, δεδομένης και της στάσης του ΚΚΕ, εκτιμάτε ότι είναι ρεαλιστικό ένα τέτοιο σχέδιο;

Πριν από ρεαλιστικό, είναι αναγκαίο. Έχετε δίκιο, η απότομη πτώση της Ν.Δ. δημιούργησε μια άλλη εικόνα, όπου μπορεί να συνέβαλαν και δικές μας αδυναμίες. Από την άλλη η μαζική ενεργοποίηση της νέας γενιάς και η αμφισβήτησή της και προς τη Ν.Δ. αλλά και προς όλο το σύστημα δημιουργεί νέα δεδομένα, με δυνατότητες που δεν υπήρχαν προηγούμενα. Κάνει τον στόχο μας πιο ρεαλιστικό.

Τόσο τα διεθνή όσο και τα εσωτερικά γεγονότα έχουν διαρρήξει το πλαίσιο των δημοσκοπήσεων. Ελάχιστες από αυτές μπόρεσαν να καταγράψουν την ανησυχία της νεολαίας. Οι δημοσκοπήσεις χρησιμοποιούνται πια με τόση πλεονεξία ώστε ήδη έχουν αρχίσει να γίνονται σαν τα τοξικά ομόλογα, χωρίς αντίκρισμα.

* Πώς μπορεί, πλέον, να υπηρετηθεί ο στόχος της μεγάλης αριστεράς, από τη στιγμή που ξεκαθαρίσατε ότι με την ηγεσία του ΚΚΕ δεν μπορεί να υπάρξει πλαίσιο συνεννόησης; Μια ενδεχόμενη αλλαγή -λόγω και του συνεδρίου- μπορεί να δημιουργήσει νέα δεδομένα;

Σε κανέναν δεν μπορείς να αφαιρέσεις το δικαίωμα να αλλάζει, αν βέβαια επιθυμεί ο ίδιος να το ασκήσει. Ασφαλώς κοινές αφετηρίες παίζουν ρόλο, συνέβαλαν και στην ίδια τη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ. Το βασικό όμως είναι οι κοινές προοπτικές. Κι αυτές αναδείχνονται στα σημεία - τομή, όπως αυτές οι έντονες στιγμές του Δεκέμβρη του 2008 στην Ελλάδα. Εκεί φαίνονται και οι συμμαχίες και οι αντιπαλότητες. Εκεί καθορίζεται με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις.

Το εύρος της αριστεράς δεν μπορεί να το καθορίζουμε με τα μέτρα και τα σχήματα του 1990. Σήμερα δεκάδες χιλιάδες νέων, από τα σχολεία μέχρι τους σαραντάρηδες της ανασφαλούς εργασίας, διαμορφώνουν ένα χώρο αριστεράς, με την έννοια του αντικαπιταλισμού, της ισότητας, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, με διαφορετική κουλτούρα, αντιλήψεις, μέσα έκφρασης από τα δικά μας, κριτικοί πολλές φορές και προς εμάς.

Με αυτή την ασύλληπτη κοινωνική δύναμη πρέπει κυρίως να υπάρξει πλαίσιο συνεννόησης. Έτσι η μεγάλη αριστερά είναι σήμερα πιο κοντά από ό,τι πριν από ένα μήνα.

Η έξοδος από την ύφεση δεν σημαίνει επιστροφή στον καταναλωτισμό

* Η οικονομική κρίση λειτουργεί ως καταλύτης στη διαμόρφωση των νέων συσχετισμών. Σε συνθήκες τόσο μεγάλης κρίσης φαίνεται να επανέρχεται η τάση συσπείρωσης των πολιτών γύρω από τα μεγάλα κόμματα. Ποιο είναι το μήνυμα που στέλνει ο ΣΥΡΙΖΑ στους πολίτες σε αυτή τη φάση;

Ευσεβής πόθος ορισμένων είναι αυτό και επιχειρούν να το καλλιεργήσουν, όσο μάλιστα δεν έχουν φτάσει ακόμα τα μεγάλα κύματα της διεθνούς κρίσης εδώ. Δεν είναι όμως το συμπέρασμα τέτοιο από την κρίση του 1929, με την οποία όλοι συγκρίνουν τη σημερινή κρίση. Είχαμε σε πολλές χώρες νέο πολιτικό χάρτη, αλλού θετικό, όπως με τα Λαϊκά Μέτωπα, αλλού ιδιαίτερα αρνητικό, όπως με τον ναζισμό.

Φυσικά οι εποχές είναι διαφορετικές. Όλα θα κριθούν από την ικανότητα κάθε πολιτικής δύναμης να ανταποκριθεί σε εντελώς νέες συνθήκες. Για μας θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητά μας να προσεγγίσουμε με ζωντανό και θερμό τρόπο τον κόσμο της νέας φτώχειας, της ανεργίας, της ημιαπασχόλησης.

* Η οικονομία, με βάση όλα τα στοιχεία, οδεύει προς επιτήρηση και τα στοιχεία είναι δυσοίωνα. Με δεδομένη την κατάσταση επικριθήκατε από τους αντιπάλους σας για τα 15 σημεία που παρουσιάσατε ότι είναι εκτός πραγματικότητας.

Ποια είναι η πραγματικότητα; Αν λέγαμε πέρυσι για τις κρατικοποιήσεις που αναγκάστηκαν να κάνουν ο Μπους ή ο Μπράουν, θα μας έλεγαν ότι είμαστε από άλλο πλανήτη.

* Το πρόγραμμά μας πρέπει να είναι συνεκτικό, τεκμηριωμένο, υλοποιήσιμο.

Αλλά να είναι και εκτός σημερινής πραγματικότητας... Αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο.

Για παράδειγμα, πολλοί επιστρέφουν στον Κέινς και υποστηρίζουν ότι η ενίσχυση της ζήτησης θα συμβάλει στην έξοδο από την κρίση. Για την αριστερά όμως έξοδος δεν είναι η επιστροφή στην καταναλωτισμό, αλλά η οικοδόμηση ενός άλλου, οικολογικού και βιώσιμου συστήματος. Με άλλα λόγια πρέπει να κινηθούμε ακόμα περισσότερο εκτός της σημερινής πραγματικότητας.

* Μια σύγχρονη αριστερά οφείλει να έχει προτάσεις και για την ανάπτυξη. Δικαίως περιμένει ο κόσμος τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομία. Υπάρχουν δυνάμεις και δυνατότητες να διατυπωθούν σύντομα τέτοιες προγραμματικές προτάσεις;

Νομίζω ότι τόσο στον ΣΥΝ με την ευθύνη του Γιάννη Δραγασάκη όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ με την ευθύνη του Δήμου Τσακνιά γίνεται μια δουλειά σε βάθος.

* Τι χαρακτήρα έχουν για τον ΣΥΡΙΖΑ οι ευρωεκλογές; Πότε θα ξεκινήσει η σχετική συζήτηση για τη διακήρυξη και τη σύνθεση του ψηφοδελτίου;

Ελπίζω έγκαιρα και καλά. Υπάρχει ένα νέο στοιχείο που είναι η αφύπνιση της Ευρώπης των λαών. Αυτό δείχνουν προδρομικά οι αλυσιδωτές κινηματικές καταστάσεις στη νέα γενιά μετά την Ελλάδα στη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία, τη Γερμανία κι αλλού. Ελπίζω ότι το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς θα λάβει το μήνυμα.

Συνέντευξη στον Ανδρέα ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ της Αυγής

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Η Εκκλησία πρέπει να πληρώσει!

Τα ...οδοιπορικά των μοναχών-κτηματομεσιτών της μονής του Βατοπεδίου κοστίζουν 110.000 € και τα καύσιμα 240.000 € ετησίως, σύμφωνα με τα όσα κατέθεσαν με το υπόμνημα τους στην Εξεταστική Επιτροπή οι Εφραίμ και Αρσένιος. Τα καυσόξυλα κοστίζουν 50.000 ευρώ ενώ το σύνολο των εξόδων ξεπερνά το 1 εκατ. ευρώ.

Οι εξωφρενικές αυτές δαπάνες που αποκαλύπτονται με αφορμή το σκάνδαλο, κάνουν ακόμη πιο επιτακτικό το αίτημα της φορολόγησης της εκκλησίας.
Παρακολουθείστε την έρευνα του Tvxs.
Διαδώστε με e-mail το αίτημα : να φορολογηθεί η εκκλησία τώρα!

Έχετε αναρωτηθεί πόσα έσοδα θα είχε το ελληνικό κράτος αν η Εκκλησία πλήρωνε φόρους όπως όλοι οι πολίτες; Μια αμύθητη περιουσία που παραμένει αφορολόγητη και ένα …ευλογημένο Real Estate που αναπτύσσεται συνεχώς. Το Βατοπέδι ήταν μόνο η αρχή…

δείτε σχετικό βίντεο από την ιντερνετική τηλεόραση του Στέλιου Κούλογλου ΤV XΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ (www.tvhs.gr ) κάνοντας κλικ στο http://www.tvxs.gr/v34

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Ο Αλέξης και η Κωνσταντίνα

Ο Αλέξης και η Κωνσταντίνα είναι τα «πρόσωπα της χρονιάς» της Ελλάδας του 2008. Μοιάζουν με ήρωες αρχαίας τραγωδίας. Ο Αλέξης είναι νεκρός. Η Κωνσταντίνα είναι οριστικά τυφλή από το ένα μάτι, από το άλλο τυφλή με ελπίδες αποκατάστασης, με τη φωνή σβησμένη από το βιτριόλι που τα ανθρωπόμορφα κτήνη της έριξαν μέσα στο στόμα για να βεβαιωθούν ότι θα πεθάνει και δεν θα ξαναπεί έτσι λόγια ενοχλητικά για τα συμφέροντα της εργοδοσίας.

Δάκρυα γέμισε τα μάτια των Ελλήνων που έχουν ακόμη αισθήματα ανθρωπιάς αυτός ο εφιαλτικός Δεκέμβρης του 2008. Με τραγικό τρόπο ανέδειξε δύο μορφές - σύμβολα της Ελλάδας που μας πληγώνει και μας κάνει να ντρεπόμαστε γι αυτή. Δύο σύμβολα - θύματα. Το ένα είναι ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος που έπεσε νεκρός από τη σφαίρα του αμετανόητου φονιά - αστυνομικού και είναι πια το σύμβολο της Ελλάδας που στραγγαλίζει τα όνειρα των παιδιών της.
Το άλλο είναι η 44χρονη Κωνσταντίνα Κούνεβα, η συνδικαλίστρια καθαρίστρια από τη Βουλγαρία, που τα μεσάνυχτα της 22 προς 23 Δεκεμβρίου πληρωμένοι δολοφόνοι της έριξαν βιτριόλι στα μάτια και μέσα στο στόμα, γιατί διεκδικούσε για τον εαυτό της και τις συναδέλφους της τα στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα! Σύμβολο μιας Ελλάδας που στραγγαλίζει τους μετανάστες.

Ο Αλέξης και η Κωνσταντίνα είναι τα «πρόσωπα της χρονιάς» της Ελλάδας του 2008. Μοιάζουν με ήρωες αρχαίας τραγωδίας. Ο Αλέξης είναι νεκρός. Η Κωνσταντίνα είναι οριστικά τυφλή από το ένα μάτι, από το άλλο τυφλή με ελπίδες αποκατάστασης, με τη φωνή σβησμένη από το βιτριόλι που τα ανθρωπόμορφα κτήνη της έριξαν μέσα στο στόμα για να βεβαιωθούν ότι θα πεθάνει και δεν θα ξαναπεί έτσι λόγια ενοχλητικά για τα συμφέροντα της εργοδοσίας. Ο Αλέξης και η Κωνσταντίνα μάς υπενθυμίζουν ότι η κοινωνική βία, κρατική και ιδιωτική, γίνεται όλο και πιο απειλητική. Ο αστυνομικός, όργανο του κράτους, δολοφόνησε εν ψυχρώ ένα παιδί για να δείξει τον «τσαμπουκά» του.

Οι δολοφόνοι, όργανα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, τύφλωσαν και παραμόρφωσαν για πάντα μια καθαρίστρια για να δώσουν σε όλους αυτούς που δουλεύουν στα πιο χαμηλά σκαλοπάτια να καταλάβουν μία και καλή ότι δεν έχουν κανένα εργατικό δικαίωμα.

Μήπως τα ίδια δεν συνέβαιναν πάνω - κάτω και στις ΗΠΑ στο απόγειο της κρίσης του 1930, όταν οι συμμορίες του Αλ Καπόνε και των ομοίων του διέλυαν απεργίες, χτυπούσαν συνδικαλιστές, δολοφονούσαν πρωτοπόρους εργάτες;

Αν δεν αναστατωθεί, αν δεν ξεσηκωθεί, αν δεν παρέμβει δυναμικά το σύνολο των Ελλήνων που διαφωνεί με αυτές τις μεθόδους, σύντομα δεν θα είναι μόνο οι καθαρίστριες που προέρχονται από ξένες χώρες τα θύματα εγκληματικών πράξεων δολοφόνων πληρωμένων από ασυνείδητους εργοδότες.

Δεν θα είναι μόνο τα παιδιά που πίνουν καφέ στα Εξάρχεια θύματα των όπλων αποχαλινωμένων αστυνομικών. Ο καθένας από εμάς που διεκδικεί όχι μόνο βελτίωση των συνθηκών της ζωής μας, αλλά ακόμη και αυτά που έχουν ήδη αναγνωριστεί επί δεκαετίες ως κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα, θα κινδυνεύει να βρεθεί στη θέση της Κωνσταντίνας και του Αλέξη.

Υπάρχει ένας μεγάλος ηθικός αυτουργός σε αυτή την υπόθεση: είναι το ίδιο το κράτος και οι νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις του.

Το κράτος που σε μια νύχτα βρήκε 28 δισεκατομμύρια ευρώ για να τα χαρίσει στους απατεώνες τραπεζίτες, είναι το ίδιο κράτος που διαπίστωσε ότι είναι «πολύ ακριβό» να απασχολεί ως μόνιμο προσωπικό καθαρίστριες και ανέθεσε τη δουλειά του καθαρισμού σε υπεργολάβους! Με δεδομένο όμως πως αυτές οι γυναίκες έτσι κι αλλιώς αμείβονται με πολύ χαμηλούς μισθούς, πώς αλλιώς θα «έβγαιναν» αυτοί οι υπεργολάβοι παρά μόνο παραβιάζοντας και καταπατώντας τους στοιχειώδεις κανόνες της εργατικής νομοθεσίας;

Αυτό και έκαναν φυσικά. Ατομα με συμπεριφορά εργοδοτικού υποκόσμου ψαρεύουν εργάτριες στα θολά νερά της μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας, δεν ανέχονται συνδικαλιστική οργάνωση των εργατών - δούλων τους και μετατρέπονται σε αποστόλους του εργασιακού Μεσαίωνα του 21ου αιώνα.

ΣΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ
Το κράτος είναι συνένοχος

Από τον Απρίλιο μέχρι σήμερα, μέσα σε οκτώ μόλις μήνες, οι ΗΣΑΠ αύξησαν το βασικό τους εισιτήριο κατά 43% - από 70 λεπτά σε 1 ευρώ. Καθαρίστριες όμως δεν θέλει να απασχολήσει ο ίδιος. Αναθέτει τον καθαρισμό σε υπεργολαβίες που προωθούν μεσαιωνικού τύπου εργασιακές σχέσεις. Το ίδιο κάνουν όλες οι κρατικές υπηρεσίες και επιχειρήσεις. Πεινασμένοι και ανυπεράσπιστοι μετανάστες υπάρχουν αμέτρητοι - ιδίως μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Οι Επιθεωρήσεις Εργασίας κάνουν τα στραβά μάτια, αφήνοντας ασύδοτους τους γκάνγκστερ της «νέας οικονομίας». Το κράτος νομοθετεί αφήνοντας συνειδητά παράθυρα για «ευέλικτες» εργασιακές σχέσεις - δηλαδή παραβίαση κάθε εργασιακού δικαιώματος. Επειτα θα ψάχνουν μήπως κάποιος μετανάστης φόρεσε κουκούλα...

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ από το ΕΘΝΟΣ

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...