Πρωτομαγιά στη Μυτιλήνη!

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Ανάμεσα στους συμβασιούχους και τους παράγοντες....

Έξω από τα καινούρια γραφεία τη ΤΕΔΚ, βρέθηκαν εχτές το απόγευμα οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι του ΥΠ.ΠΟ., συνεχίζοντας τις κινητοποιήσεις τους.
Μέσα στα γραφεία ήταν ο υφυπουργός εσωτερικών κ. Νάκος και πλήθος τοπικών παραγόντων.
Ανάμεσα στους συμβασιούχους και τους παράγοντες, δυνάμεις της ΟΠΚΕ...

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Το κράτος χρωστάει και λέει ότι θα πληρώσει....

Ο υπουργός πολιτισμού, υποσχέθηκε στους συμβασιούχους ότι θα... πληρωθούν για τα ... "δεδουλευμένα", δηλαδή θα πάρουν τα λεφτά τους για τους μήνες που το κράτους τους χρωστάει. Κουβέντα για το 24μήνο που τους οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ανεργία.

Ο υφυπουργός εσωτερικών, υποσχέθηκε στους συμβασιούχους του "βοήθεια στο σπίτι" ότι και αυτοί θα.... πληρωθούν για τα ... δεδουλευμένα..., δηλαδή θα πάρουν τα λεφτά τους για τους μήνες που το κράτους τους χρωστάει. Κουβέντα για το εάν το πρόγραμμα θα συνεχιστεί!

Μια πρώτη παρατήρηση: Το ελληνικό κράτος είναι εδώ και πολλά χρόνια ο ποιο αδίστακτος εργοδότης. Αυτό αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά. Χρωστάει και υπόσχεται ότι κάποια στιγμή θα πληρώσει!!!
Μια δεύτερη παρατήρηση: Εκατοντάδες θέσεις εργασίας στο νομό μας είναι στον αέρα, σε μια περίοδο σκληρής οικονομικής κρίσης, αφού από ότι φαίνεται, το ελληνικό δημόσιο, που μπορεί να τις διατηρήσει, δεν θέλει να τις διατηρήσει.
Μια τρίτη παρατήρηση: Σήμερα θα βρίσκεται στη Μυτιλήνη ο υφυπουργός εσωτερικών κ. Νάκος. Το υπουργείο του έχει (και) την ευθύνη για τους συμβασιούχους....

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Απλά μαθήματα οικονομικών της εργασίας

Το θέμα είναι ως εξής: «Χρησιμοποιώντας τους κανόνες Hicks - Marshall για την ελαστικότητα ζήτησης για εργασία, ποια θα ήταν τα πιθανά αποτελέσματα της υιοθέτησης μιας πολιτικής που θα καταργούσε τις ασφαλιστικές εισφορές των εργοδοτών για την απασχόληση νέων κάτω των 25 ετών προκειμένου να αντιμετωπισθεί η ανεργία των νέων;».

Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, εδώ και μερικά χρόνια, έχει επικρατήσει ένα νέο ακαδημαϊκό πρότυπο. Οι λεγόμενες «μεγάλες» φοιτητικές παρατάξεις συλλέγουν τα θέματα των εξετάσεων και τα διανέμουν στους φοιτητές μαζί με δικές τους απαντήσεις. Στο Πάντειο, λοιπόν, η μία εκ των παρατάξεων αυτών φωτοτύπησε για τις ανάγκες της εξεταστικής περιόδου 45.000 σελίδες, χρησιμοποιώντας, βεβαίως, το χαρτί, τα φωτοτυπικά και την εργασία των συναδέλφων διοικητικών υπαλλήλων του Δημόσιου Πανεπιστημίου, το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, εγκαλείται ως σπάταλο και αναποτελεσματικό από τους υποστηρικτές των ιδιωτικών πανεπιστημίων, στους οποίους ανήκει η παράταξη αυτή και ο κομματικός της φορέας.

Επειδή, όμως, οι απαντήσεις που δίνουν στα φυλλάδια αυτά είναι συνήθως εσφαλμένες και οδηγούν στη βαθμολογική σφαγή όσους και όσες τα ακολουθούν εν είδει λυσαρίου, αποφάσισα να δώσω δημόσια την ορθή λύση σε ένα από τα θέματα αυτά, πέραν της ανάπτυξης που γίνεται στην αίθουσα διδασκαλίας. Ευελπιστώ, άλλωστε, να προβληματίσω και πολιτικούς χώρους, όπως το ΠΑΣΟΚ, που μάλλον θα αποτύγχανε πανηγυρικά στις εξετάσεις (βλέπε σχέδιο Νόμου για την Ανεργία του ΠΑΣΟΚ).

Το θέμα είναι ως εξής: «Χρησιμοποιώντας τους κανόνες Hicks - Marshall για την ελαστικότητα ζήτησης για εργασία, ποια θα ήταν τα πιθανά αποτελέσματα της υιοθέτησης μιας πολιτικής που θα καταργούσε τις ασφαλιστικές εισφορές των εργοδοτών για την απασχόληση νέων κάτω των 25 ετών προκειμένου να αντιμετωπισθεί η ανεργία των νέων;».

Η ορθή απάντηση έχει ως εξής:

Οι εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές αντιμετωπίζονται από τον εργοδότη ως άμεσο κόστος της εργασίας ταυτόσημο με τον μισθό. Επομένως, η κατάργηση των εργοδοτικών εισφορών ισοδυναμεί με ισόποση μείωση του καταβαλλόμενου μισθού, δηλαδή του μισθού που υπολογίζει η επιχείρηση προκειμένου να καθορίσει τον αριθμό των εργαζομένων. Το ερώτημα επομένως είναι αν η μείωση του μισθού είναι ικανή να αυξήσει τον αριθμό των εργαζομένων νέων ηλικίας ώς 25 ετών.

Οι κανόνες Hicks - Marshall που σχετίζονται με την πρόταση είναι δύο: Ο ένας υποστηρίζει ότι όσο μικρότερο είναι το ποσοστό του κόστους εργασίας αυτής της ομάδας εργαζομένων στο συνολικό κόστος, τόσο μικρότερη θα είναι η ελαστικότητα ζήτησης για την εργασία των εργαζομένων αυτών. Με άλλα λόγια, μειώσεις του μισθού θα οδηγούν σε μικρές αυξήσεις της απασχόλησης. Δεδομένου ότι η αναλογία των νέων στη συνολική απασχόληση του ιδιωτικού τομέα είναι πολύ μικρή και, συνεπώς, το κόστος της εργασίας των νέων στο συνολικό κόστος είναι ελάχιστο, μια τέτοια πολιτική θα είχε μόνο οριακά αποτελέσματα στην αύξηση της απασχόλησης των νέων. Θα είχε σημαντικά αποτελέσματα μόνο σε κλάδους παραγωγής που χρησιμοποιούν ευρέως εργασία νέων, δηλαδή σε κλάδους του εμπορίου (πολυκαταστήματα), νυκτερινά μαγαζιά, καφετέριες κ.λπ. Πάντως, όχι στη βιομηχανία ή στις υπηρεσίες με ποιοτικά χαρακτηριστικά απασχόλησης.

Ο δεύτερος σχετικός κανόνας υποστηρίζει ότι όσο μεγαλύτερη είναι η ελαστικότητα υποκατάστασης μεταξύ δύο συντελεστών παραγωγής, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ελαστικότητα ζήτησης για τη συγκεκριμένη εργασία. Οι νέοι δεν είναι η μοναδική κατηγορία εργαζομένων και η διάκριση εδώ έχει να κάνει με, πρώτον, τους εργαζόμενους μεγαλύτερης ηλικίας και, δεύτερον, τις γυναίκες εργαζόμενες.

Η δυνατότητα αντικατάστασης ώριμων εργαζομένων με εργασιακή εμπειρία με νέους, που είναι κατά τεκμήριο εργασιακά άπειροι, είναι υψηλή σε κλάδους χαμηλής ειδίκευσης. Δυστυχώς, στην Ελλάδα το σύνολο των επιχειρήσεων, πλην εξαιρέσεων, βασίζεται σε εργασία χαμηλής ειδίκευσης. Επομένως, οι δυνατότητες αντικατάστασης των «παλαιών» με «νέους» είναι σημαντικές, αλλά αυτή η αντικατάσταση δεν θα οδηγήσει σε αύξηση της συνολικής απασχόλησης, αλλά μόνο στην ανακατανομή της εις βάρος των σε μεγαλύτερη ηλικία εργαζομένων.

Η διεθνής εμπειρική έρευνα δείχνει ότι η εργασία των νέων είναι στενό υποκατάστατο της εργασίας των γυναικών (και αντιστρόφως). Ενδείξεις γι’ αυτό υπάρχουν και για την Ελλάδα. Επομένως, η ομάδα που θα πληγεί από την εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής είναι κυρίως οι γυναίκες άνω των 30 ετών, δηλαδή η πλέον ευάλωτη εργασιακά ομάδα του πληθυσμού.

Οι αρνητικές κοινωνικές συνέπειες μιας τέτοιας πολιτικής δεν περιέχονται στο προς εξέταση θέμα, αλλά οι αναγνώστες ας επιστρατεύσουν τις γνώσεις και την εμπειρία τους για να δώσουν απάντηση.

Του Απόστολου Δεδουσόπουλου - καθηγητή του Παντείου Παν/μίου. Από την ΑΥΓΗ

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Αποκλεισμός της Λάρσου από τους συμβασιούχους του ΥΠ.ΠΟ

Σήμερα το πρωί, δεκάδες συμβασιούχοι εργαζόμενοι στο ΥΠ.ΠΟ, απόκλεισαν για πάνω από μια ώρα το δρόμο στην διασταύρωση της Λάρσου.
Χαρακτηριστικό είναι ότι ο αποκλεισμός έγινε κάτω από συνεχή και έντονη βροχή, καθως επίσης ότι στην δράση συμμετείχαν και αρκετοί αορίστου χρόνου εργαζόμενοι του ΥΠΠΟ.
Στη συνέχεια οι συμβασιούχοι πήγαν στο Επιμελητήριο όπου γίνεται ημερίδα για το ΕΣΠΑ.
Η αστυνομία που βρίσκονταν εκεί δεν τους άφησε να ανέβουν στο συνεδριακό χώρο, παρά μόνο μια αντιπροσωπεία που μοίρασε προκηρύξεις και ζήτησε συμπαράσταση από τους παρεβρισκόμενους.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Πολιτισμός είναι αμοιβόμενη εργασία...

... Τα άλλα είναι τουρισμός. Θεοί και δαίμονες δυσφημούν τους συμβασιούχους του υπ. Πολιτισμού, οι οποίοι αποκλείουν την Ακρόπολη ζητώντας τα αυτονόητα: Να πληρώνονται για τη δουλειά τους, να μη είναι όμηροι πελατειακών σχέσεων και να μην απολύονται ώστε να αντικατασταθούν από άλλους... συμφερότερους στον κρατικό προϋπολογισμό.

Οι υπάλληλοι αυτοί κάνουν ό,τι μπορούν για να αποκρούσουν ένα ολόκληρο επικοινωνιακό, και πολιτικό "σύστημα" που τους διαπομπεύει, αντλώντας "επιχειρήματα" από το πολιτιστικό και συμβολικό φορτίο του μνημείου, αλλά και τον Γιαπωνέζο που... κλαίει με τον αποκλεισμό του.

Γιατί όμως η ευθύνη χρεώνεται στους συμβασιούχους και όχι στους αρμοδίους που τους κρατούν επί μήνες απλήρωτους και ομήρους επ' αόριστον; Είναι δυνατόν η ηγεσία του ΥΠΠΟ να αρνείται να συζητήσει μαζί τους; Είναι δυνατόν ο υπουργός να αοριστολογεί, περί την πρωτοβουλία που δήθεν επιλύει το "πρόβλημα" αρνούμενος ταυτόχρονα να αποκαλύψει το περιεχόμενό της; Ποιος εμπαίζει ποιον τελικά; Με τρυκ, "δάκρυα" και πιέσεις δεν θα υπάρξει λύση.
Ακόμη και αν σήμερα ανοίξει η Ακρόπολη, μετά και τη σχετική έκκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας, το πρόβλημα απλώς δεν λύνεται, απλώς μετατοπίζεται.
(από την Αυγή)

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

ΥΠ.ΠΟ... φέρουν οι συμβασιούχοι του πολιτισμού

Σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις βρίσκονται το τελευταίο διάστημα, εκατοντάδες συμβασιούχοι εργαζόμενοι στο Υπουργείου Πολιτισμού. Ο λόγος: το αυτονόητο! Το δικαίωμα στην εργασία που για πάρα πολλούς, η πολιτική ηγεσία του ΥΠ.ΠΟ το αμφισβητεί, από τη στιγμή που ουσιαστικά όσοι από αυτούς έχουν συμπληρώσει 24 μήνες συμβάσεων, δεν μπορούν πλέον να επαναπροσληφθούν (έστω και με τους επαχθείς όρους των συμβάσεων).

Στο νομό Λέσβου, εκατοντάδες εργαζόμενοι στις τοπικές εφορίες αρχαιοτήτων βρίσκονται σε αναβρασμό, προετοιμάζουν καταλήψεις και κινητοποιήσεις.

Σε αυτή την εποχή της οικονομικής κρίσης και της ολοένα και διογκούμενης ανεργίας, ή έμπρακτη συμπαράστασή και η αλληλεγγύη μας στους εργαζόμενους του ΥΠ.ΠΟ είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη!

Σχετικά κείμενα:
26/02/2009 Σε εκκρεμότητα παραμένει το πρόβλημα χιλιάδων συμβασιούχων του ΥΠ.ΠΟ.
16/01/2009 Απολύσεις 670 εργαζομένων στο Υπουργείο Πολιτισμού (ΥΠ.ΠΟ)
26/11/2008 YΠΠΟ: Εξειδικευμένοι συμβασιούχοι του - άνεργοι με τη λήξη του 2008

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Οι συμβασιούχοι του πολιτισμού....

Εκατοντάδες συμβασιούχοι που δουλεύουν στις τοπικές εφορείες του Υπουργείου Πολιτισμού έχουν μείνει χωρίς δουλειά αυτόν τον μήνα, ενώ δεν ξέρουν εάν θα έχουν δουλειά και στη συνέχεια. Αρκετοί και αρκετές δουλεύουν με συμβάσεις στο υπουργείο Πολιτισμού για χρόνια.
Τώρα το υπουργείο, κατά πάγια τακτική του, τους πετάει σαν στημένες λεμονόκουπες.
Αυτη η κατάσταση πρέπει να σταματήσει!

• Να γίνει άμεσα μετατροπή των συμβάσεων σε συμβάσεις αορίστου χρόνου.
• Κανένας συμβασιούχος στο υπουργείο Πολιτισμού δεν πρέπει να χάσει τη δουλειά του!

Σχετική ερώτηση στη Βουλή: Απολύσεις 670 εργαζομένων στο Υπουργείο Πολιτισμού (ΥΠ.ΠΟ)

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Στο ιερόν Βοστάνειον....

Με το "καλημέρα" ο νέος διοικητής του νοσοκομείου - πρώην δήμαρχος της ΝΔ και πρώην(;) πολιτευτής της ΝΔ- άρχισε την δοκιμασμένη του τακτική. Ρουσφέτια και βόλεμα φίλων, συγγενών, γνωστών κλπ.
Από την πρώτη στιγμή, ο σύλλογος των εργαζόμενων στο Βοστάνειο, αντέδρασε. Ο κ. διοικητής τον έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του.

Οι εργαζόμενοι, προκειμένου να υπερασπίσουν την αξιοπρέπειά τους αντιστέκονται. Προειδοποιούν: "Εμείς, οι εργαζόμενοι δεν έχουμε άλλη επιλογή ή που θα σηκώσουμε το κεφάλι, θα διεκδικήσουμε και θα απαιτήσουμε συλλογικά τα δικαιώματα μας και θα κερδίσουμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια ή που θα παραδοθούμε άνευ όρων."

Ο κ. διοικητής θα τους ακούσει έστω και τώρα;

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Δολοφονική επίθεση στη συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα

Επίθεση με καυστικό οξύ στο πρόσωπο, το κεφάλι και τον ώμο της Κωνσταντίνας Κούνεβα πραγματοποίησαν άγνωστοι στις 12 τα μεσάνυχτα της 22-12, που την περίμεναν έξω από το σπίτι της την ώρα επιστροφής από την εργασία της, με αποτέλεσμα η γυναίκα να βρίσκεται έκτοτε στην εντατική και να κινδυνεύει ακόμα να χάσει τη ζωή της, ή να μείνει με βαρύτατη αναπηρία.
Η Κωνσταντίνα είναι γραμματέας του Παναττικού Σωματείου Καθαριστριών και Οικιακών Εργαζομένων, το οποίο είναι ίσως το πιο ζωντανό σωματείο των επισφαλώς εργαζομένων στην Ελλάδα, που αγωνίζεται σκληρά και ηρωικά για την υπεράσπιση των εργαζομένων που βρίσκονται στην πιο σκληρή εκμετάλλευση και τη μεγαλύτερη εργοδοτική τρομοκρατία, και οργανώνει Ελληνίδες και μετανάστριες - κατά κύριο λόγο γυναίκες.

Στη Βουλγαρία ήταν ιστορικός επιστήμονας και στην Ελλάδα ήρθε όταν ο γιος της χρειάστηκε να υποβληθεί σε σοβαρή εγχείρηση. Σήμερα ζει μαζί του (πάει 5η δημοτικού) και με την μητέρα της στα Α. Πετράλωνα.

Αυτός είναι ο λογαριασμός για την οικονομική ενίσχυση της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα που δέχτηκε την δολοφονική επίθεση με βιτριόλι από τους μπράβους των εργολάβων σαν τιμωρία για τη δράση της ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς
DECHEVA ELENA KUEVA KOSTADINKA NIKOLOVA
Να καταθέσουμε την ενίσχυση μας χωρίς δεύτερη σκέψη και τσιγκουνιές. Όχι από το περίσσευμα μας. Ας μας λείψουν τα χρήματα. Είναι θέμα στοιχειώδους ταξικής και κοινωνικής αλληλεγγύης. Είναι δήλωση ότι η εργοδοτική τρομοκρατία ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.
Οι νονοί της νύχτας και της μέρας θα μας βρουν απέναντι τους!

Ας ενεργοποιήσουμε την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη μας και ας βοηθήσουμε ώστε τουλάχιστον η Κωνσταντίνα να μην έχει να ανησυχεί για τα λεφτά. Έχει εκατοντάδες άλλα πράγματα να απασχολούν αυτήν την οικογένεια και τις συναδέλφισσες της.

Όμως ας μην νομίζουμε ότι βάζοντας μερικά χρήματα κάναμε το χρέος μας.
Η απάντηση πρέπει και θα δοθεί στους δρόμους, στους εργασιακούς χώρους και τα σωματεία.
Χρειάζεται έμπρακτη αλληλεγγύη και δράση και όχι δάκρυα.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Συμβασιούχοι

Εκατοντάδες εργαζόμενοι στο τέλος της χρονιάς θα δουν την πόρτα της εξόδου από τις δουλειές τους.

Είναι οι συμβασιούχοι που οι συμβάσεις τους λήγουν, αφού λήγουν και όλα σχεδόν τα έργα του 3ου ΚΠΣ από τα οποία πληρώνονται. Από ότι φαίνεται θα είναι προβληματική και η συνεχεία τους, από τη στιγμή που το ΕΣΠΑ αργεί πολύ ακόμα να ξεκινήσει.

Είναι εργαζόμενοι στην αρχαιολογία, στο Πανεπιστήμιο, στην Νομαρχία, στην Περιφέρεια, στους δήμους, στο νοσοκομείο και αλλού...

Θα είναι ένα "σόκ", για την τοπική μας κοινωνία που δεν πρέπει να το επιτρέψουμε!

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Flexicurity...

«το ευρωπαϊκό Σχέδιο για την Ανάπτυξη και την Απασχόληση αποσκοπεί στην αποκατάσταση του απολεσθέντος αισθήματος της εμπιστοσύνης στους καταναλωτές και στους επιχειρηματίες. Η απώλεια καταγράφεται στους δείκτες καταναλωτικής και επιχειρηματικής εμπιστοσύνης στην ΕΕ»....
Για την απασχόληση προβλέπει:
α. Την ανάληψη μιας μείζονος πανευρωπαϊκής πρωτοβουλίας στη βάση της flexicurity, δηλαδή του συνδυασμού εργασιακής ευελιξίας και ασφαλείας... (από το Βήμα)

flexicurity: The model is a combination of easy hiring and firing (flexibility for employers) and high benefits for the unemployed (security for the employees).

Με άλλα λόγια: Καταπολεμούν την κρίση εφαρμόζοντας μέτρα που τη δημιουργούν.
Ενας φαύλος κύκλος που πρέπει να τον σπάσουμε.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Πεθαίνουμε δουλεύοντας

Το σιωπηλό αυτόν πόνο, το πάγιο τέλος που καταβάλλεται για την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα, οι υπερασπιστές του λαού τον αποκαλούσαν κάποτε: «φόρο αίματος»

Ενα κρίσιμο έγγραφο πέρασε, τελικά, απαρατήρητο, αφού τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης φρόντισαν να το αποσιωπήσουν: πρόκειται για την αναφορά(1) που δημοσίευσε ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ΔΟΕ), στην οποία καταγγέλλει ότι κάθε χρόνο 270 εκατομμύρια εργαζόμενοι, παγκοσμίως, γίνονται θύματα εργατικών ατυχημάτων.
Καταγγέλλει επίσης ότι 160 εκατομμύρια εργαζόμενοι μολύνονται από ασθένειες στο χώρο εργασίας τους. Η μελέτη αποκαλύπτει ότι ο αριθμός των εργαζομένων που χάνουν τη ζωή τους κατά την άσκηση του επαγγέλματός τους ξεπερνά τα δύο εκατομμύρια ετησίως... Καθημερινά, λοιπόν, η δουλειά σκοτώνει 5.000 άτομα! «Και οι αριθμοί αυτοί είναι ακόμα μεγαλύτεροι στην πραγματικότητα»(2), τονίζει η αναφορά.
Στη Γαλλία, κάθε χρόνο, σύμφωνα με το Εθνικό Ταμείο Ιατρικής Ασφάλισης, 780 εργαζόμενοι σκοτώνονται επίσης από τη δουλειά τους (πάνω από 2 την ημέρα!). Κι εδώ ακόμη «οι αριθμοί απέχουν από την πραγματικότητα». Και υπάρχουν περίπου 1.350.000 εργατικά ατυχήματα(3), αριθμός που αντιστοιχεί σε 3.700 θύματα την ημέρα, δηλαδή, για μια ημέρα οχτώ εργάσιμων ωρών, σε 8 τραυματίες το λεπτό...
Επίθεση στις συντάξεις
Το σιωπηλό αυτόν πόνο, το πάγιο τέλος που καταβάλλεται για την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα, οι υπερασπιστές του λαού τον αποκαλούσαν κάποτε: «φόρο αίματος»(4). Την ώρα που εγκύπτουμε στο συνταξιοδοτικό, καλό είναι να θυμόμαστε το τίμημα αυτό.

Καθώς και να σκεφτόμαστε τις εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτών, οι οποίοι καταλήγουν στο τέλος της εργάσιμης ζωής τους φθαρμένοι, καταπονημένοι, ρημαγμένοι, χωρίς καν να μπορούν να χαρούν την τρίτη τους ηλικία. Κι αυτό γιατί, παρ' όλο που ο μέσος όρος ζωής αυξήθηκε, παρατηρείται έκρηξη ασθενειών του συνταξιούχου, ως επακόλουθο της επαγγελματικής δραστηριότητας: καρκίνοι, μυο-καρδιοπάθειες, καταθλίψεις, εγκεφαλικά επεισόδια, αναπηρίες των αισθητήριων οργάνων, αρθριτικά, γεροντική άνοια, Αλτζχάιμερ, κ.λπ.

Κάτι τέτοιο καθιστά ιδιαίτερα αποκρουστική την επίθεση ενάντια στο καθεστώς των συντάξεων. Μια συντονισμένη επίθεση, την οποία προκαλούν οι κινητήριες δυνάμεις της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης(5) -G8, Παγκόσμια Τράπεζα(6), ΟΟΣΑ(7)- οι οποίες, από τη δεκαετία του '70, ηγούνται μιας εκστρατείας ενάντια στην κοινωνική ασφάλιση (8) και το κράτος-πρόνοιας.
Τη σκυτάλη πήρε η Ευρωπαϊκή Ενωση, της οποίας οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, δεξιοί και αριστεροί (οι Σιράκ και Ζοσπέν για τη Γαλλία), αποφάσισαν, κατά τη σύσκεψη κορυφής της Βαρκελώνης το Μάρτιο του 2002, να παρατείνουν κατά πέντε χρόνια την ηλικία συνταξιοδότησης(9). Πράγμα που προϋποθέτει σοβαρή κοινωνική ύφεση, καθώς και την εγκατάλειψη του σχεδίου οικοδόμησης κοινωνιών που να επιδιώκουν όλο και περισσότερο ισορροπία και ισότητα στο εσωτερικό τους.
Πιο πλούσιοι οι... πλούσιοι

Ενώ λοιπόν οι μεσαίες τάξεις σφυροκοπούνται και εξαθλιώνονται, ο πλούτος συνεχίζει να συγκεντρώνεται στην κορυφή: πριν από 30 χρόνια, το αφεντικό έπαιρνε περίπου σαράντα φορές το μέσο μισθό ενός εργαζόμενου.
Σήμερα, κερδίζει χίλιες φορές περισσότερο(10)... Και μπορεί να αντιμετωπίσει, χωρίς καμιά ανησυχία, την παύση της δραστηριότητας, κάτι που δεν μπορεί να συμβεί με τους μισθωτούς, και συγκεκριμένα με τους διδάσκοντες.

Αυτοί οι εργαζόμενοι, λοιπόν, κατά εκατοντάδες χιλιάδες, στην Ιταλία, την Ισπανία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Αυστρία, τη Γαλλία, πολλαπλασίασαν τις στάσεις εργασίας για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στον κατακερματισμό του συνταξιοδοτικού συστήματος, το οποίο χρειάζεται άλλωστε μεταρρύθμιση. Γιατί ο ενεργός πληθυσμός μειώνεται, ενώ οι συνταξιούχοι αυξάνονται. Και γιατί το βάρος των συντάξεων, ενώ σήμερα ισούται με το 11,5% του ΑΕΠ, το 2020 θα αντιπροσωπεύει το 13,5%, το 2040 το 15,5% και θα αποτελεί σημαντικό βάρος για την κοινωνία.
Παρά τη χρηματιστηριακή κρίση, η οποία προκάλεσε μείωση πάνω από το 20% της αξίας των συνταξιοδοτικών κεφαλαίων(11), η επιλογή της σύνταξης με κεφαλαιοποίηση δεν παραμερίζεται. Τη στιγμή μάλιστα που η μεταρρύθμιση του συστήματος με επιμερισμό των εισφορών αντιμετωπίζεται μόνο εις βάρος των μισθωτών.
Σαν να επρόκειτο μόνο για κάποιο τεχνικό πρόβλημα, χωρίς συνέπειες για το σύνολο της κοινωνίας. Ολες οι μεταβλητές -συνολικό ύψος και παράταση εισφορών, όριο ηλικίας συνταξιοδότησης, συνολικό ύψος συντάξεων- τροποποιήθηκαν συστηματικά εις βάρος του εργαζόμενου και των εργατικών εισοδημάτων. Καμία εναλλακτική λύση, είτε υποχρεώνοντας τις εταιρείες σε συνεισφορά είτε φορολογώντας τα οικονομικά κέρδη, δεν επιλέχθηκε.

Θεωρείται φυσιολογικό δύο εργαζόμενοι να χάνουν καθημερινά τη ζωή τους στο χώρο εργασίας , καθώς και άλλοι οχτώ να θυσιάζονται κάθε λεπτό στην ευφορία των επιχειρήσεων. Δεν θεωρείται όμως το ίδιο φυσιολογικό οι επιχειρήσεις αυτές, ούτε βέβαια το κεφάλαιο, να συμμετέχουν περισσότερο στις συντάξεις του προσωπικού. Πώς να μην κατανοήσουμε το θυμό και την οργή των πολιτών;

(1)http://www.ilo.org/public/french/bureau/inf/pr/2002/23.htm(2) Βλ. ολοκληρωμένο το κείμενο της αναφοράς: La securite en chiffres. Indications pour une culture mondiale de la securite au travail, 28 Απριλίου 2003.(3) Les Echos, 7 Νοεμβρίου 2002.(4)Βλ. «Les accidents du travail. L'impot du sang.19 decembre 1906» στο La Guerre sociale. Un journal «contre», Les Nuits rouges, 1999.(5) Η σχέση ανάμεσα στο συνταξιοδοτικό και την φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι πολύ στενή: οι συντάξεις με κεφαλαιοποίηση τροφοδοτούν -στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Αυστραλία, την Ιαπωνία, τη Μεγάλη Βρετανία και τις Κάτω Χώρες- γιγάντια συνταξιοδοτικά κεφάλαια τα οποία έχουν γίνει οι κεντρικοί παράγοντες του νέου οικονομικού καπιταλισμού. (6)Βλ. την αναφορά της Παγκόσμιας Τράπεζας, Reforme des retraites en Europe: progres et processus, τηλεγράφημα AFP, 8 Μαΐου 2003.

Σχετικά με την εκστρατεία της Παγκόσμιας τράπεζας ενάντια στην κοινωνική ασφάλιση, συμβουλευτείτε: http://forums.transnationale.org/viewtopic.php?t=11 (7)El Pais, Μαδρίτη, 20 Μαΐου 2003. (8)Η αναφορά Chadelat, η οποία δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο, υπόσχεται μετωπική αμφισβήτηση της ιατρικής ασφάλισης. Στοχεύει να κατακερματίσει και να ιδιωτικοποιήσει την κοινωνική ασφάλιση. Βλ. ολοκληρωμένο το κείμενο της αναφοράς: http://www.ladocumentationfrancaise.fr/brp/notices/034000159.shtml(9) Βλ. Bernard Cassen, «Γαλλικές κάλπες στη σκιά της Βαρκελώνης», Le Monde diplomatique-K.E., 14-04-02.(10)Liberation, 21 Μαΐου 2003.(11) Βλ. Martine Bulard, «Les retraites trahis par les fonds de pension», Le Monde diplomatique, Μάιος 2003.

Άρθρο του IGNACIO RAMONET που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία πριν από 8 χρόνια. Τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΛΕΣΒΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Οι εργαζόμενοι είναι αποφασισμένοι να στηρίξουν τα κεκτημένα τους στον ασφαλιστικό τομέα.

Σήμερα είναι μια μεγάλη μέρα λαϊκής νίκης. Η κυβέρνηση έχει πάρει το μήνυμα. Αν δεν το πάρει και θέλει παραπέρα σύγκρουση, θα την έχει. Οι εργαζόμενοι είναι αποφασισμένοι να στηρίξουν τα κεκτημένα τους στον ασφαλιστικό τομέα.
Στην Λέσβο είχαμε την μεγαλύτερη συγκέντρωση και πορεία των τελευταίων χρόνων!
Στην συγκέντρωση στην Πλατεία Σαπφούς και στην πορεία που ακολούθησε συμμετείχαν όλοι!
Μόνη θλιβερή παραφωνία το ΠΑΜΕ. Που θεωρεί ότι η εργατική τάξη και το εργατικό κίνημα είναι ιδιοκτησία του. Που θεωρεί ότι κανένας άλλος δεν έχει δικαίωμα να απεργήσει, κανένας άλλος δεν έχει δικαίωμα να διαδηλώνει εάν δεν ταυτίζεται με τις θέσεις του!
Με πρόσχημα την βροχή, αποχώρησε από την πλατεία Σαπφούς. Στον όνομα της «ιδεολογικής καθαρότητας» προσπάθησε να μαντρώσει τους εργαζόμενους στο κτίριο του Εργατικού Κέντρου. Που και αυτό το θεωρεί ιδιοκτησία του!
Για να αποδείξει –σε ποιους άραγε- ότι είναι «μπροστάρης των αγώνων της εργατικής τάξης» έκανε πορεία μόνο του! Για να αναμετρηθεί με ποιόν άραγε; Με την κυβέρνηση και τις πολιτικές της, ή με τους εκατοντάδες εργαζόμενους που διαδήλωναν στην πλατεία Σαπφούς;
Οι εκατοντάδες εργαζόμενοι της Λέσβου που συμμετείχαν στην συγκέντρωση και την πορεία, έστειλαν και στους διασπαστές του ΠΑΜΕ ένα ηχηρό μήνυμα! Ως εδώ! Το εργατικό κίνημα δεν είναι ιδιοκτησία σας!
· Χαιρετίζουμε τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα που συμμετείχαν μαζικά στην απεργία!
· Χαιρετίζουμε τους εκατοντάδες εργαζόμενους που πήραν μέρος στην συγκέντρωση και την πορεία από την Πλατεία Σαπφούς στο Υπουργείο Αιγαίου!
· Τους καλούμε να εντείνουν ακόμα περισσότερο τον αγώνα τους!
· Τους καλούμε να στείλουν ενωτικό μήνυμα σε κάθε κατεύθυνση ξεπερνώντας τις διασπαστικές τακτικές και να στρέψουν αποκλειστικά το μέτωπο στην κυβερνητική πολιτική, που πρέπει να ανατραπεί!
Κάτω τα χέρια από την κοινωνική ασφάλιση!Ενωμένοι μπορούμε να νικήσουμε!
Μυτιλήνη 13/12/2007
Το γραφείο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ ΛΕΣΒΟΥ

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Υπό αμφισβήτηση η αποτελεσματικότητα του ΕΣΥ

Ο λαλίστατος Υπουργός Υγείας κ. Αβραμόπουλος δεν είχε να δηλώσει σχετικά με τα στοιχεία που έδωσε προχθές ο ΟΟΣΑ για τις δημόσιες δαπάνες υγείας και τις αναλογίες γιατρών – νοσηλευτών της χώρας μας.

Σήμερα κι ενώ από τον Οκτώβρη του 2006 είχε υποσχεθεί την άμεση εφαρμογή του συστήματος μοριακού ελέγχου του αίματος, παρεμβαίνει με το γνωστό επικοινωνιακό του προφίλ, για να εξηγήσει τα ανεξήγητα, ότι δηλαδή το 40% του αίματος παραμένει σήμερα χωρίς μοριακό έλεγχο.
Από την άλλη χθες ο κ. Υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι σήμερα που προωθείται πλαίσιο ΄΄ που θα αλλάξει την κατάσταση στα νοσοκομεία ΄΄ δεν είναι σε θέση να απαντήσει για το πώς θα καλυφθούν οι οφειλές των νοσοκομείων προς τους προμηθευτές τους, που υπολογίζεται ότι υπερβαίνουν τα 2 δις ευρώ.
Τριτοκοσμική είναι η εικόνα που δίνουν τα στοιχεία του ΟΟΣΑ για το 2005 και θέτουν υπό αμφισβήτηση την αποτελεσματικότητα του υγειονομικού μας συστήματος και την κυβέρνηση και τον κ. Υπουργό ενώπιον των ευθυνών τους.
Πιο συγκεκριμένα, το 57% των δαπανών για υγεία στην Ελλάδα καταβάλλεται από τους ίδιους τους πολίτες, ενώ μόνο το 43% έχει δημόσια χρηματοδότηση. Το ρεκόρ αυτό ξεπερνά ακόμη και τις ΗΠΑ, που το σύστημα Υγείας τους βασίζεται στην ιδιωτική ασφάλιση, ενώ στην Ελλάδα η ιδιωτική ασφάλιση υγείας είναι, όταν υπάρχει, απλώς επιπρόσθετη.
Μαζί με το Μεξικό, άλλωστε, είναι οι μόνες χώρες της περιοχής του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, της περιοχής δηλαδή των ανεπτυγμένων χωρών του κόσμου, που χρηματοδοτούν την Υγεία κυρίως με ιδιωτικούς τρόπους. Σε όλες τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης η ιδιωτική πληρωμή της περίθαλψης δεν ξεπερνά το 28%, ενώ ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι 25%.
Η ιδιωτική χρηματοδότηση της Υγείας (περίθαλψη, φάρμακα κτλ.) έχει ως επίπτωση οι Έλληνες να αναγκάζονται να δαπανούν ένα μεγάλο τμήμα του εισοδήματός τους σε υγεία. Σύμφωνα με τον Οργανισμό, ενώ στις περισσότερες χώρες του ΟΟΣΑ οι δαπάνες των νοικοκυριών για υγεία αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 2% της συνολικής κατανάλωσης των νοικοκυριών και ενώ, ακόμη και στις ΗΠΑ, η δαπάνη αυτή είναι περίπου το 3% της συνολικής κατανάλωσης, που είναι και ο μέσος όρος του Οργανισμού, στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό ξεπερνά το 6%.
Η χρηματοδότηση δεν είναι ο μόνος τομέας όπου η Ελλάδα καταγράφει αρνητικό ρεκόρ στους δείκτες Υγείας. Έτσι, πρώτη έρχεται η Ελλάδα σε ποσοστό του ενήλικου πληθυσμού που καπνίζει καθημερινά (38,6%), με επόμενη την Τουρκία (32,1%) και με μέσον όρο του ΟΟΣΑ 24,3%. Επίσης η Ελλάδα πλησιάζει επικίνδυνα την κορυφή των ΗΠΑ, του Μεξικού και της Βρετανίας σε ποσοστό παχύσαρκου ενήλικου πληθυσμού (21,9%) με μέσον όρο του ΟΟΣΑ το 14,6%.
Τέλος στο ιατρικό προσωπικό, διαθέτουμε τους περισσότερους γιατρούς ﴾ 4,9 σε 1000 κατοίκους ﴿ με μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ το 3,0.
Ενώ στους νοσηλευτές / τριες με μέσο όρο του ΟΟΣΑ 8,9 νοσηλ. σε 1000 κατοίκους, βρισκόμαστε λίγο πριν τα τελευταία σκαλιά με 3,8.
Ο ΣΥΝ καλεί κυβέρνηση και αντιπολίτευση σε απολογία. Σήμερα παρά ποτέ παλεύουμε για την οικοδόμηση ενός κοινωνικού μετώπου στήριξης και προώθησης του δημόσιου και δωρεάν τομέα υγείας-πρόνοιας με ελεύθερη πρόσβαση σε όλους τους πολίτες.
Το Τμήμα Υγείας –Πρόνοιας του ΣΥΝ 15/11/2007

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Επερώτηση της Κ.Ο. του ΣυΡιζΑ για το ασφαλιστικό

Την Επερώτηση αυτή θα τη στείλουμε και στα κόμματα της αντιπολίτευσης, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ, ζητώντας τους να έχουμε μέσα στη Βουλή ένα κοινό μέτωπο αντίστασης στην προσπάθεια επιδείνωσης των ασφαλιστικών κεκτημένων των εργαζομένων, αλλά και στην προσπάθεια να αναδειχθούν οι προτάσεις εκείνες, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν σε ανασύνταξη του ασφαλιστικού συστήματος σε όφελος των εργαζομένων. Περιμένουμε την απάντησή τους. Εφόσον είναι θετική και υπάρχουν παρατηρήσεις θα το συζητήσουμε, αλλιώς ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς μόνος του θα καταθέσει την Επερώτηση αυτή την επόμενη βδομάδα.»

Προς τους Υπουργούς Οικονομίας, Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας
ΘΕΜΑ: Ενίσχυση των Αποθεματικών των Ασφαλιστικών Ταμείων, επιστροφή των οφειλομένων, αύξηση των πόρων τους από την αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής

Το κεντρικό πρόβλημα της κοινωνικής ασφάλειας στη χώρα μας είναι το επίπεδο απασχόλησης. Εάν μπορούσαν να απασχοληθούν οι άνεργοι , οι γυναίκες, οι νέοι, οι μακροχρόνια άνεργοι το ισοζύγιο κοινωνικής ασφάλισης θα ήταν διαφορετικό.
Η αύξηση της απασχόλησης, η μείωση της ανεργίας θα αποτελούσε ασφαλώς την πιο υγιή λύση. Μειώνονται τα κοινωνικά αλλά και τα προβλήματα που προκαλούνται λόγω της ανεργίας, αυξάνονται τα έσοδα των Ταμείων, μειώνονται οι δαπάνες προστασίας από την ανεργία, συρρικνώνονται μακροπρόθεσμα οι κοινωνικές δαπάνες, αυξάνεται το διαθέσιμο εισόδημα και η κατανάλωση, ενισχύεται η ζήτηση , τονώνεται η απασχόληση.
Τα προβλήματα που προκύπτουν από το χαμηλό επίπεδο απασχόλησης που εμποδίζει την αυτοτροφοδότηση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης επιδεινώνονται από την τεράστια εισφοροδιαφυγή και εισφοροκλοπή αλλά και την αδήλωτη εργασία, που αποτελούν μάστιγα του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος. Υπολογίζεται ότι οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι είναι περίπου 1,1 εκατ. από την άποψη των διαφυγόντων εσόδων, σε αυτούς πρέπει να προστεθούν άλλοι 500.000 εργαζόμενοι που ασφαλίζονται με μισθό μικρότερο από αυτόν που πραγματικά λαμβάνουν.
Τεράστιος αριθμός εργαζομένων υπό τον φόβο της απόλυσης αναγκάζονται να υποχωρούν στις εργοδοτικές πιέσεις και δουλεύουν σε καθεστώς παρανομίας.

Με βάση εκτιμήσεις , η εισφοροδιαφυγή φέτος θα φτάσει το 21% των εσόδων των Ταμείων δηλαδή τα 5,8 δις ευρώ. Πρόκειται για αλματώδη αύξηση καθώς το 2006 οι ασφαλιστικοί φορείς έχασαν λόγω της μαύρης εργασίας 4,5 δις ευρώ. Οι απώλειες του ΙΚΑ, από αυτή την αιτία υπολογίζονται ότι ξεπερνούν τα 2,2 δις ευρώ. Ένας στους πέντε εργαζόμενους απασχολείται χωρίς να ασφαλίζεται.

Παρά τον μύθο που καλλιεργείται , για να δημιουργηθεί άλλοθι ότι οι ανασφάλιστοι είναι κυρίως μετανάστες τα στοιχεία αποδεικνύουν πως 2 στους 3 ανασφάλιστους είναι έλληνες και μάλιστα νεαρής ηλικίας.
Παρά τη τεράστια εισφοροδιαφυγή, τα ελεγκτικά κέντρα υπολειτουργούν και παρά την πρόβλεψη του Ν.2556/97 για δημιουργία 13 κέντρων 24ωρης λειτουργίας αρχικώς λειτούργησαν 4 (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Πάτρα) στη συνέχεια αποστελεχώθηκαν και σήμερα υπολειτουργούν.
Οι διάφορες χαριστικές ρυθμίσεις των οφειλομένων εισφορών υπέρ των επιχειρήσεων που παρανομούν όχι μόνο είναι σκανδαλώδεις και προκλητικές και ενθαρρύνουν την συνέχιση της παρανομίας αλλά είναι και αναποτελεσματικές αφού δεν καταφέρνουν να εισπράξουν παρά ελάχιστο τμήμα των οφειλομένων και παράνομα παρακρατουμένων εισφορών.
Όταν οι κυβερνήσεις αφήνουν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς να «αποσαθρώνονται» εξ αιτίας των διαρκών σοβαρότατων ελλείψεων σε προσωπικό, όταν παρέχεται διαρκής ασυλία και όταν επιδεικνύεται υπερβολική ανεκτικότητα στους εργοδότες που παρανομούν, είναι τουλάχιστον προκλητικό να επικαλούνται αυτά τα προβλήματα για να μειώσουν τα κοινωνικά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων.
Τα αποθεματικά των ασφαλιστικών Ταμείων αποτελούν προϋπόθεση για την υγιή και ασφαλή χρηματοδότηση του συστήματος.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις τα αποθεματικά που έχουν στη διάθεσή τους τα ασφαλιστικά Ταμεία στη χώρα μας είναι πολύ χαμηλότερα από τα αναγκαία, τόσο σε σύγκριση με τις ανάγκες του συστήματος όσο και σε σύγκριση με τα διαθέσιμα αποθεματικά άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Βασική αιτία των ελλειμμάτων, αποτελεί το αναμφισβήτητο γεγονός ότι από τις αρχές τις 10ετίας του ʼ50 το ασφαλιστικό σύστημα λεηλατείται συστηματικά από κράτος και εργοδότες με τις ευλογίες των εκάστοτε Κυβερνήσεων.
Για αρκετές δεκαετίες τα αποθεματικά των Ταμείων ήταν υποχρεωτικά άτοκα και στη συνέχεια απολάμβαναν ενός επιτοκίου κατά κανόνα πολύ χαμηλότερου του απλού επιτοκίου ταμιευτηρίου της αγοράς.
Η κρίση του χρηματιστηρίου, όπου τα χρήματα των εργαζομένων, εξανεμίστηκαν στην προσπάθεια μιας τεχνητής ανόδου των χρηματιστηριακών τιμών απομείωσε ακόμη περισσότερο τα αποθεματικά.
Το πρόσφατο σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων όπου τα ελλείμματα της κρατικής χρηματοδότησης έγινε προσπάθεια να καλυφθούν, σε βάρος των αποθεματικών των Ασφαλιστικών Ταμείων, που έγιναν λεία διαφόρων διεθνών και εγχωρίων μεσαζόντων, είναι περίπτωση απολύτως ενδεικτική μιας ληστρικής νοοτροπίας που συνεχίζεται σε βάρος των χρημάτων των εργαζόμενων.
Η ελληνική Πολιτεία οφείλει να αναπληρώσει τις απώλειες που έχουν υποστεί τα ασφαλιστικά Ταμεία, εξ αιτίας αναγκαστικών νόμων, που στερούσαν από τα Ταμεία τη δυνατότητα εκμετάλλευσης των αποθεματικών τους με βάση τις αρχές και τους κανόνες μιας συνετούς διαχείρισης
Ο μεγαλύτερος κακοπληρωτής των ασφαλιστικών Ταμείων είναι το ίδιο το δημόσιο. Η Κυβέρνηση όχι μόνο δεν πληρώνει τα χρέη από τις ασφαλιστικές εργοδοτικές εισφορές δημοσίων οργανισμών, επιχειρήσεων κλπ αλλά δεν αποδίδει ολόκληρη και τη θεσμοθετημένη συμμετοχή του κράτους, που ανέρχεται σε 1% του ΑΕΠ, στη χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης.
Τα Ταμεία αναγκάζονται να δανείζονται με υψηλά επιτόκια από τις τράπεζες για να καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες τους, με αποτέλεσμα να έχουν απώλειες και από τα υψηλά επιτόκια που πληρώνουν αλλά και από τη μη εκμετάλλευση των χρημάτων που τους οφείλονται.
Η μη διεκδίκηση με κάθε μέσο των θεσμοθετημένων πόρων του Κράτους από τις διοικήσεις των ασφαλιστικών Ταμείων συνιστά απαράδεκτη τακτική και υπό ορισμένες προϋποθέσεις θα μπορούσε να είναι και ποινικά κολάσιμη.
Η Κυβέρνηση της Ν.Δ. ανοίγει το διάλογο για το ασφαλιστικό με μόνο στόχο να βρει άλλοθι και συνένοχους για μέτρα που θα αφαιρούν ασφαλιστικά δικαιώματα και κατακτήσεις και θα μειώνουν τη χρηματοδότηση του κράτους προς τα ασφαλιστικά ταμεία.
Στη λογική της κυβέρνησης έχουν επιστρατευτεί ο πρώην πρόεδρος της ΟΚΕ κ. Αναλυτής και ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, κ. Γκαργκάνας, που κατέθεσαν προτάσεις που στο επίκεντρό τους έχουν την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων του συστήματος από τα ίδια τα ταμεία και τους ασφαλισμένους –κυρίως από τους νέους εργαζομένους και τις γυναίκες- μέσω της μείωσης των συντάξεων, της αύξησης των ορίων ηλικίας, της δραστικής μείωσης όλων των πρόωρων – και όχι μόνο ειδικών κατηγοριών – συνταξιοδοτήσεων και της απαλλαγής του κράτους και των εργοδοτών από υποχρεώσεις τους.
Στον αντίποδα αυτής της λογικής είναι οι δικές μας προτάσεις, βασικός πυρήνας των οποίων είναι η διασφάλιση του δημόσιου, κοινωνικού και αναδιανεμητικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος. Οι δικές μας προτάσεις είναι προτάσεις διαλόγου, αλλά προς τους εργαζόμενους, το Συνδικαλιστικό Κίνημα, τους κοινωνικούς και επιστημονικούς φορείς, τις δημοκρατικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, προκειμένου να αναπτυχθεί ένα μέτωπο αντίστασης, υπεράσπισης και διεύρυνσης του κοινωνικού κράτους.
Στη βάση αυτή θα πρέπει να επιστραφούν στα ασφαλιστικά ταμεία τα διαχρονικά λεηλατηθέντα αποθεματικά τους, να θεσμοθετηθεί η τριμερής χρηματοδότηση, να προωθηθούν ρυθμίσεις για νέους πόρους που θα μπορούν να προέρχονται από τη μείωση των εξοπλισμών, τη φορολόγηση της υπεραξίας των χρηματιστηριακών συναλλαγών, τη φορολογία των κερδοφόρων επιχειρήσεων ή από άλλες συναφείς πηγές.
Στη βάση αυτή θα πρέπει να καταργηθούν όλες οι εργασιακές και ασφαλιστικές διακρίσεις νέων και παλαιών εργαζόμενων και να καταργηθούν όλες οι αντιασφαλιστικές διατάξεις των νόμων 2084/92 και 3029/2002.
Στη βάση αυτή θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η εισφοροδιαφυγή, ώστε να ενισχυθούν ουσιαστικά οι πόροι των Ταμείων. Στη βάση αυτή θα πρέπει να αυξηθούν δραστικά οι συντάξεις και κυρίως οι κατώτερες, με δεδομένο ότι το 71% των συνταξιούχων στη χώρα μας παίρνει συντάξεις κάτω από 600 ευρώ το μήνα.
Με βάση όλα τα παραπάνω
Ερωτώνται οι αρμόδιοι Υπουργοί:

1) Τι προτίθενται να πράξουν προκειμένου να επιστραφούν στα ασφαλιστικά ταμεία τα διαχρονικά λεηλατηθέντα αποθεματικά τους;
2) Τι προτίθενται να πράξουν για την αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής, της εισφοροκλοπής και για την κατάργηση της ανασφάλιστης εργασίας;
3) Πότε θα αποπληρώσουν τα χρέη του δημοσίου προς το ΙΚΑ που προκύπτουν από νομοθετημένες υποχρεώσεις του προς αυτό;
4) Ποια είναι η θέση τους για την καλύτερη λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών του ΙΚΑ, όταν από τα 13 κέντρα ελέγχου λειτουργούν μόνο τα 4 και ο ΙΚΑ υπολειτουργεί λόγω έλλειψης προσωπικού, αφού είναι κενές 3.600 οργανικές θέσεις προσωπικού του και οι ανάγκες του καλύπτονται με χιλιάδες νέα αγόρια και κορίτσια που εργάζονται με προγράμματα stage ανασφάλιστα σε αυτό; 5) Γιατί δεν καταργούν τις αντιασφαλιστικές διατάξεις των νόμων 2084/92 και 3029/2002;
6) Με ποιο τρόπο θα προωθήσουν την ασφαλή διαχείριση ης εναπομείνασας περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων μακριά από λογικές χρηματιστηριακού ή άλλου τζόγου;
7) Πώς θα προχωρήσει η επαναθέσπιση της υποχρεωτικής τριμερούς χρηματοδότησης της κοινωνικής ασφάλισης (κλάδου κύριας σύνταξης και κλάδου υγείας) για το σύνολο των ασφαλισμένων. Με αναλογία - όσον αφορά την ασφάλιση της μισθωτής εργασίας -2/9 από τους εργαζόμενους, 3/9 από τους Κρατικό Προϋπολογισμό και 4/9 από τους εργοδότες.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Ποιός διάλογος και με ποιό στόχο;

Του Γιάννη Δραγασάκη.*

Το μεγάλο πρόβλημα με την κυβερνητική πολιτική, και τη σημερινή και την προγενέστερη του ΠΑΣΟΚ, στην κοινωνική ασφάλιση δεν είναι μόνο ότι περικόπτει, συμπιέζει ή και εκθεμελιώνει ασφαλιστικά δικαιώματα, ιδιαίτερα των νέων, αλλά και των παλαιών ασφαλισμένων.

Το κυριότερο είναι ότι αυτό γίνεται χωρίς να αίρεται ή να περιορίζεται έστω η πρωτογενής ελλειμματικότητα του ασφαλιστικού συστήματος. Είναι έτσι, αυτές οι διαδοχικές, φέτα - φέτα περικοπές ασφαλιστικών δικαιωμάτων, από το νόμο Σιούφα ώς τις μέρες μας, θυσίες χωρίς ελπίδα, ότι, έστω και έτσι, η βιωσιμότητα του συστήματος μπορεί να διασφαλιστεί.
Με τον όρο «πρωτογενής ελλειμματικότητα» εννοούμε εδώ όχι την κρατική χρηματοδότηση (που κι αυτή είναι ελλειμματική), αλλά τους παράγοντες εκείνους που καθιστούν αναγκαία τη διαρκή αύξηση της χρηματοδότησης αυτής από το κράτος. Και επιμένουμε στη διάσταση αυτή, της πρωτογενούς ελλειμματικότητας, διότι αν αυτή δεν αντιμετωπισθεί, τότε πράγματι η προσφυγή στην κρατική χρηματοδότηση μπορεί τελικά κι αυτή να αποδειχθεί μη βιώσιμη. * Επανερχόμενοι, όμως, τώρα, στους παράγοντες αυτής της πρωτογενούς ελλειμματικότητας, διαπιστώνουμε ότι αυτοί είναι ταυτόχρονα και παράγοντες που έχουν επιλεγεί για τη στήριξη της ανταγωνιστικότητας, της κερδοφορίας και της συσσώρευσης του κεφαλαίου στη χώρα μας. Αν δούμε το ασφαλιστικό με όρους πολιτικής οικονομίας και όχι στενής διαχείρισης, διαπιστώνουμε ότι μέσω της κοινωνικής ασφάλισης επιχορηγούνται τα κέρδη των εφοπλιστών, των τραπεζών και γενικά του κεφαλαίου εις βάρος των ασφαλισμένων, των φορολογουμένων και της βιωσιμότητας του συστήματος.
Η περιβόητη εισφοροδιαφυγή, π.χ., δεν είναι ένα λάθος που διέφυγε της προσοχής των κυβερνήσεων. Η διαχρονική ανοχή στη φοροδιαφυγή, αλλά και η εκ των υστέρων νομιμοποίησή της με διαρκείς «ειδικές» ρυθμίσεις, δείχνει ότι πρόκειται για μια επιλογή. Αυτή η επιλογή, όμως, στοιχίζει περί τα 4 δισ. ευρώ το χρόνο στο ασφαλιστικό σύστημα. Η εισφοροδιαφυγή θα συνεισφέρει στο πρωτογενές έλλειμμα της κοινωνικής ασφάλισης περί τα 100 δισ. ευρώ για την επόμενη εικοσαετία ή και περισσότερα, αν η τάση αύξησής της δεν ανακοπεί σε σύντομο χρόνο.
Το ίδιο και σε ακόμη μεγαλύτερη έκταση ισχύει με την ανασφάλιστη εργασία και με τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης. Αυτές και επισήμως αναγνωρίζονται όχι ως ένα λάθος ή ως μια ανωμαλία, αλλά ως μια επιδίωξη, με στόχο η μερική απασχόληση να αυξηθεί ει δυνατόν και στο 20%, το 30% ή και σε μεγαλύτερο ποσοστό επί του εργατικού δυναμικού, διότι αυτό βοηθά, υποτίθεται, στη μείωση της ανεργίας και στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων.
Οι «μερικές» ασφαλιστικές εισφορές, όμως, που καταβάλλουν οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι, δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν πλήρεις συντάξεις ούτε πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Μια νέα, λοιπόν, αυξανόμενων διαστάσεων ελλειμματικότητα προκύπτει εδώ, όπως και η Παγκόσμια Τράπεζα έχει αναγνωρίσει, μέσω αυτού του τρόπου επιδίωξης ανταγωνιστικότητας που βασίζεται στο χαμηλό εργατικό κόστος και όχι στην παιδεία, την έρευνα, τις καινοτομίες. Ο κίνδυνος για τη βιωσιμότητα της κοινωνικής ασφάλισης προκύπτει έτσι, σε τελική ανάλυση, όχι από τις ισχνές, ούτως ή άλλως, σε γενικές γραμμές παροχές του συστήματος, αλλά από ένα μη βιώσιμο μοντέλο ανταγωνιστικότητας στο οποίο αυτή έχει προσδεθεί.
Η αντίσταση, συνεπώς, στα σχέδια της κυβέρνησης για την περικοπή μιας ακόμα «φέτας» από τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων δεν είναι μόνο ανάγκη, είναι χρέος. Νομιμοποιείται όχι μόνο από το δίκαιο των ασφαλισμένων της παρούσας γενιάς, αλλά και από τα δικαιώματα των μελλοντικών γενεών, αφού η ικανότητα του συστήματος να ανταποκρίνεται στις μελλοντικές ανάγκες του είναι πρωτογενώς υπονομευμένη. Αλλά ακριβώς για το λόγο αυτό, η αντίσταση στις κυβερνητικές επιλογές, ενώ είναι αναγκαία, δεν είναι από μόνη της και επαρκής για να διασωθεί η κοινωνική ασφάλιση.
Οπως προσπάθησα να δείξω, εδώ δεν έχουμε να υπερασπισθούμε ένα «κάστρο» που εγγυάται ασφάλεια σε όσους είναι μέσα σ' αυτό. Ούτε έχουμε να αντιμετωπίσουμε μόνο έναν εχθρό που δρα από τα έξω. Οι παράγοντες που διαβρώνουν το σύστημα και το καθιστούν ελλειμματικό είναι μέσα σ' αυτό. Η ασφάλεια του «κάστρου» δεν είναι δεδομένη, αλλά συν τω χρόνω μειώνεται. Υπό τις συνθήκες αυτές, ο χρόνος δεν δουλεύει για τους εργαζόμενους.
Ομως, υπάρχει διέξοδος. Ακριβώς γιατί το ασφαλιστικό δεν είναι ένα «κλειστό» σύστημα. Η κοινωνική ασφάλιση και το μέλλον της συνδέονται άρρηκτα με το μέλλον της εργασίας, της ανάπτυξης και τη δυνατότητα ενός άλλου εναλλακτικού μοντέλου ανάπτυξης διεθνούς βιωσιμότητας και ανταγωνιστικότητας.
Ιδού, λοιπόν, η θεματολογία ενός άλλου διαλόγου, που μπορεί να είναι ουσιαστικός και να έχει ως στόχο του όχι τη συγκάλυψη ή τη μετάθεση στο μέλλον της ελλειμματικότητας του συστήματος, αλλά την αντιμετώπισή της. Κι αφού οι παράγοντες της ελλειμματικότητας είναι ταυτόχρονα και παράγοντες «ανάπτυξης», κερδοφορίας και πλουτισμού, μέχρι να αρθούν ριζικά οι αιτίες αυτής της ελλειμματικότητας, η αντιμετώπιση των συνεπειών της δεν πρέπει να γίνει με συρρίκνωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, αλλά με την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου και τη δέσμευση της συσσωρευμένης δημόσιας περιουσίας υπέρ των αναγκών της κοινωνικής ασφάλισης.

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ είναι βουλευτής Β' Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Ανακοίνωση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ για το διάλογο για το ασφαλιστικό

Μετά την αποτυχία της Κυβέρνησης να οργανώσει προσχηματικό πολιτικό και κοινωνικό διάλογο για το ασφαλιστικό, επιχειρεί τώρα με επικοινωνιακά τρικ να μεταφέρει αυτόν το «διάλογο» στις αρμόδιες Επιτροπές της Βουλής.

Το κλίμα μέσα στο οποίο επιχειρείται να προωθηθεί αυτός ο «διάλογος», διαμορφώνεται από την έλλειψη συγκεκριμένων προτάσεων και θέσεων της κυβέρνησης και τις προκλητικά αντεργατικές και αντιασφαλιστικές προτάσεις της Επιτροπής «σοφών» του κ. Αναλυτή και του Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας κ. Γκαργκάνα.
Η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ αισθάνεται την ανάγκη να υπογραμμίσει με έμφαση πως δεν χρειάζεται κανένας διάλογος, ουσιαστικός ή προσχηματικός, για να διευκρινισθεί ότι:
1. Η απόδοση των οφειλών του κράτους προς τους φορείς της Κοινωνικής Ασφάλισης, η λήψη άμεσων μέτρων για την απόδοση των οφειλών της μεγάλης ιδιωτικής εργοδοσίας και η καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής, αποτελούν χρέος της κυβέρνησης και έκφραση της όποιας αξιοπιστίας μπορεί να έχει η πολιτική της.
2. Ο ΣΥΡΙΖΑ και όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, είναι αδύνατο να συμμετέχουν σε διαδικασίες, που έχουν στόχο τον παραπέρα περιορισμό των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των παλιών και νέων γενεών ασφαλισμένων με την αύξηση (εθελοντικά ή όχι) των ορίων ηλικίας, με το παραπέρα κτύπημα της πρόωρης συνταξιοδότησης ευαίσθητων ομάδων του πληθυσμού (μητέρες με ανήλικα παιδιά, γενικότερα γυναίκες, βαρέα και ανθυγιεινά, αναπηρικές κλπ), με την άμεση ή έμμεση συρρίκνωση των συντάξεων (συντάξιμες αποδοχές, ποσοστό υπολογισμού) ή με την παραπέρα κατακρεούργηση του θεσμού των κατώτερων συντάξεων, όπως προέβλεπε ο νόμος Σιούφα και προτείνουν οι «σοφοί» του κ. Αναλυτή με την ουσιαστική κατάργηση του προνοιακού μέρους της κατώτερης σύνταξης.
Η θεμελιώδης διαφορά στην αντιμετώπιση του προβλήματος είναι σαφής.
Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς εκτιμά πως καθοριστικοί παράγοντες επιδείνωσης του ασφαλιστικού προβλήματος είναι τα ζητήματα της διαχρονικής καταλήστευσης των πόρων του και της αποδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων και η προώθηση της ελαστικής απασχόλησης.
Η κυβέρνηση της ΝΔ επιμένει στους συνταξιοδοτικούς όρους, γύρω από τους οποίους κινήθηκαν και οι νόμοι Σιούφα και Ρέππα, οι επιλογές των οποίων ενώ επιδεινώνουν τα ασφαλιστικά δικαιώματα, δεν αποτελούν λύση, αλλά ημίμετρα, που απλά μεταθέτουν για ελάχιστα χρόνια το πρόβλημα.
Μ΄ αυτούς τους όρους η συζήτηση στις Επιτροπές της Βουλής δεν πρόκειται να υπηρετήσει τίποτε άλλο παρά τις επικοινωνιακές ανάγκες της κυβέρνησης.
Το δρόμο για τη λύση μπορούν νʼ ανοίξουν μόνο οι αγώνες των εργαζομένων και των συνταξιούχων.
Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζεται για το δικαίωμα σε πλήρη και σταθερή εργασία όλων.

Mε βάση τα στοιχεία του ΟΑΕΔ για Μάιο στην Λέσβο έχουμε 3.406 ανέργους. Αν και κατά την γνώμη μας αυτός ο αριθμός δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, είναι ικανός να αποδείξει η ανεργία παραμένει το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων του νομού μας

Ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, αγωνίζεται για το δικαίωμα σε πλήρη και σταθερή εργασία όλων. Υποστηρίζουμε τον αγώνα των εργαζομένων για υπεράσπιση του 8ωρου και τη θέσπιση 35ωρου – 7ωρου – πενθήμερου χωρίς μείωση αποδοχών και επιδιώκουμε την προώθηση ενός συνεκτικού προγράμματος κατά της ανεργίας με την ενίσχυση της απασχόλησης και μαζικές προσλήψεις στην υγεία, την εκπαίδευση, τις κοινωνικές υπηρεσίες, διεκδικώντας ταυτόχρονα την άμεση πρόσληψη μόνιμων εργαζομένων σε Σχολεία, Νοσοκομεία, Ταμεία, στηρίζοντας τα αιτήματα των συνδικάτων.
Η αύξηση του επιδόματος ανεργίας στο 80% του μεροκάματου – μισθού, η γενναία αύξηση του χρόνου επιδότησης. η ασφαλιστική κάλυψη των ανέργων στη διάρκεια της επιδότησης καθώς επίσης και ειδικά μέτρα για τους μακροχρόνια άνεργους και τους άνεργους άνω των 50 ετών είναι για εμάς άμεσες διεκδικήσει.
Οι εξελίξεις στο επίπεδο των εργασιακών σχέσεων διαμορφώνουν ένα νέο «μεσαιωνικό» τοπίο εργασίας. Στην ημερήσια διάταξη των κάθε λογής ευρωπαϊκών και κυβερνητικών «μεταρρυθμίσεων» βρίσκονται η «ελαστικοποίηση» της απασχόλησης, οι ευέλικτες μορφές εργασίας, η μερική απασχόληση και ταυτόχρονα οι απλήρωτες υπερωρίες, η ανασφάλιστη εργασία κλπ σε βαθμό που σήμερα τίθεται εκ νέου θέμα ορισμού του απασχολούμενου. Η Ε.Ε. με την Πράσινη Βίβλο της για τις εργασιακές σχέσεις, υπογραμμίζει τη διάθεσή της να μην αφήσει τίποτα όρθιο στον κρίσιμο αυτό τομέα για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης.
Η πλήρης αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων εκτός των άλλων συνδέεται άμεσα και με το ασφαλιστικό σύστημα. Η καταστροφή της υποδομής του συνταξιοδοτικού συστήματος, που μέχρι τις μέρες μας, ήταν το πλήρες ωράριο και το ολόκληρο ημερήσιο ένσημο που το συνόδευε, αποδιαρθρώνει το ασφαλιστικό σύστημα όπως το γνωρίσαμε, διαμορφώνει τους όρους για την εφαρμογή του συστήματος των τριών πυλώνων, που καταργεί ουσιαστικά τον δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος και παραδίδει την κοινωνική ασφάλιση στην ιδιωτική κερδοσκοπία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, δεσμεύεται να αγωνιστεί μαζί με τους εργαζόμενους για εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας, για πλήρες και σταθερό ωράριο εργασίας, για μετατροπή όλων των συμβάσεων έργου ή ορισμένου χρόνου σε συμβάσεις αορίστου χρόνου, για θεσμοθέτηση ελάχιστης ασφαλιστικής κλάσης (ένσημο) ίσου με αυτή που αντιστοιχεί στο κατώτερο μεροκάματο-μισθό της ΕΓΣΣΕ

.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...