Από το Σκαλοχώρι στη Μυτιλήνη

Πλημμύρισε εχτές το βράδυ η αίθουσα συνεδριάσεων του Νομαρχιακού Συμβουλίου με δεκάδες κάτοικους από το Σκαλοχώρι που κατέφτασαν για να πουν με τη παρουσία τους σε όσους κάνουν ότι δεν ακούν το αυτονόητο. Δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχθούν άλλο να μπαίνουν τα κέρδη πάνω από τη ζωή τους!
Ολοι έκαναν ότι τους άκουσαν, με συμπάθεια και καλοσύνη!

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Το Σκαλοχώρι και τα ...πράσινα άλογα...

Ξεσηκώθηκαν οι κάτοικοι στο Σκαλοχώρι διεκδικώντας κάτι απλό: Ενα από τα μοναδικά ποτάμια με νερό που έχει απομείνει στο νησί να πάψει να χρησιμοποιείται σαν βόθρος για τα λύματα του κάθε μεγάλο-τυροκόμου.

"επί είκοσι χρόνια οι τυροκομικές μονάδες της περιοχής γειτονικών κοινοτήτων μολύνουν τον ποταμό Βούλγαρη με τα τυροκομικά τους απόβλητα με την ανοχή των υπηρεσιών, των εκάστοτε Δημάρχων και Νομαρχών, αλλά και τη δική μας χλιαρή αντίδραση. Η νέα οικολογική καταστροφή που άρχισε να συντελείται στον παραπόταμο της Κάτω Πέτρας είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι..."

"...Η στάση της πολιτείας και των υπηρεσιών της μας εξοργίζει. Οι αρμόδιοι για την προστασία του περιβάλλοντος απόντες, αλλά τα οικονομικά συμφέροντα και η ρύπανση παρόντα. Έχουμε αργήσει, αλλά ας ξεκινήσουμε τώρα ζητώντας τα αυτονόητα και αυτοδίκαια...", λένε στην απόφαση της συνέλευσής τους.

Να δούμε τι θα απαντήσει ο λαλίστατος κος Νομάρχης, που κατά τα άλλα κόπτεται για το περιβάλλον, υποσχόμενος ότι θα κάνει "πράσινη" την καρδιά του Αιγαίου....

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Το ΚΛΙΜΑ δεν μπορεί να περιμένει, πρέπει να δράσουμε ΤΩΡΑ!

Σε όλο τον πλανήτη σήμερα Σάββατο 6 Δεκεμβρίου, χιλιάδες ενεργοί πολίτες διαδηλώνουν την θέληση τους να επιβάλλουν μέτρα κατά τις κλιματικής αλλαγής. Υπάρχει ελπίδα!

Η κλιματική αλλαγή απειλεί το μέλλον του πλανήτη. Οι επιστήμονες προειδοποιούν για άνοδο της θερμοκρασίας στα επόμενα χρόνια, για ερημοποίηση κατοικημένων και καλλιεργούμενων εκτάσεων και για εκατομμύρια πρόσφυγες εξ αιτίας της κλιματικής αλλαγής, ενώ ακραία καιρικά φαινόμενα δημιουργούν ήδη προβλήματα επιβίωσης σε πολλά μέρη του πλανήτη.

Βασική αιτία της κλιματικής αλλαγής είναι ο πυρήνας του κυρίαρχου αναπτυξιακού μοντέλου, ενός μοντέλου που βασίστηκε σε ένα εξαιρετικά ενεργοβόρο πρότυπο παραγωγής και (υπέρ)κατανάλωσης. Ένα αναπτυξιακό μοντέλο που στηρίζεται στα ρυπογόνα ορυκτά καύσιμα και την ενεργειακή σπατάλη, την κυριαρχία της ιδιωτικής αυτοκίνησης και των οδικών μεταφορών, τη διαρκώς αυξανόμενη αστικοποίηση και επέκταση των πόλεων, τη σπατάλη πόρων και πρώτων υλών, την καταστροφή της φύσης, την αποψίλωση των δασών και τον περιορισμό του αστικού και περιαστικού πρασίνου.

Χρειάζονται ριζικές αλλαγές στο σημερινό μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης, ώστε να είναι συμβατό με την αειφορία, την επιβίωση του πλανήτη και την ευημερία των ανθρώπων.

Χρειάζονται ενεργειακές πολιτικές που να υπολογίζουν τον πλανήτη και τη ζωή, που θα αντιμετωπίζουν την ενέργεια ως κοινωνικό αγαθό και όπου η πρόσβαση στην καθαρή ενέργεια θα αποτελεί όρο της ανθρώπινης ανάπτυξης.

Απαιτείται ένα νέο φιλόδοξο πλαίσιο δεσμεύσεων για μετά το 2012, οπότε και λήγει η ισχύς της ατελούς και υπονομευμένης, πρωτίστως από τις ΗΠΑ, συμφωνίας του Κιότο. Ο πλανήτης δεν αντέχει νέες αναβολές, και μάλιστα με την επίκληση της οικονομικής κρίσης. Ο μύθος ότι η αυτορρυθμιζόμενη αγορά θα λύσει τα πάντα έχει καταρρεύσει με πάταγο.

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια τριπλή κρίση: οικονομική, επισιτιστική και κλιματική. Και οι τρεις κρίσεις απαιτούν εξίσου θαρραλέα και συντονισμένα διεθνώς μέτρα.

Δυστυχώς όμως οι κυβερνήσεις προχωρούν για το περιβάλλον με ρυθμούς χελώνας σε σύγκριση με την ταχύτητα που έσπευσαν να ξελασπώσουν τις τράπεζες. H αναλογία των ποσών που διατίθενται για τη χρηματοπιστωτική κρίση σε σχέση με την προστασία του περιβάλλοντος είναι 300 προς 1!

Κοινωνικά δίκαιη ανάπτυξη και οικολογία είναι και αναγκαίο και δυνατόν να συνυπάρξουν. Τα οφέλη που θα προκύψουν από τη λήψη τολμηρών περιβαλλοντικών μέτρων υπερβαίνουν κατά πολύ το οικονομικό κόστος και μπορούν να δημιουργήσουν χιλιάδες σταθερές νέες θέσεις εργασίας. Το ζητούμενο είναι συγκεκριμένοι στόχοι και χρονοδιάγραμμα κι όχι ένα ακόμη ευχολόγιο.

Στις διαπραγματεύσεις του ΟΗΕ για τις κλιματικές αλλαγές τόσο στο Πόζναν σήμερα, και πολύ περισσότερο στην Κοπεγχάγη το 2009, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρέπει να υιοθετήσει ʽπαραθυράκιαʼ όπως η δωρεάν κατανομή δικαιωμάτων εκπομπών ρύπανσης.

Η ΕΕ θα πρέπει να διαπραγματευτεί τα μέτρα που θα ληφθούν εκτός ευρωπαϊκού εδάφους με τα υπόλοιπα κράτη, έχοντας ήδη πάρει γενναίες δεσμευτικές αποφάσεις για μείωση των δικών της εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.

Η κυβέρνηση θα πρέπει να συμβάλλει θετικά στην συνδιάσκεψη του ΟΗΕ στο Πόζναν για τις κλιματικές αλλαγές, όπου ξεκινούν και οι διαπραγματεύσεις για τη μετα-Κιότο περίοδο.

Δεν υπάρχουν περιθώρια για αναβολές και ευχολόγια!

Το Πόζναν σήμερα και η Κοπεγχάγη το 2009 πρέπει να πετύχουν.

Σε όλο τον πλανήτη το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου, χιλιάδες ενεργοί πολίτες θα διαδηλώσουν την θέληση τους να επιβάλλουν μέτρα κατά τις κλιματικής αλλαγής. Υπάρχει ελπίδα!

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Ένας τουρισμός χωρίς μέλλον (σύμφωνα με τα σχέδια του κ. Σουφλιά)

Φαίνεται λοιπόν πως σε αυτή την κυβέρνηση δεν μιλούν μεταξύ τους καθώς επαγγέλλονται εντελώς διαφορετικές αναπτυξιακές προοπτικές. Τα οργανωμένα τυποποιημένα τουριστικά παραθεριστικά χωριά χωρίς ντόπια φυσιογνωμία και η πύκνωση του εκτός σχεδίου συντελεστή δόμησης είναι βέβαιο ότι θα αποτρέψουν τον πράσινο τουρισμό. Οι δε πολιτιστικές περιβαλλοντικές και οικονομικές επιπτώσεις τους θα δεν θα είναι ανατρέψιμες.

«Φέτος χάσαμε 32 δις ευρώ. Τόσο είναι το έλλειμμα των συναλλαγών μας με το εξωτερικό…», διάβασα στο οικονομικό ένθετο Κυριακάτικης εφημερίδας.(i) Και παρακάτω « Το ελληνικό προϊόν είναι ακριβό, κακής ποιότητας, αντιεμπορικό και μένει στα αζήτητα…» «..στρατηγικά μόνο μια λύση έχουμε: να αρχίσουμε να πουλάμε γη στους ξένους ώστε να φτιαχτούν παραθεριστικά χωριά ή να υπάρξει άλλου είδους οικιστική ή παραθεριστική ανάπτυξη».
Ο αρθρογράφος πραγματικά πιστεύει ότι αυτό θα ευνοήσει την περιφερειακή ανάπτυξη και θα σταματήσει την αστυφιλία. Τα ίδια φαίνεται πως πιστεύει και ο υπουργός πεχωδε κ. Γ. Σουφλιάς που παράλληλα με το άτολμο και νεφελώδες γενικό χωροταξικό, μας προτείνει ένα ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό με την πολύ συγκεκριμένη δέσμευση να επιδοτήσει και να τετραπλασιάσει τον εκτός σχεδίου συντελεστή δόμησης μόνο για αυτούς που θα φτιάξουν παραθεριστικά χωριά σε μεγάλες εκτάσεις….

Αν ο υπουργός και ο αρθρογράφος είχαν δίκιο, αν αυτή ήταν η λύση για την τόνωση της περιφέρειας, κάποιοι από εμάς ενδεχόμενα να λέγαμε «ας θυσιάσουμε τέλος πάντων άλλη μια φορά το περιβάλλον προκειμένου να υπάρχουν θέσεις εργασίας ».

Όμως δυστυχώς η κυρίαρχη απάντηση έρχεται από το δικό τους γήπεδο το οικονομικό και βέβαια ακολουθούν το πολιτιστικό και το περιβαλλοντικό. Στο οικονομικό γήπεδο λοιπόν όλοι συζητούν την φούσκα των τιμών των τουριστικών ακινήτων στην Ισπανία όπου σε ορισμένες περιοχές το μοντέλο του κ. Σουφλιά υλοποιήθηκε παλαιότερα, με σημερινό αποτέλεσμα, τον οικονομικό μαρασμό αυτών των περιοχών. Λόγω της υπερδόμησης, το περιβάλλον, ο μοναδικός φυσικός πόρος που μπορεί να υποστηρίξει τον τουρισμό, υποβαθμίσθηκε δραματικά (στις συγκεκριμένες περιοχές και όχι βέβαια στην καταπληκτική Βαρκελώνη ή στη Μαδρίτη).

Αυτό ονειρεύεται ο υπουργός για την Ελλάδα; Η μήπως του αρκεί ότι τα πρώτα χρόνια θα υπάρξει μια βραχυπρόθεσμη «ανάπτυξη» λόγω των οικοδομικών εργασιών; Χρονικά, αυτή η προσωρινή ανάπτυξη συμπίπτει με τους επόμενους 1-2 εκλογικούς ορίζοντες. Μήπως για αυτό δεν μπορούμε να δούμε καθαρά ότι μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, καταδικάζουμε την περιφέρεια σε μαρασμό; Εκπονούμε χωροταξικό τουρισμού αντάξιο υπουργού δημοσίων έργων και όχι υπουργού περιβάλλοντος καθώς το προτεινόμενο πλαίσιο ευνοεί και επιδοτεί τους κατασκευαστές και όχι τον τουρισμό…

Το σχέδιο δεν μοιάζει να στοχεύει στη χωροταξική οργάνωση του Τουρισμού αλλά στην ενίσχυση της εργολαβικής δραστηριότητας και στην επιδότηση της παραθεριστικής κατοικίας από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Η Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) που συνοδεύει το προτεινόμενο χωροταξικό για τον Τουρισμό, θεωρεί δεδομένο ότι αυτή η έντονη τουριστική «ανάπτυξη» ακόμα και σε κορεσμένες περιοχές, είναι προς όφελος της χώρας. Η Μελέτη δεν περιλαμβάνει τεκμηριωμένη εκτίμηση των συνεπειών, σε βάθος χρόνου. Εξαντλείται σε μια γενική εγκυκλοπαιδική περιγραφή του φυσικού περιβάλλοντος της Χώρας και μια εξίσου γενικόλογη και αόριστη εκτίμηση των επιπτώσεων.
Από ολόκληρο το κείμενο της Μελέτης, ελάχιστες σελίδες αναφέρονται στο κύριο αντικείμενο της, δηλ. τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, και τούτο γίνεται με τη μέθοδο αορίστων και συνοπτικών κρίσεων του τύπου «θετικό, αρνητικό, ουδέτερο», η οποία έχει παγίως κριθεί ανεπαρκής και μη νόμιμη από τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας. (βλέπε Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος). Η Μελέτη θα έπρεπε να αξιολογεί, και όχι να παίρνει ως δεδομένη τη συγκεκριμένη πολιτική επιλογή για γενικευμένη προώθηση του τουρισμού και συγκεκριμένα της παραθεριστικής κατοικίας. (βλέπε Ελληνική Εταιρία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού).

Ολοκληρώνουμε με τις τηλεοπτικές δηλώσεις του υπουργού τουρισμού κ. Αρη Σπηλιωτόπουλου. Η Ελλάδα μας είπε, πρέπει επειγόντως να αναπτύξει τον πράσινο οικολογικό τουρισμό, είναι ένας τομέας στον οποίον δεν υπάρχει ανταγωνισμός- κατά τη γνώμη του.

Φαίνεται λοιπόν πως σε αυτή την κυβέρνηση δεν μιλούν μεταξύ τους καθώς επαγγέλλονται εντελώς διαφορετικές αναπτυξιακές προοπτικές. Τα οργανωμένα τυποποιημένα τουριστικά παραθεριστικά χωριά χωρίς ντόπια φυσιογνωμία και η πύκνωση του εκτός σχεδίου συντελεστή δόμησης είναι βέβαιο ότι θα αποτρέψουν τον πράσινο τουρισμό. Οι δε πολιτιστικές περιβαλλοντικές και οικονομικές επιπτώσεις τους θα δεν θα είναι ανατρέψιμες.

(i) ΤΟ ΒΗΜΑ, Ανάπτυξη σελ. Β28, 24/2/08, άρθρο Γρ. Νικολόπουλος

της Βάσως Κανελλοπούλου, από το Δαίμονα της Οικολογίας, Τεύχος 81, Απρίλιος 2008

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Ο αριθμός της ... ημέρας. Περιοχές Νατούρα 2000

Ούτε ένας νέος φορέας διαχείρισης προστατευόμενης περιοχής δεν έχει ιδρυθεί τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός τους παραμένει στους 27 (ίδιος με τον Ιούνιο του 2003, όταν εξαγγέλθηκαν 25 φορείς υπό την απειλή απώλειας πόρων στο κλείσιμο του Β’ ΚΠΣ), ενώ από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Περιβάλλον (ΕΠΠΕΡ 2000-20006), το οποίο πήρε παράταση μέχρι το 2009 με πρόσχημα τις περσινές πυρκαγιές, το μέτρο 8.1, η απορρόφηση των κονδυλίων για την ενίσχυση των φορέων, βρίσκεται μόλις στο 58% με προϋπολογισμό 51,37 εκατ. ευρώ.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Αιολικά πάρκα και συνοδευτικά έργα και σε δάση και πολύτιμες οικολογικά περιοχές

Όλη η επικράτεια παραμένει υποδοχέας αιολικών πάρκων, στοιχείο δυσφήμισης των ΑΠΕ, και στο τελικό σχέδιο του ειδικού χωροταξικού πλαισίου για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, το οποίο εγκρίθηκε χθες από την κυβερνητική επιτροπή. Οι όποιες βελτιώσεις έχουν ενσωματωθεί από τον χρόνο της πρώτης δημοσιοποίησης του (Φεβρουάριος 2007) μέχρι τώρα ανατρέπονται από άλλες ρυθμίσεις. Π.χ., ενώ απαγορεύεται η εγκατάστασή τους σε υγρότοπους διεθνούς σημασίας Ραμσάρ, επιτρέπεται σε δάση, δασικές, ακόμη και αναδασωτέες εκτάσεις.

Εκτός κανόνων του ειδικού πλαισίου παραμένουν οι εγκαταστάσεις σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, ακόμη και όταν έχουν λάβει τις περιβαλλοντικές εγκρίσεις χωρίς να λειτουργούν, κατά παρέκκλιση. Επανελέγχονται μόνον οι άδειες παραγωγής που έχουν εκδοθεί, αλλά εκκρεμεί η περιβαλλοντική αδειοδότηση. Η κατηγοριοποίηση του εθνικού χώρου παραμένει η ίδια.
H πρώτη κατηγορία, με τις Περιοχές Αιολικής Προτεραιότητας, τρεις τον αριθμό: Νομοί Έβρου και Ροδόπης, με πρόβλεψη για εγκατάσταση 480 ανεμογεννητριών 960 μεγαβάτ, Κεντρική Ελλάδα, με τους νομούς Καρδίτσας, Αιτωλοακαρνανίας, Ευρυτανίας, Φωκίδας, Φθιώτιδας, Βοιωτίας και Εύβοιας με πρόβλεψη για εγκατάσταση 1.619 ανεμογεννητριών και 3.238 μεγαβάτ, νομοί Λακωνίας και Αρκαδίας με πρόβλεψη για εγκατάσταση 438 ανεμμογεννητριών για παραγωγή 876 MW.
Η δεύτερη, περιοχές αιολικής καταλληλότητας με όλους τους πρωτοβάθμιους ΟΤΑ ή μεμονωμένες θέσεις της ηπειρωτικής χώρας που δεν περιλαμβάνονται στην πρώτη. Θεσπίζονται ειδικά κριτήρια χωροθέτησης για την ηπειρωτική χώρα, τα νησιά του Αιγαίου και Ιονίου, περιλαμβανομένης και της Κρήτης, τον θαλάσσιο χώρο, τα ακατοίκητα νησιά. Ξεχωριστό κεφάλαιο αποτελεί η Αττική, όπου μπορούν να χωροθετηθούν αιολικά πάρκα στους ορεινούς όγκους της Πάστρας, του Πάνειου, του λαυρεωτικού Ολύμπου και της Μερέντας στο τμήμα της εκτός επιρροής αεροδρομίου.
Στο προοίμιο του σχεδίου αναφέρεται ως στόχος μέχρι το 2010 η συμμετοχή σε ποσοστό των ΑΠΕ στην κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας να ανέλθει από το σημερινό 11% στο 20,1%, με τη μερίδα του λέοντος ανά κατηγορία ΑΠΕ στην αιολική με ποσοστό 77,7% και την ηλιακή από φωτοβολταϊκά ριγμένη, με μόλις 2,03%.

Οι περιοχές που προσδιορίζονται ως ασύμβατες για εγκατάσταση αιολικών πάρκων, παρότι λίγες, δεν αποτυπώνονται σε χάρτη. Το άρθρο 6 υποδεικνύει τις περιοχές “όπου πρέπει να αποκλείεται η χωροθέτηση”. Δηλαδή των κηρυγμένων διατηρητέων μνημείων της παγκόσμιας κληρονομιάς, των περιοχών απολύτου προστασίας της φύσης, υγρότοπων Ραμσάρ, πυρήνων εθνικών δρυμών, αισθητικών δασών και κηρυγμένων μνημείων της φύσης, των οικοτόπων προτεραιότητας του δικτύου Natura 2000, των ακτών κολύμβησης.

Όμως αφήνει ορθάνοιχτο το παράθυρο για την κατασκευή συνοδευτικών έργων, δρόμοι, δικτύων μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, υποσταθμοί στις σημαντικές αυτές περιοχές που προστατεύονται από την εθνική και κοινοτική νομοθεσία εφόσον “η πιθανή παρέκκλιση” τεκμηριωθεί περιβαλλοντικά.
Χωρίς κανέναν περιορισμό επιτρέπονται τα αιολικά πάρκα στα δασικά οικοσυστήματα και στις Ζώνες Ειδικής Προστασίας της Ορνιθοπανίδας, με τη σκοπίμως αόριστη προϋπόθεση “σύνταξη ειδικής ορνιθολογικής μελέτης”.
Άλλο άρθρο παραγγέλλει την ανατροπή των Προστατευτικών Προεδρικών Διαταγμάτων για τις εκτός σχεδίου περιοχές των νησιών Τήνου, Σάμου, Μυκόνου, Σίφνου και Πάρου ώστε να χωρέσουν εγκαταστάσεις ΑΠΕ.
Για την αποκατάσταση των χώρων μετά τη παύση λειτουργίας εγκαταστάσεων ΑΠΕ περιλαμβάνεται η ευχή, όπως και με τα λατομεία, οι υπεύθυνοι για τη λειτουργία τους με δικές τους δαπάνες και σύμφωνα με τους περιβαλλοντικούς όρους να αποκαταστήσουν τον χώρο “και την εν γένει επαναφορά των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση εφόσον αυτό είναι τεχνικά εφικτό”.

Ακόμη και η θετική πρόβλεψη για εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στις στέγες των κτιρίων και στους ακάλυπτους χώρους παραπέμπεται σε τροποποίηση του ΓΟΚ ώστε να περιοριστεί η οπτική ρύπανση.

πηγή: Λ. Σταυρογιάννη, ΑΥΓΗ
http://oikosyn.wordpress.com

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Για τα δάση και τη δασοπροστασία

Στη Λέσβο από το 1977 μέχρι σήμερα είχαμε 100 δασικές πυρκαγιές με 55.000,00 καμένα στρέμματα από πυρκαγιές δασών - δασικών εκτάσεων και 4.500,00 στρέμματα παράνομες εκχερσώσεις.

Το πώς αντιλαμβάνεται η κυρίαρχη πολιτική την προστασία του δάσους φαίνεται μεταξύ άλλων και από το πώς κατανέμει τα κονδύλια από τον κρατικό προυπολογισμό Η εκτίναξη των διατιθέμενων πόρων στο Πυροσβεστικό Σώμα, εξαιτίας της ανάληψης της ευθύνης καταστολής των δασικών πυρκαγιών, από το ύψος των 95.000.000 € του έτους 1997 στο ύψος των 392.625.000 € του έτους 2007 (αύξηση μεγαλύτερη από 400%) και η σύγκρισή τους με τα αντίστοιχα μεγέθη πιστώσεων που διατέθηκαν στη Δασική Υπηρεσία για τη συνολική λειτουργίας της, οι οποίες από το ύψος των 139.900.000 € το έτος 1997 φθάσανε στο ύψος των 170.000.000 € το έτος 2007 (αύξηση κατά 21%) καταδεικνύει την μονομερή αντίληψη της πολιτείας για τον τρόπο διαχείρισης των δασικών πυρκαγιών που δεν είναι άλλος από την «καταστολή».
Η καρδιά του δασικού προβλήματος της χώρας μας, είναι η σύνταξη δασολογίου και δασικών χαρτών. Με τη λύση του γίνεται η απογραφή και η οριοθέτηση των δασών και των δασικών εκτάσεων, γνωρίζουμε επακριβώς την έκτασή τους, δεσμεύεται η διοίκηση σχετικά με το χαρακτήρα μιας έκτασης, «κόβονται» τα χέρια των εμπρηστών και τα πόδια των καταπατητών, απελευθερώνονται οι δασικές υπηρεσίες από τον έντονο φόρτο της έκδοσης πράξεων χαρακτηρισμού καθώς και από τους όποιους πειρασμούς και δημιουργείται αμάχητο τεκμήριο υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου ως προς το δασικό χαρακτήρα τους.
Νομικό καθεστώς
114 Νόμοι, Διατάγματα και Υπουργικές Αποφάσεις αποτελούν το κύριο νομικό πλαίσιο που διέπει τις Δασικές Υπηρεσίες. Συνολικά έχουν καταμετρηθεί περί τα 190 Νομοθετημάτων που αφορούν το αντικείμενο των Δασικών Υπηρεσιών. Ξεκινώντας από τη "Σ Υ Μ Β Α Σ Η" μεταξύ της Ελληνικής Κυβερνήσεως και της Οθωμανικής Πόρτας - Φ.Ε.Κ. 12/25-4-1844 και το Ν. ΑΧΝ'/1888 - "Περί διακρίσεως και οροθεσίας των δασών' '- Φ.Ε.Κ. 20/21-1-188, μέχρι και τον τελευταίο Ν.998/79 που ορίζει την τότε «προσωρινή διαδικασία» των Πράξεων Χαρακτηρισμού μέχρι να ολοκληρωθεί η σύνταξη του Δασικού κτηματολογίου και των Δασικών Χαρτών που μέχρι σήμερα εκκρεμεί και φυσικά την έως σήμερα νομοθεσία και νομολογία.
Στα παραπάν, αν προσθέσουμε τους δασοκτόνους νόμους που ψήφισαν ΝΔ-ΠΑΣOΚ (N. 998/1979, 1734/1987, 2612/1998, 3208/2003) και την προσπάθεια αναθεώρησης του άρθρου 24 του Συντάγματος που άρχισε το 2001 το ΠΑΣOΚ και επιδιώκει να ολοκληρώσει το 2008 η ΝΔ, τότε γίνεται ολοφάνερο ποιος οπλίζει το χέρι των κάθε είδους εμπρηστών!
Με την αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος το 2001, η κυβέρνηση του ΠΑΣOΚ επιχείρησε να καταργήσει το νομικό τεκμήριο υπέρ της δημόσιας δασικής κτήσης, δηλαδή να καταργήσει το αναπαλλοτρίωτο της δημόσιας κτήσης. Έτσι, άνοιξε ο δρόμος για την ψήφιση κι άλλων δασοκτόνων νόμων, για την οικοπεδοποίηση των δασικών εκτάσεων, τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων και των καταπατητών, και την εμπορευματοποίηση της γης με την αλλαγή χρήσης.
Στα τέλη του 2003 ψηφίστηκε από την κυβέρνηση ΠΑΣOΚ ο νόμος 3208 ο οποίος στηρίχθηκε στην τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος που έγινε το 2001. Στο συγκεκριμένο νόμο και παρά την αντίθετη γνωμοδότηση της Επιστημονικής Επιτροπής της Βουλής περί αντισυνταγματικότητας, ψηφίστηκε διάταξη, σύμφωνα με την οποία για να χαρακτηριστεί μια επιφάνεια ως δάσος ή δασική έκταση, πρέπει να έχει επιφάνεια τουλάχιστον τρία στρέμματα και δασοκάλυψη τουλάχιστον 25% (και όχι 15% όπως ίσχυε πριν) από δασοπονικά είδη (χαμηλή βλάστηση). Έτσι όποια έκταση είναι κάτω των τριών στρεμμάτων ή έχει δασοκάλυψη κάτω του 25% παραχωρείται, εκποιείται ή οικοδομείται.
Η επίθεση όμως του ΠΑΣOΚ εναντίον του Περιβάλλοντος δεν ολοκληρώθηκε με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 2001, και τη μερική αναθεώρηση του άρθρου 24, λόγω της αντίστασης που πρόβαλαν τότε όσες δυνάμεις του λαϊκού και του οικολογικού κινήματος είχαν κινητοποιηθεί. Όμως οι αδηφάγες δυνάμεις του κεφαλαίου καιροφυλακτούσαν για να κατασπαράξουν οποιαδήποτε δασική έκταση έχει απομείνει και να τη θυσιάσουν στο βωμό του κέρδους. Έτσι λοιπόν η κυβέρνηση της Ν.Δ. στο μέσον της θητείας της πέταξε τη «βόμβα» της αναθεώρησης του Συντάγματος 2001, αλλά και της πλήρους αναθεώρησης του άρθρου 24, καθώς και των άρθρων 100 και 117.
Με την αναθεώρηση που προωθεί η ΝΔ επιχειρείται ο διαχωρισμός των δασικών εκτάσεων από τα δάση και η σύνδεσή τους με το χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό. Έτσι διασπάται η ενότητα των δασικών οικοσυστημάτων και υποβαθμίζονται οι δασικές εκτάσεις, που αποτελούν χαρακτηριστικά δασικά οικοσυστήματα, σε κατώτερης μορφής δάση, τα οποία τοποθετούνται πλέον στον προθάλαμο της οικοπεδοποίησης. Αντικαθίσταται ο όρος «αειφορία» που προσδιορίζει την προστασία του Περιβάλλοντος και για τις επόμενες γενιές, με τον όρο «βιώσιμη ανάπτυξη» που συνδέεται με την οικονομική ανάπτυξη, δηλαδή την οικοπεδοποίηση. Μεθοδεύεται ο περιορισμός της προστασίας δασών και δασικών εκτάσεων στο όνομα της κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης και δεν επιτρέπεται αποδεικτικό μέσο (π.χ. με αεροφωτογραφία) για όσες εκτάσεις καταπατήθηκαν έως τις 11-6-1975.
Η εμμονή της ΝΔ στην περαιτέρω αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος δεν είναι τυχαία, αφού αποτελεί τον κατ’ εξοχήν πολιτικό εκφραστή των διαπλεκομένων συμφερόντων, κεφαλαιοκρατών, εργολάβων, οικοπεδικών συνεταιρισμών, τουριστικών επιχειρηματιών, καταπατητών και τοπικών παραγόντων, κυρίως σε περιοχές όπου υπάρχει άναρχη και αυθαίρετη δόμηση.
Τα περί «ασύμμετρης απειλής» του Πολύδωρα και της Μπακογιάννη, είναι ένας γελοίος κυβερνητικός αντιπερισπασμός. Η πραγματικά ασύμμετρη απειλή για την κοινωνία και τη Φύση είναι το κεφάλαιο. Ο Κ. Μητσοτάκης, κυνικός πολιτικός, ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο (συνέντευξη στη ΝΕΤ στις 20-5-2006) είχε δηλώσει με θράσος: «Το δάσος αλλάζει ιδιότητα κι επομένως δε μπορούμε να λέμε άπαξ δάσος-εσαεί δάσος. Άλλο πράγμα η προστασία του δάσους και άλλο η προστασία των δασικών εκτάσεων. Αυτό πρέπει να μπει στο Σύνταγμα. Το Ελληνικό Δημόσιο διεκδικεί τη δασική έκταση χωρίς όμως να ισχυρίζεται ότι έχει κυριότητα επ’ αυτής». Με τη δήλωσή του άνοιξε το δρόμο στη ΝΔ για τη δεύτερη αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος.
Για την αριστερά η υπόθεση της δασοπροστασίας δεν μπορεί να εγκλωβίζεται ούτε σε μια υπηρεσιακή ή κρατική και ορθότερα κρατηκίστικη λογική-πολιτική ούτε βέβαια στην λογική των εθελοντικών οργανώσεων, μόνο. Είναι σημαντικό να ανοίξουμε τη συζήτηση ξανά για την αντίθεση μεταξύ αστικού και αγροτικού πληθυσμού και τη διαλεκτική ενότητα που υπάρχει μεταξύ αυτών των δύο αντιθετικών και αλληλοσυμπληρούμενων «ομάδων». Δεν είναι δυνατό σήμερα να γίνεται μια συζήτηση εγκλωβισμένη στη νεοσυντηριτική σκέψη και να περιμένουμε αποτελέσματα που θα ξεπερνάν τα αδιέξοδα αυτής της πολιτικής.
Πρακτικά, είναι παράλογο να περιμένουμε την δασοπροστασία από εθελοντές που δεν έχουν ζωτική σχέση με το δάσος, ή από ένα κράτος που δεν σέβεται την κινητήρια δύναμη αυτής της κοινωνίας. Παραπέρα είναι πέρα από κάθε λογική το να περιμένουμε την όποια πράξη δασοπροστασίας από τους πολίτες όταν με κάθε μέσο τους τοποθετούν ή μας τοποθετούν έξω από το φυσικό περιβάλλον μας αποξενώνουν από αυτό. Άρα τη κάνουμε; Υπάρχει έστω μερική αναστροφή και πρακτικές λύσεις ή θα πρέπει να περιμένουμε… τις νέες κοινωνικές δομές!!! Ρητορικό το ερώτημα φυσικά.
Προτάσεις για τη δασοπροστασία

1. Δημόσια αξιοποίηση της καύσιμης ύλης από τον αγροτικό πληθυσμό κάτω από την εποπτεία των Δασικών Υπηρεσιών. Η διαχείριση της δασικής καύσιμης ύλης με προγράμματα μείωσης και ελέγχου της συσσώρευσης βιομάζας θα πρέπει να προωθηθεί άμεσα με συνεργασία της Δασικής Υπηρεσίας με τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση και τους ΟΤΑ. Θα πρέπει επίσης να διερευνηθεί ο συνδυασμός μείωσης της βιομάζας και παραγωγής βιοκαυσίμων ή βιοενέργειας. Η αποτύπωση και χαρτογράφηση των τύπων δασικής καύσιμης ύλης και η παρακολούθηση της συγκέντρωσης του φορτίου των καυσίμων σε εθνικό επίπεδο αποτελεί προτεραιότητα και προϋπόθεση της ορθολογικής και αποτελεσματικής αντιμετώπισης του προβλήματος.
2. Θεσμοθετημένες ετήσιες λαϊκές συνελεύσεις σε αγρό-κτηνοτροφικές περιοχές και σε αστικές για την διαχείριση δασικών εκτάσεων -πρόληψη και καταστολή δασικών πυρκαγιών. Η αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών απαιτεί φυσικά επανασχεδιασμό της πολιτικής δασοπροστασίας σε εθνικό επίπεδο ώστε να εξασφαλίζεται ενιαία διαχείριση του κύκλου πρόληψης, καταστολής και διαχείρισης των καμένων περιοχών. Η ολοκληρωμένη αυτή διαχείριση του προβλήματος θα πρέπει να βασίζεται στο συντονισμό της συμμετοχής όλων των εμπλεκόμενων φορέων σύμφωνα με αρμοδιότητες και συμπληρωματικούς ρόλους που θα προσδιορίζονται με σαφήνεια στο πλαίσιο ενός ενιαίου εθνικού σχεδίου.
3. Άμεση σύνταξη και ανάρτηση των δασικών χαρτών με την τοποθέτηση του 1945 ως χρονικού ορίου για την κατοχύρωση του δασικού χαρακτήρα εκτάσεων.
4. Σύσταση ενιαίου διεπιστημονικού φορέα διαχείρισης δασικών εκτάσεων. Η πολιτεία πρέπει να εξετάσει, τα αποτελέσματα της εφαρμογής του Νόμου 2612 του 1998 και να επαναφέρει σε συζήτηση την προσέγγιση του ομόφωνου πορίσματος της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής του 1993 για τη δημιουργία Ενιαίου Διεπιστημονικού Φορέα Πυροπροστασίας (με ενοποίηση της πρόληψης, καταστολής και αποτελεσμάτων πυρκαγιών).
5. Δημοσίευση των ορίων ιδιωτικών και δημοσίων δασών και δασικών εκτάσεων καθώς και των αναδασωτέων εκτάσεων. Άμεση κήρυξη αναδασωτέων εκτάσεων μετά από κάθε πυρκαγιά. Είναι αναγκαία η αποτύπωση και χαρτογράφηση των καμένων εκτάσεων σε ετήσια βάση καθώς και η διαχρονική παρακολούθησή τους, έτσι ώστε αφενός να προστατευτούν από την παράνομη οικιστική επέκταση και αφετέρου να διευκολυνθεί η σύνταξη σχεδίων επαναφοράς των οικοσυστημάτων στην πρότερη κατάστασή του.
6. Χρηματοδότηση των Διευθύνσεων Δασών από το ΥΠ. Αγροτικής Ανάπτυξης για διαχειριστικές μελέτες των δασών. Ο ευρύτερος σχεδιασμός θα πρέπει να λάβει υπ' όψιν του το ευάλωτο των καμένων οικοσυστημάτων και να εξασφαλίσει την προστασία τους από οικιστικές και κτηνοτροφικές πιέσεις αλλά και από διαβρωτικά και πλημμυρικά φαινόμενα. Οι αναδασώσεις και η επανεγκατάσταση του δάσους στις καμένες εκτάσεις θα πρέπει να ενταχθούν σε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που θα αφορά τις ευρύτερες περιοχές που κάηκαν και η ανθρώπινη παρέμβαση θα πρέπει να περιορίζεται στις περιπτώσεις όπου το φυσικό οικοσύστημα δεν μπορεί να επανέλθει από μόνο του.
7. Χρηματοδότηση των διευθύνσεων δασών από το ΥΠ. Αγροτικής Ανάπτυξης για την εκτέλεση δασοτεχνικών έργων κάτω από την επίβλεψη ΤΕΕ και ΓΕΩΤΕ. Η εκδήλωση πυρκαγιών πολύ μεγάλου μεγέθους δεν αποτελεί συμπτωματικό χαρακτηριστικό των καλοκαιριών των τελευταίων χρόνων αλλά θα συνεχίζεται με ολέθρια κοινωνικά, οικολογικά και οικονομικά αποτελέσματα όσο δεν εφαρμόζονται δασοκομικές και διαχειριστικές πρακτικές που περιορίζουν την πιθανότητα αναβάθμισης μιας πυρκαγιάς σε μεγα-πυρκαγιά..

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Η ειδική περιβαλλοντική μελέτη για την περιοχή "νατούρα 2000" της Καλλονής

Είναι γεγονός ότι οι κάτοικοι της περιοχής, σε πολύ μικρό βαθμό έχουν αισθανθεί από οικονομική άποψη την παρουσία αυτού του πόρου δίπλα τους και αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που κάνει πολλούς από αυτούς να αντιδρούν στην οποιαδήποτε επιβολή περιορισμών σε δραστηριότητες που υποβαθμίζουν το οικοσύστημα.

• Οφείλουμε να διατηρήσουμε και να προστατέψουμε το φυσικό περιβάλλον, γιατί μόνο μέσα σ’ ένα υγιές φυσικό περιβάλλον μπορεί να επιβιώσει το ανθρώπινο είδος.
• Οφείλουμε να δώσουμε τα μέσα για αξιοπρεπή επιβίωση στους αγροτικούς πληθυσμούς γιατί αυτοί είναι το βασικό στήριγμα του αγροτικού χώρου.

Με γνώμονα αυτές τις αρχές ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει την ανάπτυξη γενικότερα, αλλά και το συζητούμενο θέμα το οποίο αφορά στην ολοκλήρωση της και θεσμοθέτηση της Ε.Π.Μ για τους υγροβιότοπους του κόλπου Καλλονής, οι οποίοι περιλαμβάνονται στο Ευρωπαϊκό δίκτυο προστατευόμενων περιοχών “Natura 2000”. Η μελέτη αυτή είχε ανατεθεί στο μελετητή το 1998, είχε φτάσει στο δεύτερο στάδιο το 2000 και ποτέ δεν ολοκληρώθηκε.
Η προτεινόμενη για ειδική προστασία περιοχή περιλαμβάνει ένα εξαιρετικά πλούσιο και ταυτόχρονα ευαίσθητο οικοσύστημα του οποίου ο φυσικός πλούτος είναι πολύτιμος όχι μόνο σε επίπεδο τοπικό και νησιού, αλλά και εθνικό και πολύ ευρύτερο, αφού εντάχθηκε στο ευρωπαϊκό δίκτυο προστατευόμενων περιοχών.

Είναι επίσης γεγονός ότι οι κάτοικοι της περιοχής, σε πολύ μικρό βαθμό έχουν αισθανθεί από οικονομική άποψη την παρουσία αυτού του πόρου δίπλα τους και αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που κάνει πολλούς από αυτούς να αντιδρούν στην οποιαδήποτε επιβολή περιορισμών σε δραστηριότητες που υποβαθμίζουν το οικοσύστημα. Διευκρινίζουμε ότι στο οικοσύστημα περιλαμβάνουμε όχι μόνο τους υγρότοπους που φιλοξενούν κάθε χρόνο τα σπάνια και όμορφα αποδημητικά πουλιά, αλλά και τα νερά του κόλπου με την πλούσια ιχθυοπανίδα – που κι’ αυτή υποβαθμίζεται με γρήγορους ρυθμούς-, όπως και όλη τη γύρω λεκάνη με όλα τα έμβια (φυσικά και τους ανθρώπινους πληθυσμούς) και άβια στοιχεία της.

Η Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη, απαιτείται στις περιπτώσεις αυτές γιατί οι ειδικοί επιστήμονες πρέπει να προσδιορίσουν τους παράγοντες που παρεμβαίνουν βλαπτικά για το οικοσύστημα και να προτείνουν μέτρα για να ελεγχθεί η υποβάθμιση αλλά και για τη σωστή διαχείριση του.
Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι η συγκεκριμένη μελέτη πρέπει να θεσμοθετηθεί, ή να συνταχθεί νέα μελέτη που θα θεσμοθετηθεί. Επειδή όμως για τα δύο στάδια της υπάρχουσας μελέτης που έχουν ολοκληρωθεί, όσοι ειδικοί επιστήμονες τα μελέτησαν εκφράστηκαν με πολύ θετικά λόγια, επειδή εξ’ άλλου οι διαδικασίες για τη σύνταξη πρόσκλησης και ανάθεσης εξ αρχής της μελέτης σε άλλους μελετητές, είναι πολύ χρονοβόρες και αρκετά δαπανηρές θεωρούμε ότι το συμφέρον του τόπου υπαγορεύει, οι αρμόδιες αρχές να προχωρήσουν σε ανάθεση της μελέτης στον ίδιο μελετητή. Φυσικά πρέπει να γίνουν μικρές βελτιώσεις και άρση των όποιων υπερβολών σε περιορισμούς που προτείνονται στο προηγούμενο στάδιο, υπό την επίβλεψη της αρμόδιας επιτροπής.
Όμως επί του θέματος των περιορισμών στη δόμηση, οι οποίοι αναμφίβολα είναι ο βασικός λόγος αντίδρασης αυτών που αντιδρούν και θέλουν να αποτρέψουν την ολοκλήρωση της μελέτης, οφείλουμε να διατυπώσουμε ορισμένες θέσεις.

1. Το πνεύμα του νομοθέτη, ο οποίος επέτρεψε την οικοδόμηση στις εκτός σχεδίου πόλεως περιοχές, δεν ήταν η μετατροπή της αγροτικής γης σε οικοπεδική, αλλά η κάλυψη κάποιων αναγκών σε μια παρελθούσα εποχή που η κατάσταση στην Ελλάδα από πολλές απόψεις ήταν διαφορετική. Επέτρεπε δηλαδή ο νομοθέτης και κάποια οικοδόμηση εκτός από την καλλιέργεια.
2. Στην εποχή μας που το οδικό δίκτυο (επαρχιακό και αγροτικό), έχει φτάσει σχεδόν παντού και το αυτοκίνητο έγινε προσιτό σχεδόν σε όλους, αυτή η απηρχαιωμένη χωροταξία έγινε πληγή για το περιβάλλον, για τους φυσικούς πόρους, αλλά και για την ασχεδίαστη πόλη και για την οικονομία και για την αισθητική του ελληνικού τοπίου, το οποίο αποτελεί το «ισχυρό χαρτί» του τόπου μας στον τομέα του τουρισμού.
3. Η διαφύλαξη της εύφορης γης για τις καλλιέργειες και ο σωστός σχεδιασμός των οικισμών, -τέχνη επιβίωσης που ο άνθρωπος γνώριζε και εφάρμοζε μέχρι πρόσφατα-, στην εποχή μας ηττήθηκε από ένα στρεβλό οικονομικό σύστημα, το οποίο κανένα ευοίωνο μέλλον δε φαίνεται να μας προσφέρει, αλλά αντίθετα μας δίνει καταστροφικές επισιτιστικές κρίσεις μέσα στον 21ο αιώνα.
4. Η εκτός οικισμού δόμηση αυξάνει υπερβολικά και τα κόστη για την τοπική αυτοδιοίκηση που καλείται να υποστηρίξει τα σπίτια αυτά τουλάχιστον με οδικό δίκτυο, δημοτικό φωτισμό και με ύδρευση, ενώ τα προβλήματα από τη διάθεση στερεών και υγρών αποβλήτων δεν είναι ευκαταφρόνητα.

Μοναδική μας ελπίδα ανάκαμψη για διαφύλαξη ενός βιώσιμου περιβάλλοντος μένει ο σχεδιασμός του μέλλοντος με επιστημονικά κριτήρια.
Όπως γίνεται σε μελέτες σαν και αυτή για την οποία μιλάμε σήμερα.

Επειδή όμως οι κάτοικοι της περιοχής είναι ο κρίσιμος παράγοντας στη διαχείριση του οικοσυστήματος, μέσα στο οποίο ζουν, οφείλουμε ταυτόχρονα να δούμε πως εξασφαλίζεται γι’ αυτούς η οικονομικά αξιοπρεπής επιβίωση.
Αυτό σημαίνει ότι απαιτούνται πραγματικά προγράμματα στήριξης της οικονομίας της περιοχής. Κατ’ αρχάς της γεωργίας της κτηνοτροφίας και της αλιείας, αλλά και προγραμματισμένη ανάπτυξη των εναλλακτικών μορφών τουρισμού με αξιοποίηση όλων των σχετικών πόρων.

Τα κοινοτικά προγράμματα προβλέπουν ενισχύσεις σε αγροτικές περιοχές εφαρμογής περιβαλλοντικών προγραμμάτων και πρέπει να αξιοποιηθούν πλήρως με παρέμβαση και διαρκή μέριμνα της αυτοδιοίκησης. Μαζί με την ανάθεση της ολοκλήρωσης της Ε.Π.Μ. πρέπει να γίνει ανάθεση μελέτης ολοκληρωμένου σχεδιασμού της ανάπτυξης της περιοχής η οποία θα είναι φυσικά συσχετισμένη με την Ε.Π.Μ. για την ορνιθοπανίδα των υγροτόπων αλλά και την ιχθυοπανίδα του κόλπου. Όλες αυτές οι δράσεις μπορούν να ενταχθούν στο ΕΣΠΑ εφόσον η νομαρχιακή και η τοπική αυτοδιοίκηση τους δώσουν την πρέπουσα σημασία και την ιεραρχήσουν υψηλά στις προτεραιότητες τους
Τέλος πρέπει να πούμε ότι αν η κοινωνία αναγνωρίζει την αξία του φυσικού περιβάλλοντος, δηλαδή του εξωαστικού χώρου, οφείλει να τον προστατέψει από τον οικονομικό μαρασμό, ενισχύοντας ανάλογα αυτούς που τον στηρίζουν, δηλαδή τους αγροτικούς πληθυσμούς. Και αν το ισχύον οικονομικό σύστημα κρατάει μόνιμα την κερδοφορία των εξωαστικών πόρων πολύ χαμηλότερη από αυτή των αστικών περιοχών, τότε πρέπει να δεχτούμε ότι είναι επιβεβλημένη η μεταφορά μέρους των κερδών από τις αστικές περιοχές στην περιφέρεια. Αυτό σημαίνει ότι εκτός από τις αναδιαρθρώσεις απαιτούνται και σωστές επιδοτήσεις όσο ισχύει αυτή η ανισότητα.
Γιατί μόνο στρουθοκαμηλισμός μπορεί να διατηρεί την εντύπωση ότι οι αστικές περιοχές μπορούν να επιβιώσουν μέσα σ’ ένα κατεστραμμένο φυσικό περιβάλλον.

Σχετικός χάρτης: Περιβαλλοντικά προβλήματα Λέσβου

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Το ειδικό χωροταξικό πλαίσιο του τουρισμού

Στο Ν. 2742/99 για το χωροταξικό σχεδιασμό περιγράφονται με σαφήνεια τα διάφορα επίπεδα σχεδιασμού με ιεραρχική σχέση έτσι ώστε κάθε φορά το υποκείμενο επίπεδο να εναρμονίζεται με το αμέσως υπερκείμενο.

Για δεύτερη φορά τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση προχώρησε σε εκπόνηση μελετών χωροταξικού σχεδιασμού και συγκεκριμένα των Ειδικών Πλαισίων για τις ΑΠΕ, για τον Τουρισμό, για τη Βιομηχανία, για τον Παράκτιο και για τον Ορεινό χώρο χωρίς να εξασφαλίζει τη συμβατότητά τους με Εθνικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης το οποίο ήδη έχει ψηφιστεί στη Βουλή.
Το θέμα δεν είναι τυπικό αφού μόνο ένα Εθνικό Πλαίσιο, που ψηφίζεται από τη Βουλή και ελέγχεται συνταγματικά, μπορεί, θέτοντας εθνικούς στρατηγικούς στόχους για βιώσιμη ανάπτυξη και κοινωνική ευημερία, να λειτουργήσει ως βάση τόσο για το βάρος που μπορεί και πρέπει να έχει ο επί μέρους σχεδιασμός που το κάθε Ειδικό Πλαίσιο υπηρετεί, όσο και τη διασύνδεση των στόχων και των πολιτικών που το καθένα από τα Ειδικά Πλαίσια προάγει.

Ειδικά το Σχεδιο ΚΥΑ για το Ειδικό Πλαίσιο χωροταξικού σχεδιασμού για τον Τουρισμό, υπερβαίνοντας τα όρια ενός Τομεακού Πλαισίου αναγορεύει την πολιτική για την τουριστική ανάπτυξη σε νέα «εθνική ιδέα» για τη χώρα, σε βάρος άλλων τομέων σχεδιασμού, άλλων τομέων της οικονομίας, και της προστασίας του περιβάλλοντος. Παρεμβαίνει, επίσης, στην υφιστάμενη νομοθεσία για τους όρους εγκατάστασης τουριστικών μονάδων, κατευθύνοντας την αγορά ακινήτων, δημιουργώντας τετελεσμένα και όρους άσκησης νέων πιέσεων, ενώ, βάσει του Ν. 2742/99, αποτελεί ένα πλαίσιο κατευθύνσεων και δεν καθορίζει χρήσεις γης .
Ειδικότερα:
• Αγνοεί προκλητικά διαβούλευση δεκαετίας στην Ε.Ε. για την ολοκληρωμένη διαχείριση των ακτών, στην οποία μετείχε και η χώρα μας, με υποχρέωση εναρμόνισης των κρατών μελών, τη στιγμή που εκπονείται Ειδικό Πλαίσιο για τον Παράκτιο χώρο, επιτρέποντας δόμηση στα 50 έως 100 μέτρα από τον αιγιαλό, παρά το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή στις χώρες της Ε.Ε. γίνονται μελέτες και εγκρίνονται χρηματοδοτήσεις για αποκατάσταση του παράκτιου χώρου από την επιβάρυνση που έχει υποστεί.
• Περιλαμβάνει προβλέψεις που αφορούν στη χωροθέτηση της βιομηχανίας, παρά το γεγονός ότι παράλληλα εκπονείται Ειδικό Πλαίσιο για τη Βιομηχανία περιορίζοντας τις υποδομές με μόνο κριτήριο την απρόσκοπτη τουριστική ανάπτυξη και όχι σε σχέση με τις ανάγκες της ανάπτυξης της ίδιας της βιομηχανίας, ούτε και τις ανάγκες ποιότητας του δομημένου περιβάλλοντος.
• Παρεμβαίνει ακόμα και στα δίκτυα μεταφορών, υποδομές των οποίων ιεραρχεί αυθαίρετα.
• Ναρκοθετεί όλο τον υποκείμενο σχεδιασμό, τα πρόσφατα θεσμοθετημένα Περιφερειακά Πλαίσια και εκατοντάδες εκπονούμενα ΓΠΣ και ΣΧΟΟΑΠ που χρηματοδοτούνται από το Γ΄ ΚΠΣ, ελέω εντυπώσεων, προσδοκιών και άτυπων πολιτικών εντολών που αποσκοπούν στην άμεση τροποποίησή τους έτσι ώστε να «προλάβουν» να συμπεριλάβουν όρους που το Ειδικό Πλαίσιο θέτει, πολλοί από τους οποίους δεν είναι καν γνωστό αν θα συμπεριληφθούν στην τελική μορφή που θα θεσμοθετηθεί και πότε η διαδικασία αυτή θα ολοκληρωθεί.
ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ REAL ESTATE
• Προωθεί την εγκατάσταση μεγάλων τουριστικών επενδύσεων όχι μόνο σε προστατευόμενες περιοχές σε βάρος των φυσικών πόρων αλλά και σε γη υψηλής παραγωγικότητας, σε βάρος της πολιτικής ανάπτυξης της αγροτικής οικονομίας,
• Προσφέρει φθηνή γη, στις προστατευόμενες περιοχές και την ύπαιθρο στις ίδιες αυτές μεγάλες επενδύσεις μαζί με άλλα κίνητρα δόμησης που φθάνουν στο τετραπλάσιο των πυκνοτήτων με τις οποίες μπορούν να οικοδομούν οι πολίτες, και χωροθετεί την τουριστική ανάπτυξη όχι σε περιοχές οικιστικής ανάπτυξης αλλά στην εκτός σχεδίου δόμηση, χωρίς κανένα όριο.
• Παρεμβαίνει στην ουσία της οικιστικής ανάπτυξης γενικεύοντας και «βελτιώνοντας» σε κατεύθυνση μεγαλύτερης εκμετάλλευσης ένα παράλληλο μη ελεγχόμενο σύστημα ιδιωτικής πολεοδόμησης που, με το όνομα της τουριστικής επένδυσης, που δεν περιλαμβάνεται στα στάνταρς του υπολογισμού της οικιστικής ανάπτυξης, θα επιτρέψει την κάλυψη εκτιμώμενης ζήτησης 1.000.000 παραθεριστικών κατοικιών.
• Απέχει από χρήση όρων όπως «κορεσμός», «φέρουσα ικανότητα», «επάρκεια πόρων», «τοπικές ιδιομορφίες» οδηγώντας τη χώρα σε αποτυχημένα πρότυπα μαζικού τουρισμού όπως το ισπανικό που οδήγησε τη χώρα σε κατασπατάληση πόρων, καταστροφές μη αναστρέψιμες, δικαστήρια για πολεοδομικά σκάνδαλα και ελέγχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης για όλα τα παραπάνω.

Για όλους αυτούς τους λόγους το παραπάνω σχέδιο θα πρέπει να αποσυρθεί και άμεσα να ξεκινήσει η συζήτηση για ένα νέο σχέδιο με βάση τις προτάσεις των φορέων.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Το Χωροταξικό του Τουρισμού: Στόχος η βιώσιμη ανάπτυξη ή η ενίσχυση του κατασκευαστικού τομέα;

Όπως κάθε Σχέδιο, έτσι και το Χωροταξικό Σχέδιο (ΧΣ) του Τουρισμού, αποτελεί ένα μέσο, ένα εργαλείο, για την επίτευξη ενός ή περισσότερων στόχων. Έρχεται, αφού έχει διαπιστώσει μια σειρά από προβλήματα που δεν επιτρέπουν την επίτευξη των στόχων αυτών, να παρέμβει με συγκεκριμένα μέτρα για να τα αντιμετωπίσει τα προβλήματα και να πλησιάσει τους στόχους. Βασικό μέλημα του άρθρου είναι να εξετάσει την συνέπεια μεταξύ διαπιστωμένων προβλημάτων και στόχων από τη μια και των προτεινόμενων μέτρων από την άλλη.

Ερώτημα 1ο : Ποια τα προβλήματα του ελληνικού τουρισμού, ποιοί οι στόχοι και πως είναι διατυπωμένοι; Διαβάζοντας την εισαγωγή και τα δύο πρώτα άρθρα του σχεδίου της Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ) βλέπουμε να αναφέρονται μια σειρά από σωστές διαπιστώσεις περί κυριαρχίας του μαζικού τουρισμού, περιβαλλοντικής υποβάθμισης, υψηλής εποχικότητας, χαμηλής ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών, κυριαρχίας του αεροπλάνου κλπ. Εξίσου ικανοποιητική είναι και η περιγραφή των στόχων μια και αναφέρεται στην αειφόρο και ισόρροπη ανάπτυξη, στην ανάδειξη των φυσικών, πολιτιστικών, οικονομικών και κοινωνικών ιδιαιτεροτήτων των περιφερειών, στην ποιοτική περιβαλλοντική αναβάθμιση, στη θεματική, χρονική και χωρική διεύρυνση της τουριστικής δραστηριότητας, στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του Ελληνικού τουριστικού προϊόντος, στη βελτίωση της απόδοσής του, στη διασύνδεσή του με τους άλλους τομείς της οικονομίας.

Ερώτημα 2ο: Ποιά μέτρα πολιτικής υιοθετούνται για την ικανοποίηση των παραπάνω στόχων; Θα μπορούσαν να ταξινομηθούν στις παρακάτω ομάδες και αφορούν:
- Παροχή γενικών κατευθύνσεων χωρικής οργάνωσης με βάση την κατάταξη των περιοχών σε αναπτυγμένες και μη τουριστικές, μητροπολιτικές, νησιωτικές, ορεινές, προστατευόμενες κλπ,
- Όρους δόμησης για την ανέγερση τουριστικών εγκαταστάσεων εντός και εκτός οικισμών με διαφοροποιήσεις ανάλογα με το επίπεδο ανάπτυξης,
- Παροχή γενικών κατευθύνσεων για την ανάπτυξη ειδικών μορφών τουρισμού,
- Παροχή γενικών κατευθύνσεων για αντιμετώπιση προβλημάτων σχετικά με τις ειδικές και γενικές τεχνικές υποδομές όπως δίκτυα μεταφορών, διαχείριση απορριμμάτων και νερού, τηλεπικοινωνίες, υποδομές υγείας κλπ,
- Παροχή γενικών κατευθύνσεων για την αντιμετώπιση προβλημάτων που προκύπτουν από ανταγωνιστικές χρήσεις γης,
- Θεσμοθέτηση των «σύνθετων και ολοκληρωμένων τουριστικών υποδομών σταθερού παραθερισμού» ως νέου τύπου τουριστικών εγκαταστάσεων,
- Σχέδιο δράσης για τη προσαρμογή του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου στις διατάξεις του προτεινόμενου ΧΣ.

Ερώτημα 3ο: Πως τα προτεινόμενα μέτρα πολιτικής αντιμετωπίζουν τα προβλήματα του τουρισμού όπως επισημαίνονται στο Χ.Σ;. Θα βελτιωθούν οι οικονομικές και οι περιβαλλοντικές επιδόσεις του τουρισμού, ώστε να συμβάλει στη βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας; Όμως τι σημαίνουν οι έννοιες αυτές και πως επιτυγχάνονται οι στόχοι;

Βελτίωση της οικονομικής απόδοσης του τουρισμού: αυτό θεωρητικά επιτυγχάνεται με αύξηση της ημερήσιας και της συνολικής δαπάνης των τουριστών (με αύξηση της μέσης διάρκειας παραμονής και της πληρότητας των υφιστάμενων μονάδων) και όχι από την μεγιστοποίηση του αριθμού των τουριστών (και επομένως αύξηση των εγκαταστάσεων) που αποτελεί εδώ και χρόνια τον μοναδικό στόχο εθνικών και τοπικών αρχών. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από ποιοτική αναβάθμιση και διαφοροποίηση του προσφερόμενου προϊόντος, με ανάπτυξη μορφών τουρισμού ειδικού ενδιαφέροντος που βασίζονται σε εξειδικευμένες δραστηριότητες με τις οποίες ο τουρίστας επιλέγει να ασχοληθεί κατά το ταξίδι του. Οι δραστηριότητες αυτές μπορεί να είναι η ανακάλυψη της φύσης του προορισμού, η παρακολούθηση πουλιών κλπ (φυσιολατρικός τουρισμός), η ανακάλυψη των πολιτιστικών χαρακτηριστικών του όπως μνημεία, γλώσσα, κουζίνα, χορός, μουσική, καλλιτεχνική παραγωγή κλπ (πολιτιστικός τουρισμός), η σωματική άσκηση, η ιστιοπλοΐα, η ορειβασία, η κατάδυση (αθλητικός τουρισμός), η παρακολούθηση συνεδρίου (συνεδριακός τουρισμός), η σωματική και ψυχική ευεξία (ιαματικός τουρισμός – τουρισμός ευεξίας) και πολλές άλλες που πρέπει να βασίζονται στα ειδικά χαρακτηριστικά κάθε περιοχής. Η ύπαρξη ειδικών υποδομών και εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την παροχή των υπηρεσιών αυτών.

Πώς συμβάλλουν οι προτεινόμενες ρυθμίσεις του Χ.Σ. σ’ αυτό; Μέσα από την παροχή γενικών κατευθύνσεων για ποιοτική αναβάθμιση του τουρισμού και την ανάπτυξη ειδικών μορφών τουρισμού; Οι κατευθύνσεις αυτές δεν διαφοροποιούνται σε τίποτα από όσα γράφονται και εξαγγέλλονται χρόνια τώρα, αλλά δεν υλοποιούνται. Άλλωστε καμία σχετική δέσμευση για υλοποίηση δεν αναλαμβάνεται από το Υπουργείο στο προτεινόμενο πρόγραμμα δράσης (άρθρο 11). Όμως, χωρίς δέσμευση και άμεση εμπλοκή του κράτους πως θα αναδειχθούν οι πραγματικά πλούσιοι φυσικοί και πολιτιστικοί πόροι της χώρας; Πως θα στραφεί το ενδιαφέρον των τουριστών μακριά από το προϊόν «ήλιος και θάλασσα», όταν μόνο αυτό προσφέρουμε; Αν όλη η προσπάθεια αφορά στην ανάπτυξη του τουρισμού γκολφ, θα πρέπει να υπογραμμιστεί εδώ ότι δεν διαθέτουμε τους σχετικούς πόρους (πεδινά εδάφη και νερό), ενώ η ανάπτυξη τουρισμού γκολφ δεν προκαλεί αξιοποίηση ενός ιδιαίτερου χαρακτηριστικού της χώρας μας που θα επέτρεπε να ξεχωρίσουμε από τους ανταγωνιστές μας όπως απαιτούν οι βασικές αρχές της οικονομίας.

Αντίθετα, το Χ.Σ. αναφέρεται ρητά στους όρους δόμησης καταλυμάτων σε όλες τις περιοχές της χώρας (ακόμη και σε ακατοίκητες βραχονησίδες), ενώ αναλαμβάνει να θεσμοθετήσει (και να επιδοτήσει) την παραθεριστική κατοικία μέσα στα τουριστικά συγκροτήματα. Ποιους από τους εκφρασμένους αρχικούς στόχους του Χ.Σ. εξυπηρετεί η πολιτική αυτή;
- τη διαφοροποίηση του τουριστικού προϊόντος; Σε καμία περίπτωση εφόσον η πολιτική παραμένει προσκολλημένη στο κατάλυμα ταυτίζοντας το με το προϊόν του ήλιου και της θάλασσας.
- την αναβάθμιση των προορισμών; Ούτε, αφού επιμένει να αγνοεί την αναγκαιότητα για ολοκληρωμένες παρεμβάσεις στο χώρο και στα υπάρχοντα καταλύματα και να πριμοδοτεί την δημιουργία νέων.
- την αύξηση της τουριστικής δαπάνης; Σε καμία περίπτωση και αυτό για πολλούς λόγους όπως ότι (α) η αύξηση της προσφοράς κλινών σε περίοδο όπου η ζήτηση δεν αυξάνει, οδηγεί σε συμπίεση τιμών, (β) η αύξηση του αριθμού των μεγάλων συγκροτημάτων χωρίς συνοδευτικά μέτρα κινδυνεύει να οδηγήσει στην ακόμη μεγαλύτερη αύξηση των συμβολαίων «all inclusive», με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε παρεχόμενη ποιότητα και σε έσοδα, (γ) η δαπάνη των παραθεριστών στον προορισμό είναι κατά πολύ χαμηλότερη από εκείνη των αντίστοιχου επιπέδου τουριστών.
- τη σύνδεση του τουρισμού με την τοπική οικονομία; Τα μεγάλα συγκροτήματα πολύ σπάνια προμηθεύονται από την τοπική αγορά, ενώ συχνά δεν προμηθεύονται καν από την ελληνική αγορά. Αυτό θα ισχύει 100% για τα συγκροτήματα που θα χτιστούν σε ακατοίκητες βραχονησίδες, αφού δεν υπάρχει ούτε τοπική οικονομία, ούτε τοπική κοινωνία!!!! Αλήθεια ποιους εργαζόμενους σκοπεύουν να εγκαταστήσουν στα ερημονήσια για να δουλέψουν στις μονάδες αυτές;
- την ανάδειξη των τοπικών ιδιαιτεροτήτων και της τοπικής αρχιτεκτονικής; Τα μεγάλα συγκροτήματα συχνά έχουν έναν κοσμοπολίτικο χαρακτήρα και είναι εντελώς αποκομμένα από τον περιβάλλοντα χώρο τους.
- την καλύτερη χρονική κατανομή των τουριστών και των παραθεριστών; Αν κρίνει κανείς από τα νεκρά συγκροτήματα που συναντά εκτός τουριστικής περιόδου σε χώρες όπως η Ισπανία –όταν αυτά βρίσκονται μακριά από πόλεις που κατοικούνται όλο το χρόνο από ιθαγενείς- μάλλον δεν θα πρέπει να περιμένει θεαματικά αποτελέσματα.
- την αύξηση του ΑΕΠ; Ο συνυπογράφων Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών θα έπρεπε να γνωρίζει ότι η παραθεριστική κατοικία δημιουργεί όχι πραγματικό ΑΕΠ αλλά τεκμαρτό (κάτι σαν φούσκα), ενώ βοηθά στην εξάπλωση της παραοικονομίας μέσα από μη δηλωμένες εκμισθώσεις. Εκτός αν ενδιαφέρεται μόνο για την (βραχυπρόθεσμη) τόνωση του κατασκευαστικού τομέα και για εισπράξεις της εφορίας από τις υπεραξίες που δημιουργούνται από τις μεταβιβάσεις της γης (από ότι δηλώνεται βέβαια) και όχι ως οφείλει για την μακροπρόθεσμη βιώσιμη ανάπτυξη.
- την αύξηση και την ποιοτική αναβάθμιση της απασχόλησης; Στον τουριστικό τομέα, στον κατασκευαστικό ή στο εμπόριο; Ας πουν δημόσια αν στοχεύουν στην ποιοτική αναβάθμιση του ανθρώπινου δυναμικού, ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει ανταγωνιστική οικονομία βασισμένη στη γνώση και στις δεξιότητες ή προτιμούν τους ανειδίκευτους εργάτες και υπαλλήλους προσπαθώντας να φτιάξουν μια «low cost» οικονομία.

Βελτίωση της περιβαλλοντικής απόδοσης του τουρισμού: ο τουρισμός –όπως και κάθε άλλη δραστηριότητα- καταναλώνει πόρους όπως έδαφος, νερό, ενέργεια και παράγει υγρά και στερεά απόβλητα, ατμοσφαιρικούς ρύπους και θόρυβο «πιέζοντας» τα αποθέματα των φυσικών πόρων, υποβαθμίζοντας το τοπίο, το αστικό περιβάλλον και γενικότερα τη ποιότητα ζωής μας.
Η κατανάλωση εδάφους (χώρου) από την κατασκευή τουριστικών μονάδων και άλλων εγκαταστάσεων απαραίτητων για τον τουρισμό, αποτελεί τη σοβαρότερη πίεση δεδομένου ότι είναι μόνιμη (ότι «τσιμεντοποιείται» δεν ξαναγίνεται φύση) επηρεάζοντας αρνητικά τη χλωρίδα, την πανίδα, τα υπόγεια νερά, το αστικό περιβάλλον (για εντός οικισμού κατασκευές), το τοπίο (για τις εκτός οικισμού), τις παραλίες και τα άλλα ευαίσθητα οικοσυστήματα. Αντίθετα, η κατανάλωση των άλλων πόρων και η παραγωγή αποβλήτων εξαρτάται από τη συμπεριφορά των τουριστών.
Το Χ.Σ., ενώ παραδέχεται ως υπαρκτή τη περιβαλλοντική υποβάθμιση, αντιμετωπίζει όλα τα στοιχεία του περιβάλλοντος ως ανεξάντλητους πόρους χωρίς ευρύτερες επιπτώσεις, ενώ απουσιάζει παντελώς από τη συλλογιστική του κειμένου η έννοια της φέρουσας ικανότητας, δηλαδή του πόσους τουρίστες και παραθεριστές αντέχει μια περιοχή.
Έχουμε να θέσουμε μια σειρά από ερωτήματα που δεν έχουν μέχρι σήμερα απαντηθεί:
- θεωρεί το ΥΠΕΧΩΔΕ ότι η εκτός οικισμού δόμηση δεν έχει επιπτώσεις; Πότε θα την καταργήσει μαζί με τις κάθε είδους παρεκκλίσεις (πχ. παρόδια δόμηση) που έχουν τραυματίσει -ορισμένες φορές ανεπανόρθωτα- το ελληνικό τοπίο;
- θεωρεί το ΥΠΕΧΩΔΕ ότι η παραθεριστική κατοικία καταναλώνει λιγότερους πόρους (και ιδιαίτερα έδαφος) από την τουριστική εκμετάλλευση και γι’ αυτό την προωθεί; Πόσα τετραγωνικά μέτρα αντιστοιχούν σε κάθε παραθεριστή και πόσες μέρες το χρόνο τα χρησιμοποιεί;
- θεωρεί το ΥΠΕΧΩΔΕ ότι οι μονάδες πολυτελείας είναι περιβαλλοντικά περισσότερο «καθαρές» από εκείνες των χαμηλότερων κατηγοριών και τις προωθεί και σε περιοχές που αποδεδειγμένα έχουν ανεπάρκεια πόρων όπως τα νησιά;
- θεωρεί το ΥΠΕΧΩΔΕ ότι ένα μικρό νησί μπορεί να «σηκώσει» πολλές ξενοδοχειακές μονάδες των 100 κλινών χωρίς να δημιουργηθούν προβλήματα πχ. στην επάρκεια του πόσιμου νερού;
- θεωρεί το ΥΠΕΧΩΔΕ ότι η έννοια της φέρουσας ικανότητας δεν αποτελεί εργαλείο χωροταξικού σχεδιασμού και ότι οι περιοχές έχουν άπειρη χωρητικότητα σε δραστηριότητες και ειδικά σε τουριστικές μονάδες;
- θεωρεί το ΥΠΕΧΩΔΕ ότι η δημιουργία τουριστικών συγκροτημάτων μέσα σε προστατευόμενες περιοχές NATURA αποτελεί απαραίτητο στοιχείο του σχεδίου προστασίας τους;
- θεωρεί το ΥΠΕΧΩΔΕ ότι η δημιουργία γηπέδων γκολφ σε περιοχές που κινδυνεύουν από ερημοποίηση ότι θα αναστρέψει αυτή την εξέλιξη;
- θεωρεί το ΥΠΕΧΩΔΕ πολυτέλεια την εφαρμογή εργαλείων εξοικονόμησης πόρων όπως ενέργεια και νερό μέσα από την προώθηση σχεδίων «Περιβαλλοντικής Διαχείρισης και Συστημάτων Ελέγχου» – EMAS και ISO και για το λόγο αυτό τόσα χρόνια δεν τα προωθεί;

Δυστυχώς το Χωροταξικό Σχέδιο για τον Τουρισμό που ετοιμάζεται να υιοθετήσει το ΥΠΕΧΩΔΕ παρά τις σφοδρές αντιδράσεις όλων των ενδιαφερόμενων μερών δεν αντέχει σε καμία κριτική και πρέπει να αποσυρθεί. Και επειδή η Ελλάδα έχει άμεση ανάγκη από ένα Χ.Σ. προτείνεται όπως το πόνημα της μελετητικής ομάδας που είχε αναλάβει να φτιάξει τις προτάσεις να αποτελέσει βάση για ουσιαστικό διάλογο και επιστημονική αξιολόγηση των προβλεπόμενων επιπτώσεων του στη βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας.
Κύριος στόχος θα πρέπει να αποτελεί η επανάχρηση και η αναβάθμιση του υφιστάμενου αποθέματος κτισμάτων και όχι η αδιάκοπη επέκταση της δόμησης. Πρέπει να δοθεί έμφαση στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα. Πρέπει να αποφασίσουμε ως κοινωνία μεταξύ της Βιώσιμης Ανάπτυξης και του Real Estate.



Γιάννης Σπιλάνης
Οικονομολόγος – Περιφερειολόγος
Επίκουρος Καθηγητής
Τμήμα Περιβάλλοντος
Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

Aντίσταση στη λεηλασία της φύσης και των πόρων της

Η ίδρυση και λειτουργία εργοστασίου εξόρυξης χρυσού στο βουνό της Ίδης στην Τουρκία, μερικά χιλιόμετρα βόρεια της Λέσβου, απειλεί με οικολογική καταστροφή το Αιγαίο.
Το νησί μας, η Λέσβος, έχει σοβαρούς λόγους να ανησυχεί απ’ τη λειτουργία του εργοστασίου χρυσού, τόσο από τον φόβο ρύπανσης των ακτών και μόλυνσης των αλιευμάτων, όσο και για τον υδροφόρο του ορίζοντα, αφού εκτιμάται ότι σε πολλά αρτεσιανά πηγάδια το νερό προέρχεται απ’ το Καζ Νταγ.

34 οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης της απέναντι ακτής– ειδικοί επιστήμονες και Τούρκοι ακτιβιστές έχουν υπογράψει για το περιβάλλον, καλώντας σε αντίσταση στη λεηλασία της φύσης και των πόρων της.
Αυτή η πρωτοβουλία έχει διεθνή απήχηση και μια σειρά από οργανώσεις, από όλο τον κόσμο, δηλώνουν την συμπαράσταση τους

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...

επικίνδυνες πιέσεις για το περιβάλλον, τον τόπο μας και τη ζωή μας

Η έλλειψη χωροταξικού σχεδιασμού η αδιαφορία των τοπικών παραγόντων, το κυνήγι του κέρδους και της «ανάπτυξης» είναι ένα εκρηκτικό μείγμα που έχει σαν αποτέλεσμα επικίνδυνες πιέσεις για το περιβάλλον, τον τόπο μας και τη ζωή μας.
Στον παρακάτω χάρτη μπορείτε να δείτε μια πρώτη καταγραφή των μέχρι τώρα αποτελεσμάτων.

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Διαβάστε το πλήρες κείμενο...